Posts Tagged ‘België’

Berlinde De Bruyckere II

14/01/2015

Een tweede reeks foto’s van de tentoonstelling van Berlinde De Bruyckere in het SMAK.

Berlinde-De-Bruyckere-35

Berlinde-De-Bruyckere-8

Berlinde-De-Bruyckere-9

Berlinde-De-Bruyckere-11

Berlinde-De-Bruyckere-14

Berlinde-De-Bruyckere-16

Berlinde-De-Bruyckere-34

Berlinde-De-Bruyckere-27

Berlinde-De-Bruyckere-31

Berlinde-De-Bruyckere-30

Berlinde-De-Bruyckere-29

Berlinde-De-Bruyckere-36

Berlinde-De-Bruyckere-32

Berlinde-De-Bruyckere-33

Berlinde-De-Bruyckere-37

Photos © RC

Berlinde De Bruyckere I

10/01/2015

Berlinde-De-Bruyckere-1jpg

Dat de werken van Berlinde De Bruyckere zeer lijfelijk en tactiel zijn merk je meteen als je foto’s van haar werk ziet. Maar niets kan een “live-ervaring” evenaren, dat wordt duidelijk als je een tentoonstelling van haar bezoekt. Berlinde werkt met verschillende materialen zoals hout, was en wol, wat een enorme rijkdom aan kleurschakeringen, geuren en texturen geeft. Daardoor moet je als bezoeker constant de neiging onderdrukken om de werken aan te raken, een neiging die snel en vakkundig de kop wordt ingedrukt door de aanwezigheid van enkele sehr gründliche suppoosten die in de verschillende zalen de wacht houden. En terecht natuurlijk, want mocht iedereen zijn gang gaan bleef er na enkele maanden niets meer over van de sculpturen.

De werken die momenteel in het SMAK te bewonderen zijn, zijn bijna allemaal vervormde, verwrongen en verwonde lichamen die zowel menselijk, dierlijk als plantaardig zijn. De bloedende en gekneusde handen, voeten en rompen maar ook takken, geweien, tentakels en paardenlijven zouden een zeer grimmige indruk geven, ware het niet dat deze broze wezens en ledematen op verschillende plaatsen teder zijn ingepakt en gestut met kussens, dekens en stukjes uitgerafeld textiel. Kwetsbaarheid en lijden maar ook verzorging en troost vormen de kern van haar werk. Daarnaast hangt er ook een selectie schetsen, tekeningen en aquarellen die allemaal in dezelfde sfeer baden. De sculpturen laten echter de grootste indruk achter. Lang geleden dat wij zo’n indrukwekkende tentoonstelling hebben gezien. Nog tot 15 februari in het SMAK in Gent.

Hieronder alvast een eerste reeks foto’s.

Berlinde-De-Bruyckere-6

Berlinde-De-Bruyckere-2

Berlinde-De-Bruyckere-3

Berlinde-De-Bruyckere-4

Berlinde-De-Bruyckere-5

Berlinde-De-Bruyckere-7

Berlinde-De-Bruyckere-15

Berlinde-De-Bruyckere-19

Berlinde-De-Bruyckere-10

Berlinde-De-Bruyckere-20

Berlinde-De-Bruyckere-21

Berlinde-De-Bruyckere-22

Berlinde-De-Bruyckere-23

Berlinde-De-Bruyckere-24

Photos © RC.

As sweet as it gets

23/07/2014

borremans-the-ear

borremans-the-load

borremans-the-hare

borremans-the-devils-dress

borremans-the-whistler

Weinig mensen die een toefje fijne nekhaartjes, de kromming van een oorschelp of de satijnachtige glans op het gespannen vel rond een schouder met zoveel aandacht en tederheid kunnen schilderen. We gaan er geen artistiek verantwoord gezwets rond draaien, ga gewoon kijken naar de adembenemende overzichtstentoonstelling As sweet as it gets van Michaël Borremans, nog tot 03/08/2014 in de Brusselse BOZAR. Wees voorbereid op ontroering.

Can’t beat humour, asshole

03/06/2014

Naar aanleiding van de kloothommel die het vorige week in zijn hoofd haalde om in grote krijtletters « Negers » te schrijven op de gevel van journalist Peter Verlinden, die met een Afrikaanse vrouw is getrouwd. Behold: de even bijtende als hilarische reactie van onze held Jeroom (zelf verloofd met ex-atlete Elodie Ouédraogo). Can’t beat humour, asshole.

Jeroom - neger

« Wij zijn het vandalisme een stapje voor bij ons thuis hier.  »

Tiger don’t be blue

16/04/2014

Lara Gasparotto

Lara Gasparotto heet ze, de nieuwe ster aan ons firmament. Amper 25 jaar, but boy what a talent. Geboren in Luik, waar ze ook afstudeerde aan de École Supérieure des Arts SaintLuc, en vertegenwoordigd door de Antwerpse galerie Stieglitz 19. Frivoliteit en levensvreugde, maar ook onschuld en melancholie maken deel uit van de sfeer van haar foto’s. Ik ga er niet te veel woorden aan vuilmaken, oordeel vooral zelf.

Lara Gasparotto 1

Lara Gasparotto 2

Lara Gasparotto 3

Lara Gasparotto 5

Lara Gasparotto 6

Lara Gasparotto 7

Lara Gasparotto 8

Lara Gasparotto 10

Ondertussen heeft Lara ook twee boeken op haar naam staan: Rivages en Sleepwalk.
Meer van dit fraais kan je bewonderen op haar Tumblr.

Thank you for enlightening us

26/03/2014

Ok, ok, wij beseffen maar al te goed dat er de laatste dagen nogal veel heisa is geweest rond het bezoek van Barack Obama, but if someone deserves this kind of attention, it’s him alright. Hieronder zijn inspirerende toespraak in de Brusselse BOZAR. Liepen er maar meer van dit soort leiders rond: kordaat en gedecideerd, maar altijd menselijk. Wat een charisma!

Oorlog & Trauma

04/01/2014

DENZLER Andy - Unknown Soldier - 2005

Andy Denzler – Unknown Soldier

Naar aanleiding van de 100-jarige herdenking van WO I (1914-1918) loopt momenteel de tentoonstelling « Oorlog & Trauma – Soldaten en psychiaters » in het Gentse Museum Dr. Guislain. Denk echter niet dat de expo enkel over de Groote Oorlog gaat, het thema « oorlog & trauma » wordt in zeer ruime zin benaderd. Zo komen ook recentere conflicten aan bod, o.a. in Zuid-Soedan, Irak, Libië en Afghanistan.

De grote vraag die naar voren wordt geschoven is: wat doet een oorlog met alle rechtstreeks betrokkenen? Lees: zowel getroffen burgers, gewonde soldaten als de verslaggevers die hun leven op het spel zetten om ervoor te zorgen dat bloedbaden en machtsmisbruik niet in de vergeetput van de wereldgeschiedenis belanden. De situatie van deze verslaggevers is er in elk geval niet op verbeterd: stierven tijdens WO I nog slechts 2 journalisten, dan waren dat er tijdens WO II al 36, en tegenwoordig sterft bijna elke week een journalist in oorlogsgebied. Uiteenlopend beeldmateriaal (foto’s, documentaires en interviews) geeft inzicht in hoe journalisten omgaan met de onmenselijke gruwel die ze te zien krijgen.

Zoals eerder gezegd is de opzet van de tentoonstelling zeer breed en gevarieerd, zowel thematisch als vormelijk. Hoewel de expo vertrekt vanuit oorlog en bijhorende trauma’s, zoals shellshock en posttraumatisch stresssyndroom, waaiert hij al snel uit naar allerlei perifere thema’s, zoals machtsverhoudingen, -conflicten en -misbruik in het algemeen. Ook vormelijk komen heel uiteenlopende disciplines aan bod: fotografie, schilderkunst, beeldhouwwerk, tekeningen, installaties, film en animatiefilm. Deze brede aanpak is ondertussen zo’n beetje het handelsmerk van Museum Dr. Guislain en zorgt ook nu weer voor een zeer levendige, dynamische tentoonstelling die het puur feitelijke ontstijgt doordat veel aandacht wordt geschonken aan de psychische impact van oorlogsvoering. Een indrukwekkende verzameling beeldmateriaal die een diepe indruk achterlaat.

Enkele opmerkelijke beelden:

Beslan II - Ronald Ophuis

Ronald Ophuis – Beslan II

Koen Broucke, Declaration of War, 2003

Koen Broucke – Declaration of War

robert-capa-01

Robert Capa – La Tondue de Chartres (1944)

sergey-maximishin-photo 2

Sergey Maximishin – Grozny, Chechnya (2000)

09

Sergey Maximishin – Chechnya (2000)

Deze expo maakt deel uit van een dubbeltentoonstelling in samenwerking met het Ieperse museum In Flanders Fields en loopt nog tot 30 juni 2014. Meer info vind je op: Oorlog en Trauma.

Verder is er ook een catalogus beschikbaar via uitgeverij Kannibaal.

Noem mij maar de zingende boer

09/10/2013

jacques-brel

35 jaar geleden besloten de longen van Jacques Brel om aan een embolie te bezwijken. Ter herinnering aan onze Grote Belgische Trots zet Knack Focus vandaag 30 van zijn strafste uitspraken op een rij. Een greep uit het aanbod :

‘Ik ben bang voor vrouwen. Meer nog: ik ben als de dood ervoor. Als vrouwen beantwoorden aan wat ik mij bij hen voorstel, dan heb ik alle reden om bang te zijn. Het zijn vampieren. Tedere en lieve vampieren, maar vampieren.’

‘Ik ben een rasechte Vlaming, die zich van het Frans bedient.’

‘Prijzen vervormen het werk dat wij doen, prijzen overbelichten een verdienste. Bij mijn weten krijgt een verdienstelijke bankbediende nooit Le Grand Prix de La Banque. De vedettekant aan ons beroep is niet aan mij besteed. (…) Ik vind een lauwerkransje maar lullig staan.’

‘Als Frank Sinatra een nummer van mij brengt, dan denk ik niets. Mijn ijdelheid wordt wel gestreeld omdat de grootste crooner ter wereld een liedje van mij zingt. Maar dat duurt slechts drie minuten. Daarna ga ik weer over naar de orde van de dag. Ik sta ’s nachts niet op om stiekem naar het plaatje te luisteren.’

‘Ik houd niet zo erg van de grootstad. Noem mij maar de zingende boer.’

‘Het verschil tussen een man en een vrouw zit hem hierin: als ze met z’n tweeën voor de toren van Pisa staan, zegt de man: ‘Oh, wat mooi’ en zegt de vrouw: ‘Oh, die gaat vallen!’

‘Ik ga liever dood of houd ermee op terwijl ik fouten maak, dan dat ik dingen niet doe die ik eigenlijk had willen doen. Ik vergis me liever dan dat ik mijn mond houd.’

‘Als ik koning zou zijn, dan stuur ik als een soort militaire dienstplicht alle Vlamingen voor zes maanden naar Wallonië, en omgekeerd. Daar zouden ze bij gezinnen worden ondergebracht en op die manier razend snel onze etnische en taalkundige problemen oplossen. Omdat iedereen op dezelfde manier kiespijn heeft, van zijn moeder houdt en spinazie lekker vindt, of er net van walgt. Dát zijn de dingen die echt tellen.’

Tegen mijn dochters zeg ik: ‘Sla de bal mis, struikel en sukkel, maar onderneem iets. Soms zul je zo met je ziel in de war zijn dat je dood wilt gaan, maar daar ga je niet dood van. Een mens gaat dood van een mes in zijn rug, of van slordig geknoopte veters.’

‘Talent bestaat niet. Talent is enkel zin hebben om iets te doen. Al de rest is inspanning. Ik ken geen artiesten, enkel mensen die hard voor iets werken.’

‘Ik heb zeventien, achttien jaar lang gezongen, en voor iedere voorstelling van angst gekotst. Had ik drie optredens, dan kotste ik drie keer, uit angst. Je voelt je nooit op je gemak voor drieduizend mensen met wie je tevoren geen glas gedronken hebt.’

‘Ik ben een deugdzaam mens, en dat spijt mij.’

The people from the future are not to be trusted

22/09/2013

the angel borremans

the angel - detail

In galerie Zeno X, een prachtig gerenoveerd fabriekspand in Borgerhout, worden momenteel 10 werken van Michaël Borremans tentoongesteld onder de titel “The people from the future are not to be trusted”, naar een uitspraak van zijn dochter.

Het werk van Borremans is mysterieus, donker en desolaat maar ook mooi, kwetsbaar en ontroerend (voor wie het wil zien). Er zit zowel kalmte als angst in, waardoor het meestal gepaard gaat met een dubbelzinnig, ongemakkelijk gevoel. Een dode kip, een verpieterde kamerplant, een bleek meisje dat een vreemdsoortige raket in de armen klemt, een man met een baard die bij nader inzicht niet uit woeste haren, maar uit stront bestaat (of dat doet de titel “Shitbeard” toch vermoeden). Vrolijk word je er niet van, maar dat doet weinig echte kunst.

Als je al niet uit je sokken geblazen wordt door de monumentale afmetingen van sommige werken, dan zal je het wel zijn door de adembenemende echtheid van de geschilderde figuren. Sta je er een tijdje naar te kijken, dan zou je bijna zweren dat de afgebeelde figuren of voorwerpen fysiek aanwezig zijn in de ruimte. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de schilder van opleiding fotograaf is. Misschien heeft hij van daaruit dat onvoorstelbare talent ontwikkeld om het spel van licht en schaduw zo hyperrealistisch weer te geven.

Dit talent komt (naar onze bescheiden en niet artistiek onderbouwde mening) het beste tot zijn recht wanneer hij vochtige oppervlakken schildert, zoals het bruingesmeerde gezicht van de figuur op bovenstaand doek. Meteen ook onze favoriet uit deze tentoonstelling. Het werk heet “The Angel” en toont een androgyne gedaante in een ouderwetse roze jurk (aanvankelijk dachten wij dat het om een man ging, maar nader speurwerk leert ons dat Hannelore Knuts model zou hebben gestaan) op een magistraal doek van 2 op 3 meter.

Geen enkele foto doet recht aan dit schilderij, maar misschien kunnen bovenstaande teasers toch enkelen ertoe bewegen om de engel met een bezoek in levende lijve te vereren.

Nog tot 12 oktober in galerij Zeno X in Borgerhout. Een overzicht van de tentoongestelde werken vind je op de site van Zeno X.

Ik vind dat we niet kunnen trouwen

14/09/2013

roosbeef-iets te veel wijn

Nederlandstalige muziek laat ons doorgaans arctisch koud. Maar dat geldt geenszins voor de Nederlandse band Roosbeef, bestaande uit frontvrouw Roos Rebergen, 2 Belgen (Tom Pintens & Tijs Delbeke) en 2 Nederlanders (Tim van Oosten & Reinier van den Haak). Het frêle kinderstemmetje van Roos is ontwapenend, haar teksten balanceren tussen grappig en ontroerend. En zo ziet ze er ook uit: als een klein meisje dat net uit bed is gekropen, met grote ogen vol verwondering en de haren nog in de war van de afgelopen nacht.

Typerende quote uit een interview:
« Ze zegt altijd het liefst onderweg te zijn, maar ze doet net zo hard haar best zich ergens thuis te voelen. Onthechting ligt steeds op de loer. ‘Volgens mij maakt het allemaal niet zo veel uit waar iemand woont. Het neemt een gevoel van eenzaamheid toch niet weg.’ »

Favoriete quotes uit songteksten:
« Ik ben niet kwaad maar ik tel wel tot tien. »
« Je vindt de structuur van een rauwe champignon niet lekker. Ik vind dat we niet kunnen trouwen. »
« Ik heb je beschadigd, daar gaat mijn borg – Ik wil je hoe dan ook zien, noem het maar nazorg. »

Favoriete nummers:
Iets Te Veel Wij(n) – album: Omdat ik dat wil
Vergis Ik Mij – album: Warüm

Play me, I’m yours

21/08/2013

Afbeelding

Groot was onze verbazing toen wij begin deze week nietsvermoedend ons broodje zaten te verorberen op het plein voor station Gent St-Pieters. Tussen het geroekoe van de Gentse stadsduiven en het gelach van pubers in vakantie, kwamen ons zowaar enkele flarden pianomuziek toegewaaid. Aanvankelijk aarzelend, maar na enkele minuten trefzeker en vol overgave. Bij nadere inspectie bleek er een piano voor de ingang van het station neergepoot waarop een jonge kerel naarstig zat te tokkelen, zijn rugzak naast het houten krukje neergeploft alsof hij, in afwachting van zijn trein, nog snel achteloos een paar frivole noten uit zijn vingers liet glijden. Sindsdien installeren wij ons elke middag op een bankje voor het station. Want zo’n gratis privéconcerto, daar zeggen wij geen nee tegen.

Het project heet 123-Piano en werd gelanceerd door Frederik Sioen en Chris Taerwe van Quatre Mains Piano’s. 7 piano’s staan op evenveel locaties verspreid in Gent, en dit nog tot 28 september. Iedereen die dat wil, mag plaatsnemen aan de piano om zijn ding te doen. Inspiratie voor het project haalden de organisatoren ongetwijfeld bij de performance Play me, I’m yours. Korte filmfragmenten zijn te zien op Instagram.

Het nut van panty’s

23/05/2013

Hier kan Tante Kaat nog een puntje aan zuigen.

Addicted to a certain kind of sadness

26/10/2011

Af en toe staat er ook eens een goed nummer in de hitparades. Somebody That I Used To Know is er zo één. Artiest: de Australische Belg Wouter de Backer, beter bekend als Gotye.

Roepen, roepen, roepen!

30/08/2011

Samen met zijn gigántische afstandsbediening nodigt de Mediawatcher ons uit om mee te kijken, of beter gezegd “mee te luisteren”, naar een fragment van De Laatste Show.

“Ma petite demoiselle”

19/08/2011
Foto © WikiMedia

Franse eendenpaté? Hongaarse wijn? Huisgemaakte kweeperenjam? Italiaanse nougat? Spaanse turrón? Je vindt het allemaal terug op de Gentse Kouter, waar nog tot zaterdagavond de “Fiesta Europa” plaatsvindt, een markt met heel uiteenlopende specialiteiten uit alle hoeken van Europa. Een aanrader voor al wie van ambachtelijke producten houdt.

Tip 1: Ga er niet heen als je honger hebt. Toch niet als je wil vermijden om met 10 salami’s (van allerlei verschillende wildvariëteiten!), een halve kilo Italiaanse chocolade (met champagne, rum en chilipeper!) en een grote zak verdacht geurende (en schandalig dure) Franse kazen terug te keren. Wat ons meteen brengt naar …    

Tip 2: Vraag vóór de verkoper naar een zakje grijpt hoeveel alles kost, want vooral die lijpe Fransozen zouden je zakken leegroven terwijl je erop staat te kijken. En maar flemen met Ma petite demoiselle alhier en een gratis proevertje aldaar en voor je het weet sta je – blozend en uiterst gecharmeerd door al die exclusieve aandacht, dat wel – met een stel zwaar overprijsde Franse stinkkazen in de hand.

Maar voor de rest: zeker doen!

Meer info vind je hier.

In de marge

30/07/2011

Nog tot 4 september 2011 kan je in het Museum Dr. Guislain terecht voor de tentoonstelling In de Marge.

Het Gentse museum pakt uit met werk van 22 Belgische documentairefotografen die er, elk op hun manier, voor hebben gekozen om mensen in beeld te brengen die in de marge leven. Ze zijn geïsoleerd van de rest van de maatschappij, zij het omwille van een mentale stoornis, politieke of sociale overtuigingen, geweldpleging, armoede, huidskleur of ouderdom. Blikvanger is de fotoreeks Zona (Russisch slang voor “gevangenis”) van Carl De Keyzer op het binnenplein van het museum, met prachtige en soms aangrijpende beelden van mensen in Siberische strafkampen (zie foto’s boven en onder). Een must voor elke fotoliefhebber.

Foto’s © Carl De Keyzer

Het fotoboek van de tentoonstelling In de Marge koop je hier.
Het fotoboek Zona koop je hier. Lucky bastards met een iPad kunnen het ook hier downloaden voor een fractie van de prijs.

Praktische info

Museum Dr. Guislain
Jozef Guislainstraat 43
9000 Gent
tel: +32(0)9/216.35.95
e-mail: info@museumdrguislain.be

Openingsuren
di tot vrij: 9u-17u
za/zo: 13u-17u
Gesloten op maandag

Porque te vas

04/07/2011

Geboren in Londen als dochter van een Belgisch-Congolese vader en een Spaanse moeder. Opgegroeid in Spanje en vervolgens verhuisd naar de Verenigde Staten. Veel internationaler dan zangeres Jeanette Dimech zal je ze niet snel tegenkomen.

Hieronder haar grootste hit “Porque te vas” (1974), een melancholische ballad geschreven door José Luis Perales over een vrouw die treurt om het nakende vertrek van haar geliefde. Een kniesoor zal opmerken dat de wulpse vrolijkheid waarmee Jeanette het nummer vertolkt misschien wat vloekt met de inhoud ervan. Van onze kant echter geen kwaad woord over deze dijk van een song.

Mehmet Ali knijpt hem

24/05/2011

De grasmat in het Luikse Parc de Chaudfontaine wordt sinds eind vorig jaar meedogenloos samengeknepen door een reusachtige wasknijper van maar liefst 6 meter hoog. Het werk heet “Skin 2” en is van de Turkse kunstenaar Mehmet Ali Uysal.

Les Géants

21/05/2011

Acteur en regisseur Bouli Lanners was gisteren in de wolken. Niet enkel vierde de sympathieke Waal zijn 46ste verjaardag, hij sleepte ook twee prijzen in de wacht op de “Quinzaine des Réalisateurs”, het nevenprogramma van het prestigieuze Filmfestival van Cannes. Reden voor de bekroning was zijn nieuwe film Les Géants, over drie jonge kereltjes die samen de zomer doorbrengen in een verlaten landhuis. Bram Vanparys, frontman van de Gentse band The Bony King of Nowhere, zorgde voor de soundtrack. Vanaf 12 oktober in de bioscoop.

Kill Me Please

26/01/2011

Dokter Krüger (Aurélien Recoing) runt een centrum voor zelfmoordbegeleiding in een kasteel aan de rand van een afgelegen dorpje in Frankrijk. Zijn missie: mensen die levensmoe zijn op een waardige manier laten sterven, indien mogelijk na eerst hun laatste wens te hebben vervuld.

Continentaal ontbijtbuffet

Elke dag wordt Dokter Krüger overspoeld met videocassettes van nieuwe zelfmoordkandidaten die hun beslissing uitvoerig motiveren. Het is dan ook een moeilijke taak om een selectie te maken uit de massa aanvragen die hij binnenkrijgt. De uitverkorenen die erin slagen om in de zelfmoordkliniek te worden toegelaten hebben naast hun doodsverlangen nog iets gemeen: ze zijn stuk voor stuk volkomen kierewiet. Zo willen ze niets liever dan sterven, maar wanneer er plots brand uitbreekt in het kasteel vluchten ze allemaal als bange wezels naar buiten. Of ze zagen het personeel de oren van het hoofd omdat er geen continentaal ontbijtbuffet is voorzien. En zo worden zwaarwichtige, pijnlijke scènes constant afgewisseld met ongelooflijk banale situaties. De spanning tussen beide zorgt voor een ongemakkelijk soort hilariteit. Je weet dat het ziek en verdorven is, maar toch gier je het uit.

Vrouw verloren tijdens het pokeren

Een losse greep uit de reeks “patiënten” die de revue passeren: een potige ex-cabaretzangeres met opvallend mannelijke trekken die sukkelt met een ziekte aan haar stembanden (Zazie de Paris), een jong meisje dat stikt als ze niet om de zoveel uur een injectie krijgt toegediend (Clara Cleymans), een norse kerel met een ziekelijke obsessie voor het platstrijken van zijn haar die zijn vrouw heeft verloren tijdens het pokeren (gespeeld door Bouli Lanners, wie anders?) en een schreeuwerige Afro-Amerikaan met een hanenkam en een bontjas (Bruce Ellison). Ook Benoît Poelvoorde is van de partij, al dient hij slechts als lokaas om extra publiek te trekken (hij komt welgeteld 5 minuten in beeld, helemaal in het begin van de film).

Regisseur van deze zwarte komedie is Olias Barco, die samen met Stéphane Malandrin en Virgile Bramly het scenario schreef. Bramly speelt overigens zelf mee in de film als de gelijknamige psychopaat Virgile. Productiehuis van dienst is La Partie Production, dat ook instond voor andere knotsgekke Belgische films als Aaltra (eveneens met Bouli Lanners) en de cultprent C’est arrivé près de chez vous. Sinds deze week is Kill Me Please te bezichtigen in de Vlaamse bioscoopzalen. De film viel al in de prijzen op het Internationaal Filmfestival van Rome en dat is meer dan terecht. Eat your heart out, Jan Verheyen.

Champagne

23/11/2010

Af en toe is het tijd om deze waanzinnige clip van Millionaire nog eens boven te halen.

Het leven is een feest waarop niet iedereen welkom is

01/10/2010

De 24-jarige Belgische cartoonist en illustrator Brecht Evens (1986) bracht vorig jaar zijn vierde boek uit, de grafische novelle Ergens waar je niet wil zijn. Al bij de kaft ben je verkocht door de spetterende kleuren en de originele tekenstijl.

Donker en broeierig

Op het eerste zicht lijkt de verhaallijn van Ergens waar je niet wil zijn zeer eenvoudig. We volgen het nachtleven van enkele twintigers die elkaar thuis en in de nachtclub Disco Harem opzoeken, een donker en broeierig oord waar allerlei flamboyante en artistieke figuren elkaar vinden. De meeste personages kennen elkaar van vroeger, maar lijken in de loop der jaren wat uit elkaar gegroeid. Hoewel de uitbundige feestjes de achtergrond vormen waartegen het verhaal zich afspeelt, gaat dit boek niet enkel over amusement. Integendeel. Het lijkt wel alsof Brecht Evens het feestgedruis juist gebruikt om gevoelens van onzekerheid, eenzaamheid en ontreddering extra in de verf te zetten.

Bonte mensenmassa

En dat “in de verf zetten” mag je zeer letterlijk nemen. Alle scènes zijn opgebouwd uit in elkaar overvloeiende lijnen en vlakken van verdunde ecoline, waarop hier en daar enkele personages en details met scherpe contouren zijn uitgewerkt. Dat levert bladzijde na bladzijde prachtige schilderijen op, waarin het kleurgebruik niet zonder betekenis is. Zo wordt de populaire en charismatische Robbie steevast weergegeven in een schakering van levendige en rijke blauwtinten, terwijl de onzekere en timide Gert als een transparante grijze muis door het verhaal sluipt. Het contrast kon niet duidelijker zijn. Doordat elk personage zijn eigen kleurenpallet heeft, blijven ze herkenbaar in de grote, bonte mensenmassa’s die de bladzijden vullen. Alle scènes zijn zeer zwierig getekend, met verdraaide perspectieven en zonder tekstballonnen of omkadering, wat het geheel een opzwepend soort beweging en ritme meegeeft. Alsof je er zelf bij bent.

Tussen de hoofdpersonages en de figuranten bestaat overigens een zeer levendige interactie. Zo verwijst één van de achtergrondfiguren op een bepaald moment letterlijk naar zijn werk als figurant, waarna hij even snel weer uit het beeld verdwijnt. Het boek zit vol met dergelijke kleine verwijzingen, die bij elke nieuwe leesbeurt beetje bij beetje aan de oppervlakte komen.

Momenteel is Brecht Evens aan een nieuw boek bezig, waarin zijn enorme grafisch talent ongetwijfeld nog verder zal evolueren. Op zijn site krijg je alvast een voorsmaakje van zijn nieuwe werk. In afwachting daarvan is er dus Ergens waar je niet wil zijn. Doe jezelf een plezier en koop dit boek nu meteen. © RC

Ergens waar je niet wil zijn (2009)

Scenario en grafisch werk: Brecht Evens
Uitgeverij Oogachtend
Prijs: 24 euro
ISBN: 9789077549513

Jump met mij, Matteüs

27/09/2010

Ode aan Jeroom en zijn foute humor!

Sunny

04/08/2010


Bobby Hebb (1938), geboren in Nashville als Robert Von Hebb en componist van de wereldhit “Sunny”, is gisteren gestorven aan longkanker. Zijn beide ouders waren muzikant, net als zijn oudere broer Harold Hebb, die een dag na de moord op John F. Kennedy werd neergestoken. Velen beweren dat Bobby het beroemde nummer schreef na deze twee tragische gebeurtenissen. Daarover zei hij zelf: “All my intentions were just to think of happier times – basically looking for a brighter day – because times were at a low tide.”.

Sunny is wereldwijd één van de populairste nummers om te coveren. Onder andere Cher, Boney M, Stevie Wonder, Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Frankie Valli, James Brown en Dusty Springfield namen een eigen versie op van Sunny. En niet te vergeten onze eigen Belgische trots, acteur en regisseur Bouli Lanners. Hieronder achtereenvolgens de oorspronkelijke versie van Bobby Hebb en de hilarische cover van Bouli uit de Belgische film “Aaltra”. Een zekere Vincent heeft zelfs een bewonderenswaardige poging ondernomen om de (onverstaanbare) vertolking van Bouli uit te schrijven. Read it and weap!

(gebaseerd op een artikel uit De Morgen)