Posts Tagged ‘USA’

Voodoo music, ‘cause we put you in a trance

27/03/2015

forsale

Voor de liefhebbers van blues in al zijn gedaanten: vanavond komt Otis Taylor naar de Gentse Handelsbeurs. Zelf omschrijft hij zijn muziek als “trance blues” of “voodoo music” door het sterk repetitieve, mantra-achtige karakter van veel van zijn nummers. En alsof zijn prachtige doorleefde stem nog niet volstaat, bespeelt dit muzikale raspaard ook verschillende instrumenten, waaronder banjo, mandoline, gitaar en mondharmonica. En alles op zijn dooie gemak, alsof het niets inhoudt. Vanavond brengt hij een ode aan ons aller Jimi Hendrix, dat andere gitaarwonder. Met veel plezier, maar laat ons hopen dat hij toch ook een paar van zijn eigen nummers speelt. Dit zijn voorlopig onze 3 Otis-favorieten:

Went to Hermes – Below the Fold (2005)

Rosa Rosa – Truth Is Not Fiction (2003)

Three Stripes on a Cadillac – Respect the Dead (2002)

Thank you for enlightening us

26/03/2014

Ok, ok, wij beseffen maar al te goed dat er de laatste dagen nogal veel heisa is geweest rond het bezoek van Barack Obama, but if someone deserves this kind of attention, it’s him alright. Hieronder zijn inspirerende toespraak in de Brusselse BOZAR. Liepen er maar meer van dit soort leiders rond: kordaat en gedecideerd, maar altijd menselijk. Wat een charisma!

Skeleton horse

01/11/2013

Knot Just Rope - horse

Doorgaans zijn wij geen grote fan van Halloween en consoorten, maar voor fantastische uitwassen van het Amerikaanse griezelfeest zoals bovenstaande maken wij graag een uitzondering. Bron: Knot Just Rope.

En nu we toch bezig zijn, hieronder meteen een  passende soundtrack met de swingende skeletten van Tarantula Ghoul and Her Gravediggers.

Loving day

12/06/2013

Loving v. Virginia

Vóór 1967 was het in een groot deel van de Verenigde Staten bij wet verboden om te trouwen met iemand van een ander ras, het zogenaamde gemengde huwelijk. Zo ook in Virginia.

Mildred (zwart/indiaans) en Richard (blank) Loving werden 5 weken na hun huwelijk ’s nachts uit hun bed gehaald en gearresteerd. Een gevangenisstraf konden ze enkel vermijden door hun hele hebben en houden samen te rapen en naar een andere staat te verhuizen. Ze vluchtten naar Washington D.C., waar gemengde huwelijken wel toegestaan waren, en begonnen aan een proces dat maar liefst 9 jaar zou aanslepen. Het proces kreeg de naam “Loving v. Virginia” mee en zou de geschiedenis van de Amerikaanse burgerrechten ingrijpend veranderen. Op 12 juni 1967 oordeelde het Supreme Court dat het verbod op gemengde huwelijken ongrondwettig was. Sindsdien wordt deze dag elk jaar gevierd als Loving Day.

Een documentaire van het veelgeprezen HBO reconstrueert het verhaal van Mildred en Richard Loving.

Walked away released from all my crimes

31/05/2013

Sommige nummers zijn zo slepend dat ze bijna reumatisch zijn. Zoals deze melancholische ballad van Spain.

Sweet dreams are made of this

10/05/2013

Of hoe een tankbeurt kan eindigen met internationale bekendheid.

Thxthxthx – A daily exercise in gratitude

21/04/2013

Leah Dieterich weet als geen ander onze aandacht te vestigen op de schoonheid en poëzie van het alledaagse, zonder een greintje hoogdravendheid. Ze traint zichzelf in dankbaarheid door elke dag een “thank you note” te schrijven.

Afbeelding

Afbeelding

AfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

Afbeelding

Haar site: thxthxthx
Haar boek: thxthxthx: Thank Goodness for Everything

Django goes to Candyland

05/03/2013

Afbeelding

Filmrecensie – Django Unchained

Django Unchained, de achtste en meest recente film van Quentin Tarantino duurt een whopping 2.45u, maar verveelt desondanks geen seconde. Dat is zowel te danken aan enkele ijzersterke acteerprestaties als aan de royale dosis humor die Tarantino ook nu weer meesterlijk doorheen zijn film weeft.

Dead or alive

Dr. Schultz (Christoph Waltz) is een bounty hunter die in opdracht van de Amerikaanse overheid gezochte misdadigers opspoort en tegen een vette premie inlevert (dood of levend, maar toch vooral dood). Wanneer hij de bloeddorstige Brittle Brothers moet uitschakelen, ziet hij zich genoodzaakt een beroep te doen op de negerslaaf Django (Jamie Foxx), die in tegenstelling tot Schultz weet hoe de Brittle Brothers eruit zien.  Schultz belooft Django vrij te laten als hij helpt om de gangsters op te sporen en af te maken, een opdracht die hij met verve weet te verzilveren. Uiterst tevreden over de bewezen diensten biedt Schultz Django aan om diens verloren vrouw Broomhilda (Kerry Washington) te helpen zoeken, op voorwaarde dat Django hem gedurende de winter assisteert bij verdere klusjes.

Afbeelding

Candyland

Ze komen erachter dat Broomhilda een hele tijd geleden werd gekocht door slavenhandelaar Calvin Candie (Leonardo DiCaprio), die in het zuidelijke Mississippi een enorme plantage bezit met de misleidende naam Candyland. Candie is een medogenloze klootzak die uit liefhebberij en pure verveling “mandingo fighs” organiseert in zijn woonkamer, gruwelijke one-on-one gevechten tussen zwarte slaven waarbij niet zelden één van hen het leven laat. Daar aangekomen bedisselen Schultz en Django een ingenieuze list om Broomhilda uit de klauwen van Monsieur Candie te bevrijden. Wat hen, uiteraard, niet zonder slag of stoot lukt.

Afbeelding

Bloedfonteinen en rondspetterend mensenvlees

Wie vertrouwd is met het werk van Tarantino weet ondertussen dat hij als geen ander het huiveringwekkende aan het hilarische weet te koppelen. Dat geldt ook voor Django Unchained. Zo beviel ons vooral de scène met de voorlopers van de KKK, die Django een lesje willen leren maar daar wegens logistiek gesukkel met hoofddeksels jammerlijk in falen. Zo ook de sporadische verwijzingen naar de hedendaagse hiphopcultuur, die lekker anachronistisch aandoen in een setting van het onderontwikkelde Amerika anno 1858 (lees: hoge hoeden, rokkostuums, krakkemikkige diligences die met hun wielen door de modder van de Mississippidelta ploegen … met een streepje patserige gangstarap eronder). Verder kon ook nu weer de obligate hoeveelheid bloed en rondspetterend mensenvlees niet uitblijven, maar zonder deze slachtscènes zou het geen Tarantino zijn natuurlijk. Deze scènes zijn overigens zodanig over the edge dat ze eerder thuishoren onder de noemer “camp” dan “gore”. And, as always, the story ends with a big bang (and a pile of corpses).     © RC

These old tomcat feelings you don’t understand

07/12/2012

Ode aan Tom Waits, die vandaag 63 wordt.

Pure pleasure seeker

14/11/2012

 

“She was the most seductive, sexual image of woman ever committed to celluloid. She was the really unrepentant hedonist, the only pure pleasure-seeker I think I’ve ever known”.

Aan het woord is regisseur Richard Leacock in de documentaire Lulu in Berlin. Het voorwerp van zijn bewondering: Louise Brooks, die vandaag 107 geworden zou zijn (1906 – 1985). Dochter van een advocaat en een artistieke moeder, icoon van de stille film, rolmodel voor de “flapper girls” die typerend waren voor de jaren ’20 en ’30: onafhankelijke, vrijgevochten vrouwen die hun haar kort knipten, uitdagende kledij droegen, rookten, dronken en naar jazz luisterden. Een echte mannenmagneet ook, zo bezweek o.a. Charlie Chaplin voor haar charmes. Haar voornaamste handelsmerk? Een korte bob cut en zwaar aangezette, priemende ogen.

Ze begon haar carrière als danseres, maar werd pas echt beroemd als actrice in stille films. Eind jaren ’20 verliet ze Hollywood voor Berlijn, waar ze in 1929 potten brak als Lulu in de stille film “Die Büchse der Pandora” (Pandora’s Box) van de Duitse regisseur G. W. Pabst.

IJskoude douche

06/09/2012

Boekrecensie – Reizen zonder John

De Nederlandse schrijver en journalist Geert Mak, bekroond omwille van zijn “belangrijke en originele bijdrage aan de geschiedschrijving”, komt morgenavond zijn nieuwste boek voorstellen in De Vooruit in Gent. Reizen zonder John heet zijn meest recente turf: een levendig beschreven roadtrip door Amerika, waarbij Mak dezelfde route volgt als de Amerikaanse schrijver John Steinbeck begin jaren ’60 voor zijn Reizen met Charley.

In die jaren vol optimisme, hoop en aantrekkende welvaart (denk aan de opkomst van huishoudapparaten, prefabwoningen en een betaalbare auto voor elk gezin) die ontstonden na de schaarste tijdens WOII reed Steinbeck samen met zijn trouwe metgezel, de Franse poedel Charley, door zijn geboorteland om na te gaan wat er de laatste decennia zoal was veranderd. Mak onderneemt dezelfde zoektocht door het hedendaagse Amerika, met als prangende hamvraag: “Wat is de afgelopen halve eeuw veranderd in Amerika?”.

Wat hij aantreft is een land in een diepe identiteitscrisis. De Amerikaanse samenleving, eens gebouwd op de great American Dream, ziet die droom nu uit elkaar spatten. Bijna de helft van de federale overheidsuitgaven gaat naar defensie en oorlogvoering terwijl publieke voorzieningen zoals scholen, het elektriciteitsnetwerk en het openbaar vervoer in lamentabele staat zijn, de gezondheidszorg enkel is weggelegd voor de mighty few en het doorsnee gezin zijn hele leven gebukt gaat onder enorme schulden. De bijhorende frustraties en miserie zorgen voor een vlucht in een bijna Middeleeuws gedweep met religie en allerlei wereldvreemde, populistische ideeën. De polarisering tussen progressief en conservatief Amerika wordt steeds extremer en de media spelen hier gretig op in (denk aan de oerconservatieve “nieuwszender” Fox, een regelrechte aanfluiting van objectieve, neutrale verslaggeving).

Aan de andere kant staat Amerika een pak verder dan Europa als het gaat om immigratiebeleid: immigranten zijn er veel meer geïntegreerd dan hier. Quote van Mak: “Elk jaar stromen 1 miljoen nieuwe immigranten het land binnen, waardoor de VS jong blijven. In 2050 zal de gemiddelde leeftijd 35 jaar zijn, tegenover 53 in Europa. Anders dan Europa blijven de VS erin slagen om van al die nieuwkomers in één, twee generaties echte Amerikanen te maken. Dat doen ze door een grote immigratiedeal: de overheid steekt al haar energie in de integratie van nieuwkomers, op voorwaarde dat die laatsten ook al hun energie in hun nieuwe thuisland stoppen. In Europa is die wederkerige relatie onbestaand. Landen die zich verzetten tegen immigratie blokkeren simpelweg hun toegang tot de wereld. Neem bijvoorbeeld de link tussen Silicon Valley, de vele Amerikanen van Aziatische oorsprong die er werken en de groeilanden in het Oosten. Bovendien is er nog een neveneffect van de immigratie dat Amerika nog veel ingrijpender zal veranderen. De meerderheid van de baby’s die vandaag in de VS worden geboren, zijn niet langer blank. Obama is dus nog maar het begin van dat nieuwe gezicht van Amerika. Europa onderschat de gevolgen van dat demografische kantelpunt.”

Amerika is dringend toe aan een realitycheck, maar ook het Oude Continent staat een ijskoude douche te wachten.  © RC

Waar? De Vooruit (Theaterzaal) – Gent

Wanneer? vrijdag 7 september 2012 om 20:00u

>>Koop Reizen zonder John – Geert Mak
>>Koop Reizen met Charley – John Steinbeck

Man on fire

26/08/2012

Eenmaal per jaar, op de laatste maandag van augustus, komen tienduizenden mensen samen in de Black Rock Desert van Nevada voor het Burning Man Festival. Een festival in het teken van kunst, muziek, zelfexpressie en vrijheid. Iedereen is er verkleed, wat tegen het decor van de onmetelijke woestijnvlakte vaak surrealistische taferelen geeft. Het feest duurt 5 dagen en op de laatste avond wordt een 30m hoge sculptuur van een man in brand gestoken. Bedoeling van de festivalgangers is om achteraf geen enkel spoor na te laten.

Duistere ballerina

15/08/2012

Hieronder een kortfilm van David Lynch, een man die een volledig eigen esthetiek heeft ontwikkeld waarin mysterie en duisternis nooit ver weg zijn. Beeldmateriaal uit deze kortfilm werd later gebruikt voor de langspeelfilm Inland Empire.

>> UPDATE: Zo te zien had één of andere klojo weer bezwaar tegen het gebruik van dit filmpje op Youtube, waarna het werd verwijderd. Via deze link kan je het nog steeds op Daily Motion bekijken.

Bathroom tissue

09/08/2012

De Amerikaanse komiek George Carlin fulmineert tegen het karakterloze, politiek correcte taalgebruik dat tegenwoordig overal de plak zwaait. Hij pleit voor duidelijke, eerlijke en directe taal en wij zijn het volmondig met hem eens, godverdikke.

Vlijmscherpe bijters

22/07/2012

De Amerikaan Seth Casteel maakt onderwaterbeelden van honden die achter een balletje aan duiken. En wat blijkt? Eens kopje onder, verandert brave Bobbie in een afschrikwekkend watermonster.

Meer foto’s vind je hier.

Blonde Debbie

01/07/2012

Vandaag is het Deborah Harry haar toer om taart te eten. Ongelooflijk maar waar: het rebelse icoon met de wilde haardos, het roodgestifte pruilmondje en de brutale blik in de ogen heeft ondertussen ook al de gezegende leeftijd van 67 bereikt.

In 1974 richtte Debbie Harry de band Blondie op, samen met haar toenmalige vriend Chris Stein. De echte internationale doorbraak kwam er eind jaren ’70, met het derde album Parallel Lines waarop de singles Hanging on the telephone, Heart of glass en One Way or Another staan. De grote sterkte van Blondie was vooral de verscheidenheid aan muziekstijlen die gretig door elkaar werden gemixt: van punky over pop, disco en new wave tot reggae.

In onderstaande clip van Hanging on the telephone is Deborah haar eigen onweerstaanbare, weerbarstige zelf. What a woman.

The Voice

14/05/2012

“Frank owned every room he ever played” (Quincy Jones)

Vandaag herdenken we met droefnis het heengaan van de crooner aller crooners, The Voice, de man met de gebeitelde glimlach en de mysterieuze gave om met zijn stem een instant nostalgische feel te geven aan eender welke song. Een geboren entertainer en de grote lieveling van Las Vegas en Hollywood, want naast een spetterende zangcarrière speelde hij ook mee in verschillende Amerikaanse films. Dames en heren, Mister Frank Sinatra (1915 – 1998)!

Sinatra scoorde ettelijke wereldhits, o.a. met My Way, New York New York en Love and Marriage (later de titelsong voor de serie Married with Children). Hieronder het iets minder bekende That’s Life.

Pittige pinups en Hollywood glamour

27/04/2012

Vandaag viert Zoe Mozert haar verjaardag. Althans, dat zou het geval zijn mocht ze niet al 19 jaar onder de zoden liggen (1907-1993).

Zoe Mozert, geboren in Colorado Springs als dochter van een Amerikaanse moeder en een Duitse vader, werd tussen 1930 en 1940 bekend als  illustrator van verschillende tijdschriften, filmposters en reclames. Haar specialiteit: portretten van pittige pinups en glamoureuze Hollywood-sterren. We like.

Dealing with the Wall Street rats

22/04/2012

Dat Obama geen dommekloot is, is een understatement van jewelste. In onderstaand filmpje zien we hem van zijn beste kant tijdens een harde confrontatie met het zelfgenoegzame Wall Street-tuig dat mee aan de basis ligt van de huidige financiële crisis. Met de doelgerichtheid, de koelbloedige zelfbeheersing en het supersonisch analytisch vermogen die we ondertussen van ons Barack gewoon zijn. What a treat that man is!

Boekentip voor wie meer wil weten over de crisis en enkele van de mechanismen die eraan ten grondslag liggen: het schitterende relaas “The Big Short” van Wall Street chroniqueur Michael Lewis. Opgelet: een basiskennis van bankjargon is geen overbodige luxe.

Sympathy for the Devil

11/04/2012

Net ontdekt dat wij onze verjaardag, ô heuglijke dag, delen met Anton LaVey. Een Amerikaanse satanist van joodse komaf die in 1966 de Church of Satan oprichtte en daarmee de grondslag legde voor het “modern satanisme”. Blijkbaar ontsnappen ook onwereldse zaken als religie niet aan modetrends en vernieuwing.

Bedoeling van de Church of Satan was vooral om een andere kijk te geven op Satan, dat arme schaap dat door de katholieke kerk al eeuwenlang als zondebok naar voor wordt geschoven voor al wat verkeerd loopt op deze droeve aardkluit.

Hieronder de 9 satanische zonden volgens de Church of Satan, waarin wij ons bizar genoeg grotendeels kunnen vinden. Al vragen wij ons af wat LaVey precies bedoelt met het nogal vage “verlies van gezichtspunt”.

1. Domheid
2. Pretentie
3. Solipsisme
4. Zelfbedrog
5. Kuddegedrag
6. Verlies van gezichtspunt en wijsheid
7. Het vergeten van Orthodoxen van weleer
8. Contraproductieve trots
9. Gebrek aan esthetica

O ja. Voor wij allerlei beschuldigingen van ketterij en heidense sympathieën naar ons hoofd krijgen geslingerd, willen wij er toch even op wijzen dat wij geboren zijn op Pasen. Dezelfde dag waarop de Heiland besloot om uit het graf op te staan en de klootzakken die hem aan het kruis hadden genageld eens goed de stuipen op het lijf te jagen. Het spreekt voor zich dat wij Jezus daar volledig in steunen, dergelijk pestgedrag dient niet ongestraft te blijven. Go Jesus, get those bloody bastards.

I’m Putting All My Eggs In One Basket

08/04/2012

Geen betere manier om Pasen te vieren dan met de zoetgevooisde stemmen van de twee jazzlegendes Ella Fitzgerald & Louis Armstrong.

Love for the fifties

31/03/2012

Strak geel uniformkleedje, te koop op Etsy. Katapulteert je meteen terug naar een Amerikaans wegrestaurant uit de fifties. Wat een tijdperk.

Foto’s hierboven via forties fifties sixties love.

The Day the Music Died

03/02/2012

Op 3 februari 1959 stortte het vliegtuigje neer waarin de drie rock & roll legendes Buddy Holly, Ritchie Valens en JP Richardson zaten. Het trio was samen op een concerttour van drie weken vertrokken, waarbij ze 24 Amerikaanse steden zouden aandoen.

Was alles volgens plan verlopen, dan waren ze gewoon met de tourbus naar het concert in Moorhead gevoerd en was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Spijtig genoeg zorgde een hele reeks ongelukkige spelingen van het lot ervoor dat de muzikanten in een chartervliegtuig kwamen te zitten waarvan de piloot niet ervaren genoeg was voor nachtvluchten. Het vliegtuig crashte in de nacht van 2 op 3 februari en de lichamen werden daags nadien teruggevonden.

Enkele jaren later omschreef Don McLean deze tragische gebeurtenis als “The Day the Music Died” in zijn nummer American Pie (later ook gecovered door Madonna).

Hieronder Buddy Holly met Not Fade Away en Oh Donna van Ritchie Valens.

All I got is spit!

17/01/2012

Aaah. Weinig zo vermakelijk als het stiekem afluisteren van een gesprek tussen twee onbekenden op restaurant of in de metro. Op de site “Overheard in New York” kan je urenlang grasduinen tussen pareltjes uit dat soort opgevangen conversaties. Hieronder alvast een paar hoogtepunten:

Grocery store employee to boy not letting automatic doors close: Hey kid, keep that door closed alright? There’s AC in here. Those doors are meant to be closed.
Boy’s mother: If doors were meant to be closed they would be walls.

–Flatbush, Brooklyn

***

12-year-old boy, yelling at friend: No. Humans will die out. We’re weak. Dinosaurs survived on rotten flesh. You got diarrhea last week from a Wendy’s.

–McDonald’s

***

McDonald’s employee to hobo on floor: Sir, we’re going to have to ask you to leave.
Hobo: Why?!
Employee: Because you shat on the floor.
Hobo: What?! Why the fuck would I do that? I didn’t do that!
Employee: We saw you do it!

–Mcdonald’s

***

Child: Moooom, I’m thirsty!
Mom: All I got is spit!

–2 Train

***

Son on the way to school: Why do we celebrate Columbus day?

Father: We celebrate Columbus day because that’s when Columbus discovered America… And the death of Native Americans.

–18th St & 1st Ave

***

Thugette: That bag is so ghetto!
Thug: No, that bag is not ghetto. Ghetto is a noun, not an adjective. That bag is from the ghetto!

–Metro-North Rail

***

Receptionist: What’s in the package?
Office worker: It’s a full denim jumpsuit with the back cut out.
Receptionist: What’s it for?
Office worker: A baby shower. I wanted to wear something, you know…
Receptionist: Sophisticated.

–Wall Street Office

***

Cop: Move it along, bub.
Hobo: What? I don’t wanna move, I’m sleeping here.
Cop: I said move it, buddy.
Hobo: Why? I’m not bothering anyone, can I please stay, please, please?
Cop: OK, fine. Stay.
Hobo: I love you.

–Bay Ridge

***

Woman with suitcase: Does this train go to Times Square?
Man: This is Times Square.
(woman with suitcase gets on train)
Man: No… This train goes to Brooklyn. Or something. This is Times Square.
(woman with suitcase gets off train)
Woman with suitcase: How do I get to Times Square?
Man: Just walk upstairs. You’re in Times Square.
(woman with suitcase walks upstairs, looks at signs, comes back down)
Woman with suitcase: Does this train go to Grand Central?

–Times Square Station

The different sides of Madness

15/01/2012

.

Zowel grappig als duister, deze Finse cover van het nummer “They’re coming to take me away, haha“, waarin hoofdpersonage Napoleon XIV compleet waanzinnig in het gesticht wordt opgenomen omdat hij het niet kan verkroppen dat zijn vrouw is weggelopen. Volgens een andere interpretatie zou de waanzin van Napoleon XIV zodanig vergevorderd zijn dat hij zich in het nummer eigenlijk tot een denkbeeldige hond richt in plaats van zijn vrouw. Een interpretatie die wordt ondersteund door de hoes van de plaat, waarop een Napoleonfiguur op sandalen een onzichtbare hond uitlaat.

Het oorspronkelijke nummer werd geschreven door de Amerikaan Jerry Samuels en dateert uit 1966. Een tijdje geleden werd een nieuwe versie gemaakt vanuit het standpunt van de weggelopen vrouw, Josephine XV, getiteld “I’m happy they took you away, haha”. Een mooi voorbeeld van hoe elke situatie vanuit verschillende invalshoeken kan worden bekeken, met soms een heel ander “verhaal” tot gevolg.

In bovenstaande videoclip zie je de Finse acteur Esko Salminen aan het werk, die de waanzin en hysterie van het hoofdpersonage  bijzonder overtuigend weet neer te zetten.

Integrale tekst:

Remember when you ran away
And I got on my knees
And begged you not to leave
Because I’d go beserk

Well you left me anyhow
And then the days got worse and worse
And now you see I’ve gone
Completely out of my mind

And they’re coming to take me away ha-haaa
They’re coming to take me away ho ho hee hee ha haaa
To the funny farm
Where life is beautiful all the time
And I’ll be happy to see those nice young men
In their clean white coats
And they’re coming to take me away ha haaa

You thought it was a joke
And so you laughed
You laughed when I said
That losing you would make me flip my lid

Right? You know you laughed
I heard you laugh. You laughed
You laughed and laughed and then you left
But now you know I’m utterly mad

And they’re coming to take me away ha haaa
They’re coming to take me away ho ho hee hee ha haaa
To the happy home with trees and flowers and chirping birds
And basket weavers who sit and smile and twiddle their thumbs and toes
And they’re coming to take me away ha haaa

I cooked your food
I cleaned your house
And this is how you pay me back
For all my kind unselfish, loving deeds
Ha! Well you just wait
They’ll find you yet and when they do
They’ll put you in the A.S.P.C.A.
You mangy mutt

And they’re coming to take me away ha haaa
They’re coming to take me away ha haaa ho ho hee hee
To the funny farm where life is beautiful all the time
And I’ll be happy to see those nice young men
In their clean white coats

And they’re coming to take me away
To the happy home with trees and flowers and chirping birds
And basket weavers who sit and smile and twiddle their thumbs and toes
And they’re coming to take me away ha haaa

Black Bettie

11/12/2011

“I think that she was a remarkable lady, an iconic figure in pop culture who influenced sexuality, taste in fashion, someone who had a tremendous impact on our society. She was a very dear person.” (Hugh Hefner)

Drie jaar geleden stierf pinupicoon Bettie Mae Page (1923-2008) op 85-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking en een hartinfarct. 60 jaar na haar grote doorbraak blijft ze een bron van inspiratie en een stijlicoon voor tal van ontwerpers, kunstenaars en supersterren.

Jarretellen, netkousen en stiletto’s
Bettie werd in de jaren ’50 bekend als Amerikaans fotomodel en sekssymbool, o.a. door haar verschijning in de Playboy en de vele cheeky striptease- en bondagefoto’s die fotograaf Irving Klaw van haar maakte. Daarin nam ze allerlei uitdagende poses aan in jarretellen, netkousen, torenhoge stiletto’s en doorzichtige niemendalletjes, met de typische korte pinup-pony, felrode lippen en voluptueuze rondingen die later haar voornaamste handelsmerk zouden worden. Nu eens vastgebonden in de rol van hulpeloos slachtoffer, dan weer als dominatrix speels zwaaiend met een zweepje. Kortom: al wat in de kuise jaren ’50 als het werk des duivels werd beschouwd. Zo werd ze zelfs een tijdlang gevolgd door de Amerikaanse overheid in een onderzoek naar “pornografische activiteiten”.

Schizofreen
Ondanks de duidelijke aanwezigheid van humor in haar werk had Bettie een zeer moeilijke jeugd, die werd gekenmerkt door armoede, fysiek geweld, misbruik en een compleet gebrek aan affectie. Dit resulteerde in mentale problemen die op latere leeftijd tot uiting kwamen in de vorm van depressies en schizofrenie (waarvoor ze zelfs een tijdlang werd geïnterneerd).

Forbidden fruit and apple pie
Tot op vandaag is ze een rolmodel voor een hele resem supersterren, pinups en rockabilly chicks, die haar nog steeds zien als de belichaming van erotiek, sensualiteit, humor, speelsheid en nieuwsgierigheid. Net die tegenstrijdige combinatie van wulpse stoutheid en bijna kinderlijke onschuld maakten haar zo onweerstaanbaar. Of om het met de woorden van Hugh Hefner te zeggen: “Bettie suggested forbidden fruit as well as apple pie”.

Bezoek de officiële Bettie Page site of bekijk de biografische film uit 2005 “The Notorious Betty Page”.

Tell them Boris sent you

31/10/2011

Geen betere manier om Halloween te vieren dan met het fantastische Monster Mash van Bobby “Boris” Pickett & The Crypt-Kickers. Met onderstaand filmpje maakte één of andere Lego-aficionado een ietwat houterige (maar wel indrukwekkende) versie van de griezelklassieker Frankenstein.

Dirty Radio

10/10/2011

Sallie Ford knalt erop los met het soort ouderwetse rock ‘n’ roll waar wij zo verkikkerd op zijn. Eindelijk eens muziek met kloten. Een welkome verademing naast al die karakterloze, extreem afgemixte popdeuntjes waarmee onze oren hele dagen worden mishandeld. Meer van dat!


Band: Sallie Ford and the Sound Outside
Album: Dirty Radio

Johnny and June

12/09/2011

Acht jaar. Zo lang is het ondertussen geleden dat ’s werelds meest vermaarde bas/baritonstem er de brui aan gaf. We hebben het over The Man in Black, de legendarische Amerikaanse countryzanger en singer-songwriter Johnny Cash (1932–2003). Van 1968 tot 2003 was hij getrouwd met de liefde van zijn leven, miss June Carter, met wie hij tot het einde muziek bleef maken. June overleed op 15 mei 2003 en Johnny volgde haar enkele maanden later.

Hieronder een opname van één van zijn vele gevangenisoptredens en daaronder Hurt, de aangrijpende cover die hij net voor zijn dood maakte van het bekende Nine Inch Nails nummer.

Geweldspornografie

10/09/2011

Interessant opiniestuk van  Arnon Grunberg over ons (al dan niet bewuste) verlangen naar geweld, naar aanleiding van de tiende verjaardag van 9/11. Een historische gebeurtenis die volgens Grunberg als ‘geweldspornografie’ kan worden beschouwd. Het volledige artikel lees je op De Morgen Online.

“Uiteraard konden we ons nooit verdwenen verlangen naar geweld bevredigen met het symbolische geweld van de horrorfilm, de misdaadserie en de gewelddadige computergame, een stap vooruit in het beschavingsproces, maar van sommigen mocht zelfs dat niet eens.

Wanneer wij in films mensen zien sterven of gemarteld zien worden, weten wij dat wij met acteurs te maken hebben, ze hebben geen werkelijke pijn geleden, misschien voor een enkeling teleurstellend. Tegenwoordig wordt bij de aftiteling van de meeste films melding gemaakt van het feit dat ook de dieren die in de desbetreffende film voorkwamen goed zijn behandeld en niet geleden hebben. Op die manier kunnen we het geweld consumeren met een gevoel van opluchting en een schoon geweten.

Voor alle duidelijkheid, gewelddadige films of games zijn niet per definitie schadelijk en afkeurenswaardig. Integendeel, uit onderzoek is bijvoorbeeld gebleken dat het aantal moorden in Amerika afneemt als een gewelddadige film dat weekend in première gaat. Geweld in kunst, ik denk dat wij ook games als kunst moeten beschouwen, kan een positieve maatschappelijke functie vervullen.

Schadelijk is de veronderstelling dat de mens zijn agressieve en destructieve behoeftes niet alleen heeft onderdrukt maar volledig heeft overwonnen.”