Posts Tagged ‘Serge Gainsbourg’

Je t’aime … Moi non plus

14/02/2012

Valentijn. Een ideale dag voor het zweterige duet “Je t’aime … Moi non plus” van Serge Gainsbourg en zijn muze Jane Birkin.

Het nummer was oorspronkelijk geschreven voor Brigitte Bardot en samen met haar ingezongen. Maar helaas: de jaloersheid van BB’s toenmalige echtgenoot, die bijna uit zijn vel sprong van colère toen hij het nummer hoorde, gooide roet in het eten. Bang om haar man omwille van een aangebrande song te verliezen, smeekte Brigitte Serge om de single niet uit te brengen. En zo geschiedde: pas 2 jaar later (in ’69, hoe toepasselijk) werd de single gereleased. Deze keer met Jane Birkin in de rol van hijgende echtgenote en op de cover van de plaat de waarschuwende woorden “Interdit aux moins de 21 ans”.

Hieronder beide versies.

Advertenties

Drank, sigaretten, vrouwen en muziek

01/03/2011

“Je sais que c’est épuisant de vivre avec moi. Il faut prendre des risques. Moi, c’est le genre formule 1, c’est pas la 2CV.” (S. Gainsbourg)

Morgen is het precies 20 jaar geleden dat Serge Gainsbourg overleed (1928-1991). Serge werd geboren in Parijs als Lucien Ginsburg, zoon van Joods-Russische ouders. Hij werd vooral bekend als zanger en componist, maar bewees ook zijn kunnen als acteur en regisseur. Met zijn voorliefde voor drank, sigaretten, vrouwen en muziek was hij de belichaming van de rock ‘n’ roll. Ondanks zijn verlopen uiterlijk wist hij zich steevast te omringen met de meest gegeerde vrouwen uit zijn tijd, waaronder Brigitte Bardot, Vanessa Paradis, Jane Birkin en Bambou (Caroline Von Paulus). Met Jane Birkin had hij een dochter (Charlotte Gainsbourg) en met Bambou een zoon (Lulu Gainsbourg). Op 2 maart 1991 stierf Gainsbourg op 63-jarige leeftijd aan een hartaanval.

Eén van zijn meest invloedrijke platen was Histoire de Melody Nelson. Het conceptalbum kwam uit in 1971 en was voornamelijk gebaseerd op de controversiële roman Lolita van Vladimir Nabokov. Gainsbourg schreef ook nummers voor andere artiesten. Een van zijn bekendste is “Poupée de cire, Poupée de son”, waarmee France Gall in 1965 het Eurovisiesongfestival won.

Hieronder achtereenvolgens het fantastische “Requiem pour un con” en “Poupée de cire, Poupée de son”, zoals France Gall het destijds bracht op het Eurovisiesongfestival. Een volledige biografie van Serge Gainsbourg vind je hier.

Je suis venu te dire que je m’en vais

29/07/2010

Je suis venu(e) te dire que je m’en vais.
Origineel door Serge Gainsbourg en in 1981 met succes gecovered door een jonge Jo Lemaire met veel te grote epauletten.
Overigens de eerste keer dat ik let op de akelige gelijkenis tussen het gezicht van Serge Gainsbourg en dat van Tom Waes.