Posts Tagged ‘film’

Polyester

27/09/2013

Niet te missen: vanavond is je allerlaatste kans om een filmpje mee te pikken op DOK Drive In. DOK sluit het seizoen af met een B-film van formaat, genaamd Polyester.

Hieronder een korte teaser voor de twijfelaars. Een fragment waarin de aan lager wal geraakte huisvrouw Francine samen met haar voormalige huismeid Cuddles op koopjesjacht gaat. Alleen al voor de ruimzittende rijbroek, de bedenkelijke dentale configuratie en de nog bedenkelijker acteerprestaties van Cuddles een absolute aanrader.

Advertenties

Pure pleasure seeker

14/11/2012

 

“She was the most seductive, sexual image of woman ever committed to celluloid. She was the really unrepentant hedonist, the only pure pleasure-seeker I think I’ve ever known”.

Aan het woord is regisseur Richard Leacock in de documentaire Lulu in Berlin. Het voorwerp van zijn bewondering: Louise Brooks, die vandaag 107 geworden zou zijn (1906 – 1985). Dochter van een advocaat en een artistieke moeder, icoon van de stille film, rolmodel voor de “flapper girls” die typerend waren voor de jaren ’20 en ’30: onafhankelijke, vrijgevochten vrouwen die hun haar kort knipten, uitdagende kledij droegen, rookten, dronken en naar jazz luisterden. Een echte mannenmagneet ook, zo bezweek o.a. Charlie Chaplin voor haar charmes. Haar voornaamste handelsmerk? Een korte bob cut en zwaar aangezette, priemende ogen.

Ze begon haar carrière als danseres, maar werd pas echt beroemd als actrice in stille films. Eind jaren ’20 verliet ze Hollywood voor Berlijn, waar ze in 1929 potten brak als Lulu in de stille film “Die Büchse der Pandora” (Pandora’s Box) van de Duitse regisseur G. W. Pabst.

Pittige pinups en Hollywood glamour

27/04/2012

Vandaag viert Zoe Mozert haar verjaardag. Althans, dat zou het geval zijn mocht ze niet al 19 jaar onder de zoden liggen (1907-1993).

Zoe Mozert, geboren in Colorado Springs als dochter van een Amerikaanse moeder en een Duitse vader, werd tussen 1930 en 1940 bekend als  illustrator van verschillende tijdschriften, filmposters en reclames. Haar specialiteit: portretten van pittige pinups en glamoureuze Hollywood-sterren. We like.

What you did to that hamster was wrong!

17/02/2012

Filmrecensie – Carnage

Met Carnage is Roman Polanski ondertussen aan zijn 19de film toe, en oh boy, het is me er één. Zijn nieuwste prent is gebaseerd op het toneelstuk “Le Dieu du Carnage” van Yasmina Reza en getuigt nog maar eens van zijn kraakheldere inzicht in menselijk gedrag. Carnage is werkelijk op alle vlakken een meesterwerk: zowel qua casting, acteerprestaties, vlijmscherpe dialogen als bloedstollende spanningsopbouw. Een absolute topper voor filmliefhebbers die niet bang zijn voor een even pijnlijke als hilarische confrontatie met hun eigen kleine kantjes.

“Armed with a stick”

Het verhaal begint wanneer de ouders van de elfjarige Ethan (Jodie Foster en John C. Reilly) bezoek krijgen van de ouders van Zachary (Kate Winslet en Christoph Waltz). Ethan heeft namelijk (letterlijk) zwaar op zijn tanden gekregen van Zachary, die hem op het speelplein met enkele welgemikte stokslagen heeft bewerkt. Beide koppels komen samen om een officiële verklaring op te maken en te bespreken wie zal opdraaien voor de kosten van Ethans nieuwe gebit.

Aanvankelijk blijven de gesprekken tussen beide ouderparen nog binnen de grenzen van het sociaal aanvaardbare: de omgang verloopt wat stroef en afstandelijk, maar al bij al blijft het beschaafd. Helaas duurt het niet lang voor dat laagje beschaving dunner en dunner wordt, tot bij elk van de 4 protagonisten finaal de stoppen doorslaan. En eens de doos van Pandora geopend, there’s no way back. Jarenlang opgekropte woede en netjes weggeborgen frustraties komen bovendrijven en bitsige opmerkingen vliegen alle richtingen uit in de knusse woonkamer van de Longstreets (de film speelt zich bijna volledig af in één ruimte).

“I’m a short tempered son of a bitch”

Blijven de koppels aanvankelijk nog trouw aan hun partner en vallen ze en bloc het andere koppel aan, dan komt daar snel verandering in wanneer de vrouwen zich plots tegen de mannen keren en het gesprek uitdraait op een verbeten strijd tussen de seksen. Zo is Penelope het grondig beu dat haar man een gemakzuchtige, brave pantoffel is wiens hele leven in het teken van de Eeuwige Middelmaat staat (hij verkoopt “sanitair toebehoren” en verveelt zijn gasten graag met allerlei oninteressante details over kwalitatief hoogstaande wc-borstels); Nancy kan het dan weer niet verkroppen dat haar man Alan, een gewetenloze advocaat, de hele dag door met zijn Blackberry in de weer is om gewichtige gesprekken te voeren met zijn zakenvriendjes terwijl hij amper omkijkt naar zijn vrouw en kinderen. Alan ergert zich op zijn beurt aan het hysterische gedrag van zijn vrouw die duidelijk een glaasje te veel op heeft en aan Penelope’s moraliserende speeches over Afrika; Penelope begint dan weer bijna te schuimbekken van colère wanneer ze wordt geconfronteerd met de zelfgenoegzaamheid en het gemakzuchtige opportunisme van Alan. Kort samengevat: iedereen wil elkaar de hersens inslaan!

Kots op de salontafel

Wat begint als een nobele verzoeningspoging tussen twee koppels ontaardt al snel in een bitsige strijd, tussen mensen met onverzoenbare levensvisies en tussen echtgenoten die gaandeweg uit elkaar zijn gegroeid omwille van jarenlang onuitgesproken frustraties. Het resultaat is een prachtig schouwspel van losgeslagen emoties en vlijmscherpe dialogen, hier en daar opgeluisterd met een hilarische oneliner (“What you did to that hamster was wrong!”), rondvliegende tulpen en een streepje kots. Of hoe volwassenen underneath it all eigenlijk hun hele leven kleine kinderen blijven. Sit back and watch it derail.   © RC

Te bekijken in cinema Sphinx te Gent.

Harness your demons to the wagon

09/01/2012

“Art has to be emotionally coherent. You can’t understand art intellectually, you can only feel it.” (Ingmar Bergman)

“It is fairly obvious that the cinema became my means of expression. I made myself understood in a language that bypassed the words – which I lacked – and music – which I did not master – and painting, which left me indifferent. With cinema, I suddenly had an opportunity to communicate with the world around me in a language that is literally spoken from soul to soul in phrases that escape the control of the intellect in an almost voluptuous way.” (Ingmar Bergman)

Over Waarheid en Leugen is een zeer uitgebreide en gevarieerde overzichtstentoonstelling over leven en werk van de Zweedse regisseur Ingmar Bergman (1918 – 2007). Met allerlei filmfragmenten, foto’s, correspondentie, originele decorstukken en kostumering. Nog te bezichtigen tot 15 januari in het Caermersklooster te Gent.

Een aanslag op de goede zeden

13/06/2011

“Ginsberg is both tragic and dynamic, a lyrical genius, con man extraordinaire and probably the single greatest influence on American poetical voice since Whitman.” — Bob Dylan

Filmrecensie – HOWL

San Francisco, 1957. Poëet Allen Ginsberg (James Franco) wordt samen met zijn uitgever aangeklaagd voor zijn controversiële gedicht “Howl”. Een proces dat in de media al snel de bijnaam “The Obscenity Trial” krijgt en door een groot deel van de Amerikanen met argusogen wordt gevolgd. Het gedicht zou lasterlijk zijn en de goede smaak en zeden van de brave burgers aantasten. Het schandaalproces wordt een symbool voor de kloof die eind jaren ’50 ontstaat tussen enerzijds de opkomende Beat Generation of “San Francisco Renaissance” – een literaire beweging van bohemiens die aan de Amerikaanse Westkust begint en staat voor (seksuele) vrijheid, tolerantie ten opzichte van andere culturen, literatuur, poëzie, jazz en drugs – en anderzijds de oerconservatieve Amerikaanse burgerij. De meningen over het gedicht verdelen de Amerikaanse samenleving: wat voor de één een baanbrekend literair meesterwerk is, is voor de ander een obsceen, pornografisch werk dat enkel aan een zieke en sensatiebeluste geest ontsproten kan zijn.

The Obscenity Trial That Started a Revolution. The Poem That Rocked a Generation.

“There are books that have the power to change men’s minds”

De film HOWL toont ons het leven van de jonge dichter Allen Ginsberg. Hoe hij verliefd wordt op schrijver Jack Kerouac (dat andere icoon van de Beat Generation), hoe hij worstelt met zijn geaardheid en hoe zijn onderdrukte gevoelens tot uiting komen in “Howl”, een gedicht dat bol staat van verwijzingen naar seks, meer bepaald seks tussen mannen. Het hoeft niet te verbazen dat een storm van protest uitbreekt wanneer Howl wordt gepubliceerd. Ironisch genoeg krijgt het werk net door dit protest en het schandaalproces dat erop volgt de status van icoon. Het wordt een symbool van onderdrukking voor de opkomende generatie jongeren die niet langer genoegen nemen met het strenge keurslijf dat hen wordt opgelegd door de conservatieve naoorlogse samenleving.

HOWL wisselt gebeurtenissen uit heden en verleden af met flarden animatie en fragmenten uit het gedicht. De animatie is gebaseerd op werk van grafisch kunstenaar Eric Drooker. Geen toeval als je weet dat de man in 1996 door Ginsberg zelf werd gevraagd om een bundel met verzameld werk, getiteld Illuminated Poems, te illustreren. Spijtig genoeg is de animatie niet altijd even goed uitgewerkt en hier en daar zelfs wat houterig. Daarom waren sommige bewegende beelden beter vervangen geweest door stilstaande opnames van Drookers werk. De impact ervan was waarschijnlijk groter geweest.

Deze kritische noot ter zijde, is deze semidocumentaire zeker de moeite waard om te bekijken. Althans voor wie geïnteresseerd is in de Beat Generation en het werk van Allen Ginsberg. Mensen die geen enkele interesse hebben voor poëzie zullen zich waarschijnlijk doodergeren aan deze prent. In elk geval kan het geen kwaad om wat achtergrondinfo over Ginsberg en zijn gedicht op te zoeken alvorens je aan de film te wagen. HOWL is volledig opgebouwd rond stukken tekst uit interviews met Ginsberg, brieven van de schrijver en fragmenten uit het gedicht. Daardoor is het een tamelijk veeleisende film die niet altijd even gemakkelijk te volgen is. Het regisseursduo, Rob Epstein en Jeffrey Friedman, maakt om de haverklap chronologische sprongen tussen heden (kleur), verleden (zwart-wit) en de surrealistische dimensie van de poëzie (animatie). Ook de tekst springt onaangekondigd heen en weer van dialogen over proza naar poëzie en omgekeerd. Dit alles op een soundtrack die uitsluitend uit jazz bestaat, tevens kenmerkend voor de Beat Generation.

“You can’t translate poetry into prose. That’s why it’s poetry.”

Als de “taal” van deze film dus ietwat wispelturig en onsamenhangend overkomt, dan heeft dat waarschijnlijk te maken met wat één van de verdedigers van Ginsberg op het proces naar voren brengt: “You can’t translate poetry into prose. That’s why it’s poetry.”. Hetzelfde geldt voor film en poëzie, twee vormen van expressie die even verschillend als onverzoenbaar zijn. Toch hebben Epstein en Friedman met HOWL een interessante dialoog tussen beide teweeg gebracht en zijn ze erin geslaagd inzicht te geven in de tijdsgeest van de jaren ’50 en de veranderingen die Beatniks als Ginsberg en Kerouac teweegbrachten in de literaire wereld en de maatschappij in het algemeen.   © RC

HOWL
Regisseur/ producent: Rob Epstein en Jeffrey Friedman
Cast: James Franco, David Strathairn, Jon Hamm, Alan Alda, Jeff Daniels
Duur: 86 min

Eric Drooker over zijn relatie met Ginsberg en het werk dat hij maakte voor HOWL: