Posts Tagged ‘horror’

Sensatiegeil

21/10/2011

foto AFP

We kunnen het natuurlijk enkel toejuichen dat onmenselijke, paranoïde psychopaten met veel te veel macht, genre Saddam en Kadhafi, stelselmatig verdwijnen. Dat neemt niet weg dat wij ons vragen stellen bij de manier waarop de media zich en masse op de bloederige beelden storten. Zelfs kwaliteitskranten gaan zonder enige terughoudendheid mee in deze tendens. De kijk- en leescijfers moeten omhoog natuurlijk en daar moet alles dan maar voor wijken.

Komt het ooit nog in het hoofd van een journalist op dat er lezers en kijkers zijn die er geen behoefte aan hebben om bij de ochtendkoffie geconfronteerd te worden met het half kapotgeschoten hoofd van een mens? Een mens die, toegegeven, een dictator van de smerigste soort was, maar dat maakt de beelden niet minder schokkend en degoutant. Is een beetje ethiek te veel gevraagd? Of ben ik de enige die deze trend ziek en alarmerend vindt?

En mogen wij ons in één adem ook afvragen wat de nieuwswaarde is van berichten à la “Kadhafi droeg een pruik”? Of zijn wij nu te kritisch?

Geweldspornografie

10/09/2011

Interessant opiniestuk van  Arnon Grunberg over ons (al dan niet bewuste) verlangen naar geweld, naar aanleiding van de tiende verjaardag van 9/11. Een historische gebeurtenis die volgens Grunberg als ‘geweldspornografie’ kan worden beschouwd. Het volledige artikel lees je op De Morgen Online.

“Uiteraard konden we ons nooit verdwenen verlangen naar geweld bevredigen met het symbolische geweld van de horrorfilm, de misdaadserie en de gewelddadige computergame, een stap vooruit in het beschavingsproces, maar van sommigen mocht zelfs dat niet eens.

Wanneer wij in films mensen zien sterven of gemarteld zien worden, weten wij dat wij met acteurs te maken hebben, ze hebben geen werkelijke pijn geleden, misschien voor een enkeling teleurstellend. Tegenwoordig wordt bij de aftiteling van de meeste films melding gemaakt van het feit dat ook de dieren die in de desbetreffende film voorkwamen goed zijn behandeld en niet geleden hebben. Op die manier kunnen we het geweld consumeren met een gevoel van opluchting en een schoon geweten.

Voor alle duidelijkheid, gewelddadige films of games zijn niet per definitie schadelijk en afkeurenswaardig. Integendeel, uit onderzoek is bijvoorbeeld gebleken dat het aantal moorden in Amerika afneemt als een gewelddadige film dat weekend in première gaat. Geweld in kunst, ik denk dat wij ook games als kunst moeten beschouwen, kan een positieve maatschappelijke functie vervullen.

Schadelijk is de veronderstelling dat de mens zijn agressieve en destructieve behoeftes niet alleen heeft onderdrukt maar volledig heeft overwonnen.”

Akelig mooi – Ray Caesar

31/08/2011

“It’s funny to me, the first thing people pick out. Art is truly like a mirror. If I put humour in there, a funny person will laugh. A person a little fearful will find their fear, whatever it is. That’s one of the great things art does.”

Sprookjesachtig, surrealistisch, suggestief, erotisch, vreemd, mooi, kil, macaber. Het werk van kunstenaar Ray Caesar trekt aan en stoot af. Je houdt ervan of je hebt er een hekel aan, in elk geval laat het weinigen onberoerd.

Caesar is geboren in Engeland, maar verhuisde op jonge leeftijd met zijn ouders naar Canada. Hij gaat gebukt onder een dissociatieve identiteitsstoornis, heeft last van agorafobie en angstaanvallen en is er stellig van overtuigd dat hij als hond ter wereld kwam. Zijn alter ego heet “Harry” en Harry moet constant in toom gehouden worden. Hij volgt al jaren therapie, maar kunst is zijn echte redding: niet zomaar een uitlaatklep, maar van levensbelang.

Ray Caesar werkte lange tijd in een kinderziekenhuis, waar hij als fotograaf de ziektes en verwondingen moest documenteren van alle binnenkomende patiënten. Na 18 jaar lang geconfronteerd te worden met allerlei soorten gruwel, hield hij deze emotioneel loodzware job voor bekeken. Hij gooide het roer volledig om en ging aan de slag bij een bedrijf dat special effects maakte voor films en games, waar hij zijn tekentechnieken met 3D- software verfijnde.

De akelige indrukken die hij in het kinderziekenhuis had opgedaan bleven hem echter achtervolgen in zijn dromen en gedachten. De piepjonge patiënten die hij jarenlang voor zijn lens had gekregen, kwamen te voorschijn in zijn digitale, overgedetailleerde “schilderijen” als bleke, bijna transparante meisjes in barokke jurken. Ze dragen hoge witte pruiken, maskers, strikjes en korsetten en hebben felrode lippen, bijtgrage tandjes en glibberige tentakels. Ze zijn leeftijdsloos: klein en fragiel als een kind, maar met de dreigende uitstraling van een femme fatale. Ze zoeken onbevreesd het gezelschap op van gigantische krekels, spinnen en ander kruipend ongedierte.

Ray Caesar is één van die zeldzame artiesten die een volledige eigen, surrealistische wereld weten te creëren. Een vreemd rariteitenkabinet dat op niets lijkt wat je kent, maar waarin je volledig wordt meegezogen. Een beetje zoals het werk van David Lynch. Caesars quote over kunst vat het perfect samen: “You’re feeling the emotion of the artist. You’re in their world. It’s kind of like the way graveyards should be. It’s a communication from the past. It’s communicating to you their fashions, and they can make you cry. They can touch you.

Twee van zijn kunstwerken zijn momenteel te bezichtigen in kunstgalerie Frans Vanhove (Leuven): Arabesque (2009) en Returns Of The Day (2009). Mocht ik over een iets comfortabeler budget beschikken, heel mijn huis hing ermee vol.    © RC

http://www.raycaesar.com/

Klik op de foto’s voor een groter formaat.

Over schoonheid en horror

05/08/2011

Interessant artikel van Serge van Duijnhoven over “de esthetiek van de horror”. Over hoe je soms prachtige beelden kunt maken van gruwelijke toestanden en welke ethische vragen dit oproept. Het volledige artikel lees je op de site van De Brakke Hond.

“De vraag die zich naar aanleiding hiervan laat stellen, is of het niet verwerpelijk is wanneer we een artistieke uitstalling maken van menselijk lijden? Of is de esthetisering van het gruwelijke ook maar een middel, een vehikel, om een boodschap op een indringender manier onder de aandacht te brengen?
Professor Fred Ritchin, directeur van het experimentele nieuwe-media bedrijf Pixelpress in New York, verkondigde vorig jaar in een reportage van het VPRO-programma Bonanza (april 2002): ‘Sommige mensen beweren dat foto’s van nare dingen niet mooi kunnen zijn. Susan Meiselas maakte bv. in de jaren ’70 in Nicaragua kleurenfoto’s. Critici beweerden toen dat dat niet kon, omdat kleuren oorlog mooi maken. In zekere zin is dat een kunstmatige grens die we creëren. Als je oorlog begint te zien als enkel iets afschuwelijks, dan zul je je er ook nooit mee identificeren, en ben je geneigd je er voor af te sluiten. Want jouw leven is kleur en hun leven is in zwart-wit. Toen Sebastiao Salgado in Afrika werkte, begin en midden jaren tachtig, stierven de mensen in de gebieden die hij bezocht bij massa’s van de honger. Toch hadden de meeste uitgehongerde en uitgemergelde mensen die Salgado fotografeerde in Ethiopië, Soedan en de Sahel, altijd nog een grote waardigheid over zich weten te behouden. En het publiek dat die foto’s zag, zei: ‘dat kun je niet maken! Jouw foto’s zijn te mooi. Deze mensen zijn stervende en moeten er lelijk uit zien.’ En Salgado zei: ‘Waarom? Het zijn mooie mensen. Moeten ze er lelijk uitzien omdat ze lijden?’
De interviewster van het tv-programma, vraagt vervolgens: ‘Maar vindt u ook niet dat sommige fotografen de werkelijkheid misbruiken om schoonheid te creëren?’
Professor Ritchin van Pixelpress neemt even de tijd om na te denken, en antwoordt in bedachtzame bewoordingen: ‘Er loopt altijd een dunne lijn tussen de schoonheid van een beeld (zelfs als dat verwoesting laat zien), en het besef dat iets echt afschuwelijk is.
Een klassiek voorbeeld is George Rodger aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Hij legde de invasie en opmars der Amerikanen vast op film, als fotograaf in dienst van de geallieerden, en werd de eerste chroniqueur van de gruwelen die plaats hadden gevonden in kamp Bergen-Belsen. Zijn foto’s van lijken en gevangenen brachten een schok teweeg aan het thuisfront, dat zulke verschrikkingen nooit voor mogelijk had gehouden. Na het uitvoeren van die opdracht in kamp Bergen-Belsen, wilde hij resoluut stoppen met oorlogsfotografie, omdat hij niet langer ‘mooie beelden van gruwelijkheden’ wilde maken. Maar ook Rodger kon het niet ontkennen, ondanks zijn walging: soms ziet het gruwelijke er prachtig uit. Schoonheid en horror sluiten elkaar beslist niet altijd uit.

Satan in een kleedje

01/05/2011

Jaja, er was veel te doen rond het huwelijk van prins William en Kate de laatste weken. Vrijdag 29 april was het eindelijk zover. Een hele rits beroemdheden passeerde de revue, waaronder Rowan Atkinson, Elton John, Joss Stone en de Beckhams. Niemand had echter verwacht dat ook Satan van de partij zou zijn. Verkleed als bruidsmeisje dan nog. Deze foto’s werden getrokken net voor haar hoofd 360° begon te draaien en de fotograaf een straal erwtensoep over zich heen kreeg.

Aan het kruis voor een goede gezondheid

22/04/2011

Goede Vrijdag, ergens in het noorden van de Filippijnen. Een zekere Ruben Eniaje viert dit jaar zijn 25ste kruisiging en wordt in dit bedenkelijke ritueel bijgestaan door 22 andere Filippino’s, die zich net als Ruben aan een kruis laten nagelen door een paar als oude Romeinen uitgedoste burgers. Dit alles onder het goedkeurende oog van hele kuddes toeristen die speciaal voor het carnavaleske gebeuren naar San Fernando city zijn afgezakt. Met hun nieuwe telelens van Nikon, dat spreekt. De kruisigingen worden voorzien van passende randanimatie in de vorm van verbeten ogende boetedoeners die zich in een lange colonne door de stad slepen terwijl ze hun eigen rug met scherpe bamboestokken aan flarden geselen, de toeristen trakterend op een waaier bloedspetters en hun meest spectaculaire vakantiekiekjes ooit.

Ruben Eniaje begon 25 jaar geleden met deze traditie nadat hij een valpartij van drie verdiepingen hoog overleefde zonder ernstige gevolgen. Dit horrorspektakel is zijn manier om God te bedanken en te bidden voor meer werk en een goede gezondheid. De link tussen een goede gezondheid en een kruisiging in de bijtende middagzon ontgaat mij een beetje, maar misschien moet je drie verdiepingen naar beneden vallen om zoiets te vatten. Pittig detail: Eniaje liet speciaal voor de gelegenheid twee gecustomizede nagels in roestvrij staal maken. Na 25 jaar dezelfde beproeving mag een mens ook eens wat comfort natuurlijk.

Bron: Newstimes en Times Colonist

De Grote Leugen

15/12/2010

Fotograaf Pieter Hugo (1976) groeide op in Zuid-Afrika ten tijde van de Apartheid (1948-1990). In deze donkere periode was er weinig behoefte aan abstracte kunst: fotografen en andere kunstenaars beschouwden het als hun plicht om de onrechtvaardigheid en de stelselmatige discriminatie zo expliciet mogelijk aan de kaak te stellen. Weinig ruimte dus voor subtiliteit en nuance. Toen het apartheidsregime eindelijk werd afgeschaft, grepen veel kunstenaars terug naar abstractere kunstvormen, zo ook Pieter Hugo. Hoewel hij de toeschouwer wil doen stilstaan bij cultuurgebonden clichés, is het nooit zijn bedoeling om via zijn foto’s De Waarheid te verkondigen. Daarover zegt hij zelf: ”Ik ben wel veel wantrouwiger geworden over fotografie. Je kunt de waarheid nooit helemaal laten zien. Fotografie is de Grote Leugen.”.

Twee van zijn meest geloofde fotoreeksen zijn Nollywood en The hyena & other men.

Afrikaanse zombies

De term Nollywood verwijst naar de Nigeriaanse filmindustrie, die jaarlijks goed is voor een duizendtal films en daarmee verrassend genoeg de derde grootste filmindustrie ter wereld is, na Holly- en Bollywood. Met zijn fotoreeks Nollywood (2008) speelt Pieter Hugo gretig in op allerlei stereotypen over blank en zwart. Zo nemen de geportretteerde Afrikanen gedaantes aan van personages die we zonder erbij stil te staan als typisch westers (en dus blank) beschouwen. Denk aan Afrikaanse zombies, een zwarte Jezus en dito Star Wars-personages. Het resultaat is een reeks macabere foto’s die menig wenkbrauw zullen doen fronsen.

Slangen en hyena’s

Voor zijn andere fotoreeks, The hyena & other men (2007), volgde Hugo gedurende enkele maanden de zogenaamde Hyena Men: een groep rondtrekkende straatartiesten die allerlei exotische dieren (waaronder hyena’s, slangen en apen) africhten en hun boterham verdienen met circusoptredens en de verkoop van medicijnen. Ook hier smelt het journalistieke oog van Pieter Hugo samen met zijn gevoel voor kunst en esthetiek. Het resultaat is een reeks krachtige beelden van de Hyena Men en hun onalledaagse metgezellen.

Op deze site vind je een interessant interview tussen journalist Daniel Bertina en Pieter Hugo en hier vind je meer werk van de fotograaf.

Baudelaire in Cyberspace

05/08/2010

Laat je niet afschrikken door de lelijke voorflap, dit boek moet je gelezen hebben! Baudelaire in Cyberspace is een uitgeschreven weergave van een tiental dialogen tussen filosoof Antoon Van den Braembussche en wetenschapper/ kunstenaar Angelo Vermeulen.

Het eerste gesprek vertrekt vanuit de wetenschap, om geleidelijk aan te vertakken naar heel uiteenlopende thema’s als esthetiek, hedendaagse kunst, geweld, sadisme, horror, geschiedenis, metafysica, filosofie, digitale cultuur, games, angst, het sublieme, enzovoort.

Hoewel je even moet wennen aan de dialoogvorm is dit boek zeker de moeite waard. Door hun verschillende achtergronden kijken Antoon Van den Braembussche en Angelo Vermeulen vanuit een heel ander perspectief naar de dingen, wat de dialogen en inzichten zeer fris en vernieuwend maakt. Ondanks de academische achtergrond van beide sprekers is Baudelaire in Cyberspace zeer leesbaar geschreven (met uitzondering van hier en daar een wat wetenschappelijke alinea) en geeft het op een ongedwongen manier inzicht in de relaties tussen allerlei actuele thema’s die op het eerste zicht weinig of niets met elkaar te maken hebben. Verplicht leesvoer!

Baudelaire in Cyberspace – Dialogen over kunst, wetenschap en digitale cultuur
ISBN 978-90-5487-509-3

Bestellen kan via VUB Press.
E-mail: info@aspeditions.be

Zombie galore

17/04/2010

Vampire girl vs Frankensteingirl: smakelijk vertier

Al wie van zombies, vampiers en ander bovennatuurlijk gespuis houdt, kan nog tot 20 april zijn hartje ophalen op het BIFF (Brussels International Festival of Fantastic film), dat jaarlijks plaatsvindt in het Brusselse Tour & Taxis.

Vorige week zaterdag stonden maar liefst 9 films op het programma, dat van start ging om 14u en pas eindigde om 8u de volgende morgen. Diehard filmfans die de hele rit uitzaten, kregen na afloop van de laatste film zelfs een ontbijt aangeboden. Kwestie van de gigantische hoeveelheden bloed, pus en ingewanden op het scherm wat te laten bezinken met koffie en een lekkere boterkoek.

Op het nachtprogramma stond onder andere “Vampire Girl vs Frankenstein Girl”, een B-film van Japanse makelij. Naar Japanse gewoonte blinkt ook deze horrorprent uit in volkomen absurde en geschifte scènes, meteen ook de reden waarom deze film zo vermakelijk is. Wat dacht je bijvoorbeeld van Frankensteingirl die haar eigen arm afzaagt, hem vervolgens met een elektrische schroevendraaier op haar eigen hoofd vijst, waarna de arm propellergewijs begint te draaien en het arme wicht als een helikopter de lucht ingaat? Inderdaad: compleet van de pot gerukt! Vergis je echter niet: voor een B-film oogt Vampire Girl verrassend onamateuristisch, wat doet vermoeden dat de regisseur over iets meer budget beschikt dan de doorsnee maker van B-films. De spectaculaire scènes, het spetterende kleurgebruik en de smeuïge en politiek incorrecte humor van regisseur Yoshihiro Nishimura maken deze film een plezier om naar te kijken, zelfs voor een horrorleek als ik.

Naast een indrukwekkend aantal films, kunnen bezoekers van het BIFF ook genieten van de thematentoonstelling van Stéphane Halleux, zich laten schminken in een horrorpersonage en vervolgens ganz losgehen op het Vampierenbal. Het resterende programma en enkele sfeerfoto’s vind je op de site van het BIFF.

Opgelet: onderstaande trailer is niet geschikt voor kijkers die een sappige bloedfontein niet weten te appreciëren!