Posts Tagged ‘schilderkunst’

Berlinde De Bruyckere II

14/01/2015

Een tweede reeks foto’s van de tentoonstelling van Berlinde De Bruyckere in het SMAK.

Berlinde-De-Bruyckere-35

Berlinde-De-Bruyckere-8

Berlinde-De-Bruyckere-9

Berlinde-De-Bruyckere-11

Berlinde-De-Bruyckere-14

Berlinde-De-Bruyckere-16

Berlinde-De-Bruyckere-34

Berlinde-De-Bruyckere-27

Berlinde-De-Bruyckere-31

Berlinde-De-Bruyckere-30

Berlinde-De-Bruyckere-29

Berlinde-De-Bruyckere-36

Berlinde-De-Bruyckere-32

Berlinde-De-Bruyckere-33

Berlinde-De-Bruyckere-37

Photos © RC

Berlinde De Bruyckere I

10/01/2015

Berlinde-De-Bruyckere-1jpg

Dat de werken van Berlinde De Bruyckere zeer lijfelijk en tactiel zijn merk je meteen als je foto’s van haar werk ziet. Maar niets kan een “live-ervaring” evenaren, dat wordt duidelijk als je een tentoonstelling van haar bezoekt. Berlinde werkt met verschillende materialen zoals hout, was en wol, wat een enorme rijkdom aan kleurschakeringen, geuren en texturen geeft. Daardoor moet je als bezoeker constant de neiging onderdrukken om de werken aan te raken, een neiging die snel en vakkundig de kop wordt ingedrukt door de aanwezigheid van enkele sehr gründliche suppoosten die in de verschillende zalen de wacht houden. En terecht natuurlijk, want mocht iedereen zijn gang gaan bleef er na enkele maanden niets meer over van de sculpturen.

De werken die momenteel in het SMAK te bewonderen zijn, zijn bijna allemaal vervormde, verwrongen en verwonde lichamen die zowel menselijk, dierlijk als plantaardig zijn. De bloedende en gekneusde handen, voeten en rompen maar ook takken, geweien, tentakels en paardenlijven zouden een zeer grimmige indruk geven, ware het niet dat deze broze wezens en ledematen op verschillende plaatsen teder zijn ingepakt en gestut met kussens, dekens en stukjes uitgerafeld textiel. Kwetsbaarheid en lijden maar ook verzorging en troost vormen de kern van haar werk. Daarnaast hangt er ook een selectie schetsen, tekeningen en aquarellen die allemaal in dezelfde sfeer baden. De sculpturen laten echter de grootste indruk achter. Lang geleden dat wij zo’n indrukwekkende tentoonstelling hebben gezien. Nog tot 15 februari in het SMAK in Gent.

Hieronder alvast een eerste reeks foto’s.

Berlinde-De-Bruyckere-6

Berlinde-De-Bruyckere-2

Berlinde-De-Bruyckere-3

Berlinde-De-Bruyckere-4

Berlinde-De-Bruyckere-5

Berlinde-De-Bruyckere-7

Berlinde-De-Bruyckere-15

Berlinde-De-Bruyckere-19

Berlinde-De-Bruyckere-10

Berlinde-De-Bruyckere-20

Berlinde-De-Bruyckere-21

Berlinde-De-Bruyckere-22

Berlinde-De-Bruyckere-23

Berlinde-De-Bruyckere-24

Photos © RC.

As sweet as it gets

23/07/2014

borremans-the-ear

borremans-the-load

borremans-the-hare

borremans-the-devils-dress

borremans-the-whistler

Weinig mensen die een toefje fijne nekhaartjes, de kromming van een oorschelp of de satijnachtige glans op het gespannen vel rond een schouder met zoveel aandacht en tederheid kunnen schilderen. We gaan er geen artistiek verantwoord gezwets rond draaien, ga gewoon kijken naar de adembenemende overzichtstentoonstelling As sweet as it gets van Michaël Borremans, nog tot 03/08/2014 in de Brusselse BOZAR. Wees voorbereid op ontroering.

The people from the future are not to be trusted

22/09/2013

the angel borremans

the angel - detail

In galerie Zeno X, een prachtig gerenoveerd fabriekspand in Borgerhout, worden momenteel 10 werken van Michaël Borremans tentoongesteld onder de titel “The people from the future are not to be trusted”, naar een uitspraak van zijn dochter.

Het werk van Borremans is mysterieus, donker en desolaat maar ook mooi, kwetsbaar en ontroerend (voor wie het wil zien). Er zit zowel kalmte als angst in, waardoor het meestal gepaard gaat met een dubbelzinnig, ongemakkelijk gevoel. Een dode kip, een verpieterde kamerplant, een bleek meisje dat een vreemdsoortige raket in de armen klemt, een man met een baard die bij nader inzicht niet uit woeste haren, maar uit stront bestaat (of dat doet de titel “Shitbeard” toch vermoeden). Vrolijk word je er niet van, maar dat doet weinig echte kunst.

Als je al niet uit je sokken geblazen wordt door de monumentale afmetingen van sommige werken, dan zal je het wel zijn door de adembenemende echtheid van de geschilderde figuren. Sta je er een tijdje naar te kijken, dan zou je bijna zweren dat de afgebeelde figuren of voorwerpen fysiek aanwezig zijn in de ruimte. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de schilder van opleiding fotograaf is. Misschien heeft hij van daaruit dat onvoorstelbare talent ontwikkeld om het spel van licht en schaduw zo hyperrealistisch weer te geven.

Dit talent komt (naar onze bescheiden en niet artistiek onderbouwde mening) het beste tot zijn recht wanneer hij vochtige oppervlakken schildert, zoals het bruingesmeerde gezicht van de figuur op bovenstaand doek. Meteen ook onze favoriet uit deze tentoonstelling. Het werk heet “The Angel” en toont een androgyne gedaante in een ouderwetse roze jurk (aanvankelijk dachten wij dat het om een man ging, maar nader speurwerk leert ons dat Hannelore Knuts model zou hebben gestaan) op een magistraal doek van 2 op 3 meter.

Geen enkele foto doet recht aan dit schilderij, maar misschien kunnen bovenstaande teasers toch enkelen ertoe bewegen om de engel met een bezoek in levende lijve te vereren.

Nog tot 12 oktober in galerij Zeno X in Borgerhout. Een overzicht van de tentoongestelde werken vind je op de site van Zeno X.

Pittige pinups en Hollywood glamour

27/04/2012

Vandaag viert Zoe Mozert haar verjaardag. Althans, dat zou het geval zijn mocht ze niet al 19 jaar onder de zoden liggen (1907-1993).

Zoe Mozert, geboren in Colorado Springs als dochter van een Amerikaanse moeder en een Duitse vader, werd tussen 1930 en 1940 bekend als  illustrator van verschillende tijdschriften, filmposters en reclames. Haar specialiteit: portretten van pittige pinups en glamoureuze Hollywood-sterren. We like.

Laying language aside

19/06/2011

“While I could not be more delighted that we live in a verbal world, I do understand the pleasure in occasionally laying language aside and letting some other non-verbal part of our brains take over. For you cannot explain a work of art in words. A painter makes a painting out of paint – paint is its language. If you can define it, nail it, comprehend it in words then something is rather wrong. A work of art is precisely that which remains when you have run out of words to describe it.” (Stephen Fry)

Binnengluren met Nigel Van Wieck

28/07/2010

“If you could say it in words there would be no reason to paint.”

Een quote van Edward Hopper die zeker niet zou misstaan bij de gelijkaardige schilderijen van Nigel Van Wieck (1949). Beide kunstenaars zadelen de toeschouwer op met een bevreemdend gevoel dat maar moeilijk in woorden te vatten is.

Toen Nigel Van Wieck eind jaren ’70 van Engeland naar New York verhuisde, kwam hij in contact met het werk van de Amerikaanse schilder Edward Hopper, waarmee hij meteen een sterke verwantschap voelde. De gelijkenissen tussen het oeuvre van beide schilders zijn dan ook frappant, zowel qua stijl als qua inhoud. Net als Hopper is Van Wieck gefascineerd door mensen die in gedachten verzonken voor zich uit staren, zich niet bewust van hun omgeving of de aanwezigheid van anderen. Dat geeft zijn werk iets voyeuristisch. Als toeschouwer heb je het gevoel dat je stiekem naar iemand zit te kijken zonder dat die persoon zich daar bewust van is.

De taferelen die hij schildert zijn bijna filmische momentopnames: je wordt midden in het verhaal gedropt, vaak vanuit een hoek die je het gevoel geeft achter een camera te staan, en vraagt je af wat er aan de scène voorafging. Ook typisch voor zijn manier van schilderen is de kille sfeer die hij steevast weet op te roepen. Het meedogenloos harde zonlicht dat hier en daar wordt afgewisseld door donkere schaduwpartijen, draagt bij tot dat bevreemdende effect. Het geeft zijn schilderijen een raar soort spanning, waardoor je als toeschouwer een beetje ongemakkelijk wordt. Je hebt het gevoel dat er iets niet klopt.

Ook al waart die desolate sfeer doorheen zijn hele oeuvre, de decors waarin de scènes zich afspelen zijn heel uiteenlopend: van een levendig en mondain dansfeest of bal masqué tot een verlaten trein, een strand, een woonkamer of een park. Onder het penseel van Nigel Van Wieck worden zelfs de banaalste taferelen uiterst fascinerend om naar te kijken.

Op zijn site vind je nog meer schilderijen.