Posts Tagged ‘UK’

Erger dan Tsjernobyl

11/01/2013

Afbeelding

Journalist Joris Luyendijk woont en werkt in Londen, waar hij momenteel het financiële district (beter bekend als “The City”) kritisch onder de loep neemt. Zijn grootste talent: zijn vinger op de etterende wonden van de financiële wereld leggen. En dat zijn er nogal wat, zo blijkt. Hieronder een fragment uit zijn laatste column. Het volledige artikel lees je op De Standaard Online.

“Stel je voor dat we na de Tsjernobyl-ramp niet alleen de centrale gewoon weer hadden nagebouwd en aangezet, maar ook het oude management hadden laten zitten.

Dat is in grote lijnen aan de hand met cruciale delen van de mondiale financiële sector, en soms snap ik wel waarom zo veel insiders hier in Londen met zulke minachting spreken over outsiders zoals u en mij. Verdienen we onze uitbuiting niet gewoon, als we dit allemaal maar laten passeren?

Ik spreek erover met Bill Harrington, een gespannen maar evident intelligente Amerikaan van begin vijftig. Hij werkte vele jaren bij Moody’s en voert nu een eenzame strijd tegen de kredietbeoordelaar. Voor wie niet in de terminologie zit: tot de crisis wisten zakenbanken waardeloze hypotheekportefeuilles om te toveren in superveilige beleggingsinstrumenten doordat kredietbeoordelaars zoals Moody’s er een ‘triple A’ waardering aan gaven. Na de implosie in 2008 stelden de kredietbeoordelaars dat ze enkel ‘meningen’ hadden geuit over die producten. Ze hadden dus geen verantwoordelijkheid, laat staan aansprakelijkheid.

Als je dit leest, word je al boos. Maar houd nog wat woede over voor wat volgt. De kredietbeoordelaars werden destijds betaald door dezelfde zakenbanken wier beleggingsinstrumenten ze moesten beoordelen. Vijf jaar later is dit systeem onverminderd van kracht. Degene die destijds Moody’s leidde is nu nog steeds degene die Moody’s leidt. Hij verdient zo’n zes miljoen dollar per jaar.”

Advertenties

War minus the shooting

21/01/2012

Vandaag is het 62 jaar geleden dat de Britse schrijver/journalist George Orwell (1903-1950) overleed. Door velen bestempeld als een eeuwige zwartkijker, maar niemand kan ontkennen dat hij veelal nagels met koppen sloeg. Hieronder enkele van zijn meest opmerkelijke quotes:

“Serious sport has nothing to do with fair play. It is bound up with hatred, jealousy, boastfulness, disregard of all rules and sadistic pleasure in witnessing violence. In other words: it is war minus the shooting.”

“At age 50, every man has the face he deserves.”

“We sleep safe in our beds because rough men stand ready in the night to visit violence on those who would do us harm.”

“Political language is designed to make lies sound truthful and murder respectable, and to give an appearance of solidity to pure wind.”

Wie zich kan vinden in de laatste quote en niet bang is voor een beetje hersengymnastiek kan “Politics and the English Language” lezen. Een essay over de complexe relatie tussen woorden en gedachten dat als uitgangspunt diende voor zijn beroemde werk 1984.

Vicious bastard

27/10/2011

“This is it! I’m gonna give you a damn good trashing!”

72 jaar geleden werd John Cleese geboren als kind van een acrobate en een verzekeraar. Dat kon bijna niet anders dan een avontuurlijke combinatie geven tussen uitbundig spektakel en onbeholpen Engelse harkerigheid.

The Elders of the Internet

19/10/2011

Net de laatste aflevering van de Britse comedyserie The IT Crowd bekeken, over een stel sociaal onaangepaste nerds die in de kelder van Reynholm Industries werken, een groot bedrijf in Londen. In onderstaand fragment nemen de IT’ers Moss en Roy wraak op hun nieuwe manager, de goedgelovige Jen die helaas de IT-kennis van een 80-plusser heeft.

De serie werd geschreven door de Ierse Graham Linehan (Black Books, The Fast Show en Father Ted) en geproducet door Asha Atalla (The Office). Bij momenten uiterst aangenaam vertier, alleen spijtig van de lachband.

Geen melk vandaag

08/08/2011

Kweel mee met het aanstekelijke “No Milk Today” van de Britse jaren ’60 popgroep Herman’s Hermits.

Micachu and The Shapes

21/12/2010

Het knettert, kraakt en rinkelt aan alle kanten, maar eens je over de eerste verbijstering heen bent is Micachu and The Shapes ronduit verslavend. Excentrieke frontvrouw van dienst is de Britse Mica Levi (1987), die naast haar werk voor Micachu and The Shapes ook muziekstukken componeert voor het prestigieuze London Philharmonic Orchestra. Hieronder achtereenvolgens Curly Teeth en Golden Phone uit het debuutalbum Jewellery.

Binnengluren met Nigel Van Wieck

28/07/2010

“If you could say it in words there would be no reason to paint.”

Een quote van Edward Hopper die zeker niet zou misstaan bij de gelijkaardige schilderijen van Nigel Van Wieck (1949). Beide kunstenaars zadelen de toeschouwer op met een bevreemdend gevoel dat maar moeilijk in woorden te vatten is.

Toen Nigel Van Wieck eind jaren ’70 van Engeland naar New York verhuisde, kwam hij in contact met het werk van de Amerikaanse schilder Edward Hopper, waarmee hij meteen een sterke verwantschap voelde. De gelijkenissen tussen het oeuvre van beide schilders zijn dan ook frappant, zowel qua stijl als qua inhoud. Net als Hopper is Van Wieck gefascineerd door mensen die in gedachten verzonken voor zich uit staren, zich niet bewust van hun omgeving of de aanwezigheid van anderen. Dat geeft zijn werk iets voyeuristisch. Als toeschouwer heb je het gevoel dat je stiekem naar iemand zit te kijken zonder dat die persoon zich daar bewust van is.

De taferelen die hij schildert zijn bijna filmische momentopnames: je wordt midden in het verhaal gedropt, vaak vanuit een hoek die je het gevoel geeft achter een camera te staan, en vraagt je af wat er aan de scène voorafging. Ook typisch voor zijn manier van schilderen is de kille sfeer die hij steevast weet op te roepen. Het meedogenloos harde zonlicht dat hier en daar wordt afgewisseld door donkere schaduwpartijen, draagt bij tot dat bevreemdende effect. Het geeft zijn schilderijen een raar soort spanning, waardoor je als toeschouwer een beetje ongemakkelijk wordt. Je hebt het gevoel dat er iets niet klopt.

Ook al waart die desolate sfeer doorheen zijn hele oeuvre, de decors waarin de scènes zich afspelen zijn heel uiteenlopend: van een levendig en mondain dansfeest of bal masqué tot een verlaten trein, een strand, een woonkamer of een park. Onder het penseel van Nigel Van Wieck worden zelfs de banaalste taferelen uiterst fascinerend om naar te kijken.

Op zijn site vind je nog meer schilderijen.

Never too old to play

06/07/2010

In het Londense Hyde Park is enkele maanden geleden een openluchtspeeltuin voor 60-plussers geopend. De speelzone staat vol fitnesstoestellen die speciaal ontworpen zijn voor “gentle exercise”, lichaamstraining die niet al te veeleisend is. Elk van de toestellen is toegespitst op een specifiek lichaamsdeel. Dit initiatief moet zestigplussers aanzetten om op een ontspannen manier te werken aan een beter evenwicht, meer flexibiliteit en sterkere spieren. De speeltuin dient echter niet alleen om oudere mensen aan te zetten tot fysieke beweging, het is ook de ideale ontmoetingsplaats voor zestigplussers die sociaal contact met leeftijdsgenoten zoeken.

Madeline Elsdon, woordvoerster van de vereniging die het voorstel op het Londense gemeentehuis indiende, zegt daarover het volgende: ”In the UK there are now more pensioners than children, but there are few facilities for them in our parks. We proposed the playground because many older people find indoor gyms intimidating and expensive and therefore aren’t exercising enough. As well as the physical and mental benefits we hope that the playground will encourage users to socialise and have fun together. People need to stay active, maintain independence and are never too old to play.”

Dergelijke speelzones voor senioren zijn al een tijdje populair in China en enkele Europese steden, zoals Berlijn, dat altijd een trendsetter is geweest. Voor Londen is het initiatief echter een primeur.

De openluchtspeeltuin is alvast een overweldigend succes. Vanaf dag één stond er een lange wachtrij aan de toestellen en sindsdien zie je er de hele dag door vrolijk kakelende senioren met zwierende benen en draaiende heupen. De foto’s spreken voor zich…

The Human Camera

03/07/2010

Onze hersenen hebben ongelooflijke capaciteiten. Bij een gewone mens komen die echter zelden helemaal tot uiting, omdat die hersencapaciteiten verdeeld worden over 1001 verschillende vaardigheden (spreken, lezen, interactie met de omgeving, het indelen van en reageren op allerlei externe stimuli, …). Autisten hebben het vermogen om externe stimuli volledig buiten te sluiten, waardoor ze in staat zijn om alle afleiding van buitenaf te blokkeren en al hun energie op één iets te focussen. De Londense Stephen Wiltshire is zo iemand. Hij wordt ook wel “the Human Camera” genoemd omwille van zijn talent om na een kort uitzicht over een stad, grote delen van die stad volledig uit het hoofd te kunnen natekenen, met een ontstellend oog voor detail. Hij lijkt wel een levende versie van Google Earth.

Als kind was hij stom (in de zin van “niet kunnen spreken”) en interageerde hij amper met zijn omgeving. Op driejarige leeftijd werd de gevreesde diagnose gesteld: Stephen was autistisch. Hij beschikte niet over taal als communicatiemiddel en leefde volledig teruggetrokken in zijn eigen wereldje.
Op vijfjarige leeftijd ontdekten leraars op school dat hij constant zat te tekenen. Hij begon met het tekenen van dieren, ging over op Londense bussen en raakte uiteindelijk gebiologeerd door gebouwen. Zijn leraars wilden hem stimuleren om te leren spreken door af en toe zijn tekenmateriaal weg te nemen, zodat hij verplicht was erom te vragen. Beetje bij beetje begon hij klanken te produceren, tot hij zijn eerste woordje sprak, heel toepasselijk “papier”. Tegen dat hij 9 was, kon hij normaal spreken.

Ondertussen is hij wereldberoemd door zijn overweldigende stadspanorama’s van ondermeer Londen, Sydney, Los Angeles, Toronto, New York en Tokyo.

In onderstaand filmfragment wordt Stephen met een helikopter rondgevlogen boven Rome. Na een vlucht van 45 minuten begint hij aan een tekenrace van maar liefst 3 dagen, waarin hij het grootste deel van de stad volledig uit het hoofd natekent.


Meer tekeningen vind je op zijn site.

Op het randje

23/04/2010

Tussen 1989 en 1995 maakten de geniale Britse komieken Stephen Fry en Hugh Laurie furore op de BBC met hun serie “A bit of Fry and Laurie”. Het sketchprogramma van de twee excentriekelingen werd vooral gekenmerkt door allerlei absurditeiten en dubbelzinnigheden die op de typisch Britse manier net op het randje van het aanvaardbare balanceren. Gewone sketches werden afgewisseld met satirische liedjes, meestal door Laurie ingezongen en op de piano begeleid. In 1995 werd spijtig genoeg een punt gezet achter de serie, kort nadat Stephen Fry ten prooi viel aan een zenuwinzinking.

“A bit of Fry and Laurie” verdween lange tijd van de radar, maar kwam in 2006 eindelijk weer in de media toen een horde fans een petitie liet rondgaan om de reeks op dvd uit te brengen. Later dat jaar werd aan hun vraag tegemoet gekomen en kwamen alle vier de seizoenen uit in een complete box. Enkele van mijn favoriete sketches: My Favourite Pants (helaas niet terug te vinden op YouTube), de niet zo snuggere ooggetuige van een auto-ongeluk en de persiflage op populaire Australische soaps à la Neighbours en Home and Away.


Fluffy kapsels, bloemetjeshemden & schuurpapier

08/03/2010

Zin om nog eens hartelijk te lachen? Een adres: Hippies, een vergeten en onvolprezen Britse sitcom uit 1999. Fans van droge Britse humor zullen zeker Julian Rhind-Tutt (The Green Wing), Simon Pegg (Big Train) en Sally Philips (Smack the Pony) herkennen.

De serie gaat over een stel jonge hippies in het Notting Hill van de jaren ’60, die zich koste wat kost willen afzetten tegen hun kleinburgerlijke roots. Hun belangrijkste bezigheden zijn schrijven voor hun zelfuitgegeven protestblad “Mouth”, rondhangen en afgeven op the pigs. In hun eeuwige zoektocht naar wereldvrede zijn ze zelfs bereid te gaan protesteren tegen schuurpapier. Simon Pegg is aandoenlijk in zijn rol van sullige wannabe hippie en Julian Rhind-Tutt is, net als in The Green Wing, weer zijn laconieke en übercoole zelf. Ook Sally Philips schittert in haar rol van twijfelende feministe, terwijl Darren Boyd af en toe gedesoriënteerd op de achtergrond verschijnt.

Voor de twijfelaars: Hippies is van dezelfde hand als de sitcom Father Ted (Drink! Feck! Arse! Girls!) en kwam in 2008 eindelijk uit op dvd. Kopen die handel!