Posts Tagged ‘Nederland’

“Normaal zijn is een kwestie van onderdrukken, veinzen en vakkundig spelen”

24/02/2014

Foto Regine Mosimann Diogenes Verlag

Twee dagen geleden was één van onze favoriete Nederlandstalige schrijvers jarig, te weten Arnon Grunberg. Je bent voor of tegen zijn confronterende stijl, maar feit is dat hij vaak nagels met koppen slaat. Zoals zijn mening over wat het verschil is tussen normaal en gestoord. (Bron: interview in De Standaard der Letteren, 06/12/2013)

Vraag: “Uw personages schakelen snel van normaal naar gestoord. Vindt u uw medemens gevaarlijk?”

“De indeling normaal-gestoord zegt me weinig; het is een betrekkelijk arbitraire tegenstelling. Er zijn mensen die zich beter kunnen aanpassen aan maatschappelijke normen dan anderen. Die mensen worden dikwijls “normaal” genoemd. Normaal is dan het vermogen snel en vakkundig te assimileren. Er bestaan weliswaar psychiatrische ziektes, maar normaliteit is veelal, zij het niet uitsluitend, een kwestie van onderdrukken, veinzen en vakkundig spelen. Wie zich handhaaft in de maatschappij c.q. overleeft, is, uitzonderingen daargelaten, normaal. Anders gezegd: de overlevenden en succesvollen hebben de macht te bepalen wat normaal is. Zo is de vraag naar normaliteit feitelijk een vraag naar macht.”

Of hieronder zijn mening over voelen in tegenstelling tot sentiment, dat vaak voor voelen moet doorgaan. (Bron: Vrij Nederland – 29/11/2013)

“Hoe extremer de situatie, hoe minder je je kunt permitteren te voelen. Soms dwingt een situatie tot hardheid. Voelen is een luxe.’ In één adem: ‘Ik houd niet van sentiment, dat is een suikerlaag over de werkelijkheid heen spuiten en dan denken dat je voelt. Emoties zijn een primaire aangelegenheid, bedoeld om te overleven. Ze met jan en alleman delen heeft snel iets ranzigs, het is een soort eigenliefde. Het is toch helemaal niet erg om je in stilte te verbijten?’
Het is zijn taak, zo vindt hij, om de idealen te ontmaskeren waarmee mensen zichzelf bedriegen: arbeid, geld, seks, liefde en ideologie. In zijn column ‘Voetnoot’ op de voorpagina van de Volkskrant toont hij zijn inktzwarte wereldbeeld. Maar noem hem geen cultuurpessimist. ‘Mijn Voetnoten zijn best misantropisch ja, maar dat vinden mensen al snel als je zegt: we zitten wat ingewikkelder in elkaar dan dat we klaar zijn voor universele liefde. Diep van binnen ben ik een moralist. Op de voorpagina van een krant moet je de mensen om de oren slaan met hun duistere kant. Onze primaire drijfveren zijn nu eenmaal seks en geweld, zoals Freud zegt, hoezeer we die ook onderdrukken. Maar dat heeft het humanisme niet begrepen, het is verworden tot een soort christendom light, en daarom verdient het enige correctie. Als we het van de hypocriete elementen kunnen ontdoen, is het humanisme een goed project om geloofwaardig te verkopen.”

“Dan recht hij zijn schouders. ‘Ik vind het echt onzin wat er over mij gezegd wordt: dat ik niet voel. Hoe langer ik erover nadenk, hoe bozer het me maakt. Ik vind het diep beledigend, als ik heel eerlijk ben. Alsof ik geen empathie heb, alsof ik buiten de sociale orde sta. Alsof je je gevoelens niet meteen kunt omzetten in een denkproces. Denken is ook voelen, schrijven is ook voelen. Het is onzin dat ik niet voel, ik voel juist te veel. Er is een grens aan wat een mens voelen kan, anders kun je niet leven. Daarom scherm ik mijzelf af. Je moet je andermans leed niet toe-eigenen, maar je ook zeker niet met je eigen leed gaan identificeren. Dan kun je je beter met je werk gaan identificeren. Anders ben je je leed en dat heeft iets heel armzaligs: heb medelijden met me.’”

Advertenties

De kleine alleenstaande vandaal, daar kijkt niemand naar om!

14/12/2013

In onderstaande sketches van Van Kooten en De Bie, laat Kees Van Kooten zich weer van zijn beste kant zien (heeft hij dan een andere?). Deze keer als Sjon, de alleenstaande vandaal, die zich zwaar tekortgedaan voelt omdat hij geen persoonsverbonden clubkaart krijgt. “Geen politie, geen honden, geen niks! Geen enkele begeleiding voor de alleenstaande vandaal! Hondelulleeeee!”

Ik vind dat we niet kunnen trouwen

14/09/2013

roosbeef-iets te veel wijn

Nederlandstalige muziek laat ons doorgaans arctisch koud. Maar dat geldt geenszins voor de Nederlandse band Roosbeef, bestaande uit frontvrouw Roos Rebergen, 2 Belgen (Tom Pintens & Tijs Delbeke) en 2 Nederlanders (Tim van Oosten & Reinier van den Haak). Het frêle kinderstemmetje van Roos is ontwapenend, haar teksten balanceren tussen grappig en ontroerend. En zo ziet ze er ook uit: als een klein meisje dat net uit bed is gekropen, met grote ogen vol verwondering en de haren nog in de war van de afgelopen nacht.

Typerende quote uit een interview:
« Ze zegt altijd het liefst onderweg te zijn, maar ze doet net zo hard haar best zich ergens thuis te voelen. Onthechting ligt steeds op de loer. ‘Volgens mij maakt het allemaal niet zo veel uit waar iemand woont. Het neemt een gevoel van eenzaamheid toch niet weg.’ »

Favoriete quotes uit songteksten:
« Ik ben niet kwaad maar ik tel wel tot tien. »
« Je vindt de structuur van een rauwe champignon niet lekker. Ik vind dat we niet kunnen trouwen. »
« Ik heb je beschadigd, daar gaat mijn borg – Ik wil je hoe dan ook zien, noem het maar nazorg. »

Favoriete nummers:
Iets Te Veel Wij(n) – album: Omdat ik dat wil
Vergis Ik Mij – album: Warüm

Slow journalism – De Correspondent

15/04/2013

Medewerkers-De-Correspondent

De Correspondent is een nieuw digitaal medium opgericht door Rob Wijnberg, voormalig hoofdredacteur van de Nederlandse krant nrc.next. Hij zal samen met o.a. Arnon Grunberg, Joris Luyendijk, Femke Halsema en Ernst-Jan Pfauth bijdrages leveren aan de onafhankelijke onlinekrant, die in september wordt gelanceerd.

“Een weg door het woud van de actualiteit”

Bedoeling is om de niet-aflatende, hysterische stroom van losstaande feitjes die we tegenwoordig “nieuws” noemen, te vervangen door diepgravende stukken over een bepaald onderwerp. Met andere woorden: context scheppen, focussen op achtergrondinformatie en duiding in plaats van hijgerige sensatie en hapklare brokjes informatiefastfood. Onafhankelijke journalistiek die losstaat van commerciële inmenging, want De Correspondent wordt niet gefinancierd door reclames maar rechtstreeks door de lezer.

Het aanvankelijke doel van Rob Wijnberg was om via crowdfunding aan 15.000 abonnees te geraken, die elk 60 euro moesten storten om het journalistieke project te kunnen lanceren. Dit doel werd al na een dikke week behaald. Op 18 april om 19.30 stopt de crowdfundingactie. Daarna kunnen mensen nog steeds lid worden, maar komen ze niet meer in aanmerking voor de extra’s (o.a. e-boeken, lezingen, voorpremière etc.). De website gaat in september on air. Mijn 60 euro is alvast gestort.

Liza op schaatsen

13/02/2013

Afbeelding

“Liza op schaatsen” (Behrend Katharina, 1922, Leiden)

Foto: Beeldbank Fotomuseum Nederland

Erger dan Tsjernobyl

11/01/2013

Afbeelding

Journalist Joris Luyendijk woont en werkt in Londen, waar hij momenteel het financiële district (beter bekend als “The City”) kritisch onder de loep neemt. Zijn grootste talent: zijn vinger op de etterende wonden van de financiële wereld leggen. En dat zijn er nogal wat, zo blijkt. Hieronder een fragment uit zijn laatste column. Het volledige artikel lees je op De Standaard Online.

“Stel je voor dat we na de Tsjernobyl-ramp niet alleen de centrale gewoon weer hadden nagebouwd en aangezet, maar ook het oude management hadden laten zitten.

Dat is in grote lijnen aan de hand met cruciale delen van de mondiale financiële sector, en soms snap ik wel waarom zo veel insiders hier in Londen met zulke minachting spreken over outsiders zoals u en mij. Verdienen we onze uitbuiting niet gewoon, als we dit allemaal maar laten passeren?

Ik spreek erover met Bill Harrington, een gespannen maar evident intelligente Amerikaan van begin vijftig. Hij werkte vele jaren bij Moody’s en voert nu een eenzame strijd tegen de kredietbeoordelaar. Voor wie niet in de terminologie zit: tot de crisis wisten zakenbanken waardeloze hypotheekportefeuilles om te toveren in superveilige beleggingsinstrumenten doordat kredietbeoordelaars zoals Moody’s er een ‘triple A’ waardering aan gaven. Na de implosie in 2008 stelden de kredietbeoordelaars dat ze enkel ‘meningen’ hadden geuit over die producten. Ze hadden dus geen verantwoordelijkheid, laat staan aansprakelijkheid.

Als je dit leest, word je al boos. Maar houd nog wat woede over voor wat volgt. De kredietbeoordelaars werden destijds betaald door dezelfde zakenbanken wier beleggingsinstrumenten ze moesten beoordelen. Vijf jaar later is dit systeem onverminderd van kracht. Degene die destijds Moody’s leidde is nu nog steeds degene die Moody’s leidt. Hij verdient zo’n zes miljoen dollar per jaar.”

Het is Jezus

16/10/2012

Eerder hadden we christelijk geïnspireerde reggae, deze keer is hiphop aan de beurt. Om één of andere reden heb ik de hele clip zitten wachten op halfnaakte grieten die gewillig staan mee te shaken in een pompende auto. Maar niet dus.

Meubels moeten hinderen

27/09/2012

Net ontdekt dat enkele meubels uit de cartoons van Gummbah een paar jaar geleden door het ontwerpduo Jeroen Wesselink en Peter Verschuuren werden nagemaakt. Het project kreeg de naam “Meubels moeten hinderen” en werd voorgesteld op de Dutch Design Week in 2009.

De ontwerpers hadden in elk geval hun handen vol aan het namaken van de huiselijke objecten: “Gummbah schetst in tien seconden, maar voor ons was het een ander verhaal. Als je naar dat kastje kijkt, is het aan alle kanten scheef, maar je moet er natuurlijk wel een glas water op kunnen zetten. Elke plank is onder een andere hoek afgezaagd, en later weer op de rest aangesloten. We hebben er een heel ingewikkeld zaagschema voor moeten maken.”

Het babyroze kastje met de vier verschillende hoeken is alvast mijn favoriet. Eeuwige roem voor wie mij kan vertellen waar en hoe je de meubels kan kopen, want een zoektocht van een half uur op het internet leverde niks op. Waarschijnlijk zijn ze al lang de deur uit, getver.

IJskoude douche

06/09/2012

Boekrecensie – Reizen zonder John

De Nederlandse schrijver en journalist Geert Mak, bekroond omwille van zijn “belangrijke en originele bijdrage aan de geschiedschrijving”, komt morgenavond zijn nieuwste boek voorstellen in De Vooruit in Gent. Reizen zonder John heet zijn meest recente turf: een levendig beschreven roadtrip door Amerika, waarbij Mak dezelfde route volgt als de Amerikaanse schrijver John Steinbeck begin jaren ’60 voor zijn Reizen met Charley.

In die jaren vol optimisme, hoop en aantrekkende welvaart (denk aan de opkomst van huishoudapparaten, prefabwoningen en een betaalbare auto voor elk gezin) die ontstonden na de schaarste tijdens WOII reed Steinbeck samen met zijn trouwe metgezel, de Franse poedel Charley, door zijn geboorteland om na te gaan wat er de laatste decennia zoal was veranderd. Mak onderneemt dezelfde zoektocht door het hedendaagse Amerika, met als prangende hamvraag: “Wat is de afgelopen halve eeuw veranderd in Amerika?”.

Wat hij aantreft is een land in een diepe identiteitscrisis. De Amerikaanse samenleving, eens gebouwd op de great American Dream, ziet die droom nu uit elkaar spatten. Bijna de helft van de federale overheidsuitgaven gaat naar defensie en oorlogvoering terwijl publieke voorzieningen zoals scholen, het elektriciteitsnetwerk en het openbaar vervoer in lamentabele staat zijn, de gezondheidszorg enkel is weggelegd voor de mighty few en het doorsnee gezin zijn hele leven gebukt gaat onder enorme schulden. De bijhorende frustraties en miserie zorgen voor een vlucht in een bijna Middeleeuws gedweep met religie en allerlei wereldvreemde, populistische ideeën. De polarisering tussen progressief en conservatief Amerika wordt steeds extremer en de media spelen hier gretig op in (denk aan de oerconservatieve “nieuwszender” Fox, een regelrechte aanfluiting van objectieve, neutrale verslaggeving).

Aan de andere kant staat Amerika een pak verder dan Europa als het gaat om immigratiebeleid: immigranten zijn er veel meer geïntegreerd dan hier. Quote van Mak: “Elk jaar stromen 1 miljoen nieuwe immigranten het land binnen, waardoor de VS jong blijven. In 2050 zal de gemiddelde leeftijd 35 jaar zijn, tegenover 53 in Europa. Anders dan Europa blijven de VS erin slagen om van al die nieuwkomers in één, twee generaties echte Amerikanen te maken. Dat doen ze door een grote immigratiedeal: de overheid steekt al haar energie in de integratie van nieuwkomers, op voorwaarde dat die laatsten ook al hun energie in hun nieuwe thuisland stoppen. In Europa is die wederkerige relatie onbestaand. Landen die zich verzetten tegen immigratie blokkeren simpelweg hun toegang tot de wereld. Neem bijvoorbeeld de link tussen Silicon Valley, de vele Amerikanen van Aziatische oorsprong die er werken en de groeilanden in het Oosten. Bovendien is er nog een neveneffect van de immigratie dat Amerika nog veel ingrijpender zal veranderen. De meerderheid van de baby’s die vandaag in de VS worden geboren, zijn niet langer blank. Obama is dus nog maar het begin van dat nieuwe gezicht van Amerika. Europa onderschat de gevolgen van dat demografische kantelpunt.”

Amerika is dringend toe aan een realitycheck, maar ook het Oude Continent staat een ijskoude douche te wachten.  © RC

Waar? De Vooruit (Theaterzaal) – Gent

Wanneer? vrijdag 7 september 2012 om 20:00u

>>Koop Reizen zonder John – Geert Mak
>>Koop Reizen met Charley – John Steinbeck

Onder de appelboom

16/07/2012

Twee gedichten ter herinnering aan Rutger Kopland, vorige week woensdag overleden op 77-jarige leeftijd.

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland
uit: Onder het vee,
Van Oorschot, Amsterdam 1966

***

Vertrek van dochters

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

Rutger Kopland
uit: Dit Uitzicht
Van Oorschot, Amsterdam, 1982

Ik lach, jij kijkt

12/07/2011

Vandaag is het 2 jaar geleden dat de Nederlandse dichter, filosoof en nationaal figuur Simon Vinkenoog (1928-2009) is gestorven. Hieronder één van zijn gedichten, getiteld “Photomaton”.

Bron foto: Le Méchant Loup

PHOTOMATON

Zo’n foto is nooit weg,
en ze kosten maar vier voor een gulden.
Kijk, het lijkt (na drie minuten)
en we staan er nog op, ook.

Omgekeerd natuurlijk, ik zat links
en op de foto’s zit ik rechts.

We zijn bruiner
dan in werkelijkheid,
en de schaafwond op mijn neus
blitst overdreven.

Links voorop, dat ben jij.
Ik kan nog niet zo goed wijs uit wat ik zie,
o.a. een blikkerbril met donker glas
en een baard met een snor boven regenjas.
We kijken voorop, jij bovendien opzij-
jij hebt de twee andere.

Ik lach, jij kijkt.
Zo’n foto is nooit weg, tenslotte
en wat is de moeilijkheid? Kleingeld,
ooghoogte, de keuze uit witte achtergrond
of donker gordijn. Kijken of het lijkt.

(Simon Vinkenoog)

Soesja

20/04/2011

Sidder mee met de prachtige stem van Soesja Citroen, Nederlandse jazzcomponiste en -zangeres. De schreeuwerige jaren ’80-outfit bedekken we met de mantel der liefde.

Pisbier

31/03/2011

Nog een voltreffer van Ferrero Roger, als reactie op dit artikel. Klik op de afbeelding voor een grotere weergave.

Kalm aan en rap een beetje

23/03/2011

“In Almelo hebben we ook een berg… naja, berg, een heuvel… althans, ’t is meer een glooiing in het landschap… Oke, ’t is eigenlijk gewoon een kuil.”
Een quote die de gortdroge, absurde humor van Nederlands cabaretier Herman Finkers goed samenvat. Hieronder een fragment uit zijn show “Kalm aan en rap een beetje” uit 1998.

Inkleurjurk

28/04/2010


Ben je het beu om voor elke speciale gelegenheid een nieuwe jurk te moeten kopen, die vervolgens toch weer in een beschermhoes achterin de kast verdwijnt? Dan zijn de kleren van Berber Soepboer iets voor jou! Toegegeven, de merknaam klinkt allesbehalve fancy of innoverend, maar hun kledinglijn is dat wel. Het basisidee van Berber Soepboer is kledij maken die de gebruiker telkens opnieuw kan veranderen door de stof anders in te kleuren of het kledingstuk op een andere manier te plooien of vast te knopen.

Mijn favoriet is de inkleurjurk: een kort jurkje met een cirkelvormig zwart-witpatroon, dat samen met een reeks felgekleurde textielstiften wordt geleverd. Bedoeling is dat je de witte vlakken naar eigen smaak en stemming inkleurt. Heb je na enkele dagen genoeg van je fluojurk? Dan stop je hem eenvoudigweg in de was, waarna hij opnieuw zijn oorspronkelijke gedaante aanneemt en je hem zo kan dragen of in soberder tinten kan inkleuren. De mogelijkheden zijn dus eindeloos, en dat met slechts één jurk en een paar stiften! Begin wel vroeg genoeg met kleuren, of je zou wel eens heel laat op een feestje kunnen aankomen.