Posts Tagged ‘schoonheid’

Quote van de dag # 1

22/03/2012

“Kijk elk uur nog eenmaal naar al het schone.”

(Walter John de la Mare)

Advertenties

Akelig mooi – Ray Caesar

31/08/2011

“It’s funny to me, the first thing people pick out. Art is truly like a mirror. If I put humour in there, a funny person will laugh. A person a little fearful will find their fear, whatever it is. That’s one of the great things art does.”

Sprookjesachtig, surrealistisch, suggestief, erotisch, vreemd, mooi, kil, macaber. Het werk van kunstenaar Ray Caesar trekt aan en stoot af. Je houdt ervan of je hebt er een hekel aan, in elk geval laat het weinigen onberoerd.

Caesar is geboren in Engeland, maar verhuisde op jonge leeftijd met zijn ouders naar Canada. Hij gaat gebukt onder een dissociatieve identiteitsstoornis, heeft last van agorafobie en angstaanvallen en is er stellig van overtuigd dat hij als hond ter wereld kwam. Zijn alter ego heet “Harry” en Harry moet constant in toom gehouden worden. Hij volgt al jaren therapie, maar kunst is zijn echte redding: niet zomaar een uitlaatklep, maar van levensbelang.

Ray Caesar werkte lange tijd in een kinderziekenhuis, waar hij als fotograaf de ziektes en verwondingen moest documenteren van alle binnenkomende patiënten. Na 18 jaar lang geconfronteerd te worden met allerlei soorten gruwel, hield hij deze emotioneel loodzware job voor bekeken. Hij gooide het roer volledig om en ging aan de slag bij een bedrijf dat special effects maakte voor films en games, waar hij zijn tekentechnieken met 3D- software verfijnde.

De akelige indrukken die hij in het kinderziekenhuis had opgedaan bleven hem echter achtervolgen in zijn dromen en gedachten. De piepjonge patiënten die hij jarenlang voor zijn lens had gekregen, kwamen te voorschijn in zijn digitale, overgedetailleerde “schilderijen” als bleke, bijna transparante meisjes in barokke jurken. Ze dragen hoge witte pruiken, maskers, strikjes en korsetten en hebben felrode lippen, bijtgrage tandjes en glibberige tentakels. Ze zijn leeftijdsloos: klein en fragiel als een kind, maar met de dreigende uitstraling van een femme fatale. Ze zoeken onbevreesd het gezelschap op van gigantische krekels, spinnen en ander kruipend ongedierte.

Ray Caesar is één van die zeldzame artiesten die een volledige eigen, surrealistische wereld weten te creëren. Een vreemd rariteitenkabinet dat op niets lijkt wat je kent, maar waarin je volledig wordt meegezogen. Een beetje zoals het werk van David Lynch. Caesars quote over kunst vat het perfect samen: “You’re feeling the emotion of the artist. You’re in their world. It’s kind of like the way graveyards should be. It’s a communication from the past. It’s communicating to you their fashions, and they can make you cry. They can touch you.

Twee van zijn kunstwerken zijn momenteel te bezichtigen in kunstgalerie Frans Vanhove (Leuven): Arabesque (2009) en Returns Of The Day (2009). Mocht ik over een iets comfortabeler budget beschikken, heel mijn huis hing ermee vol.    © RC

http://www.raycaesar.com/

Klik op de foto’s voor een groter formaat.

Over schoonheid, angst en geluk

12/11/2010

Vandaag staat in De Standaard online een interessant interview met de Amerikaanse schrijver Michael Cunningham over zijn nieuwste roman Bij het vallen van de avond, waarin het onder andere gaat over schoonheid, angst en geluk. Deze twee quotes zijn alvast het vermelden waard:

“Elk oprecht eerbetoon aan de wereld noem ik schoonheid. Alles wat louter sentimenteel of decoratief is, is geen echte schoonheid voor mij. Schoonheid heeft ook te maken met mysterie en met verschrikking. ‘Schoonheid is niets anders dan het begin der verschrikking’, zo citeer ik Rilke aan het begin van mijn roman. Echte schoonheid maakt ons bang, is niet geruststellend. Ik denk dat angst steeds belangrijker wordt in kunst, vooral omdat ze ook in onze levens zo belangrijk is geworden. Er is veel om bang voor te zijn: de opwarming van de aarde, globale oorlogen. Hedendaagse kunst moet die angst onder de loep nemen en dat is bijvoorbeeld wat Damien Hirst doet.”

“Al ben ik zelf niet op zoek naar dat duistere, toch gruw ik van de geluksepidemie, die door de VS woedt en die zeker niet typisch is voor New York alleen. Het donkere wordt overal geweerd en weggeschrobd. Amerikanen rekenen erop dat ze altijd en overal gelukkig zijn. Dat voelt oppervlakkig en beperkt voor mij. Ook al ben ik op zoek naar geluk, ik vind dat verdriet een mensenleven rijker maakt, net als woede, nijd en afgunst. Er is een tendens in de VS om elk gevoel dat afwijkt van geluk te neutraliseren met een pil en daar walg ik van. Ik vind dat het aan de romanschrijvers is om ook over die donkere kanten te schrijven.”

Het volledige artikel kan je lezen op de site van De Standaard.

On est quelquefois aussi différent de soi-même que des autres

10/11/2010

Als geen ander beheerst Jonathan Franzen de kunst om menselijke relaties en de dynamiek ertussen weer te geven. In zijn derde roman De Correcties (2001) keerde hij het leven van de familie Lambert binnenstebuiten en doorheen de bijna 600 bladzijden van zijn laatste boek Vrijheid (2010) doet hij hetzelfde met het gezin Berglund. Vrijheid vertelt de geschiedenis van een hedendaags Amerikaans gezin, hier en daar opgeluisterd met kritische kanttekeningen over de politieke, maatschappelijke en economische realiteit van Amerika en de wereld in het algemeen. Franzen belicht al onze kleine kantjes, angsten en onzekerheden zonder daarbij in meedogenloos cynisme of moraliserend gezwam te vervallen. Vrijheid is een boek geworden waarin elk van ons zich kan herkennen als we eens vijf minuten eerlijk zijn tegen onszelf.

Het boek begint met een omschrijving van Patty en Walter Berglund zoals de buren hen zien: Patty als de sportieve en bijna ergerlijk perfecte huisvrouw die nooit last heeft van een slecht humeur en steevast koekjes bakt voor de verjaardag van de buren en Walter als de doodeerlijke maar ietwat sullige huisvader die zich meer bekommert om het behoud van enkele bedreigde vogelsoorten dan om zijn eigen vrouw en kinderen.

Vanaf het tweede hoofdstuk zien we de Berglunds vanuit het standpunt van Patty, die als autobiografe haar eigen leven en dat van haar gezin vertelt en meteen ook een heel ander licht werpt op het beeld dat je aanvankelijk over de personages had. Ze blikt terug op haar leven als kind en later als studente, wanneer ze Walter leert kennen samen met zijn charismatische kotgenoot Richard, een rebelse muzikant en fulltime rokkenjager en meteen ook het derde hoofdpersonage van dit boek. Franzen zoomt constant in en uit op de complexe haat-liefdeverhoudingen tussen Patty en Walter, Walter en Richard en uiteindelijk ook Patty en Richard.

De sterkte van Franzens personages zit vooral in de genuanceerde karakterbeschrijvingen. In Vrijheid komen geen eenzijdig goede of slechte, sterke of zwakke personages voor; enkel mensen van vlees en bloed die onderhevig zijn aan gevoelens van hoop, teleurstelling, opstandigheid, angst, boosheid en depressie en die zich naargelang de situatie en de periode in hun leven helemaal anders gaan gedragen. Of zoals de Franse schrijver F. de La Rochefoucauld ooit zei: “On est quelquefois aussi différent de soi-même que des autres”.

Vrijheid volgt de personages op hun innerlijke reis naar volwassenheid, die onvermijdelijk wordt gekenmerkt door ups en downs, om te eindigen bij aanvaarding en schoonheid. © RC

Titel: Vrijheid (oorspronkelijke titel: Freedom)
Auteur: Jonathan Franzen (vertaling: Peter Abelsen)
Uitgeverij: Prometheus
Aantal pagina’s: 588
ISBN: 978 90 446 1439 8