Posts Tagged ‘Arnon Grunberg’

“Normaal zijn is een kwestie van onderdrukken, veinzen en vakkundig spelen”

24/02/2014

Foto Regine Mosimann Diogenes Verlag

Twee dagen geleden was één van onze favoriete Nederlandstalige schrijvers jarig, te weten Arnon Grunberg. Je bent voor of tegen zijn confronterende stijl, maar feit is dat hij vaak nagels met koppen slaat. Zoals zijn mening over wat het verschil is tussen normaal en gestoord. (Bron: interview in De Standaard der Letteren, 06/12/2013)

Vraag: “Uw personages schakelen snel van normaal naar gestoord. Vindt u uw medemens gevaarlijk?”

“De indeling normaal-gestoord zegt me weinig; het is een betrekkelijk arbitraire tegenstelling. Er zijn mensen die zich beter kunnen aanpassen aan maatschappelijke normen dan anderen. Die mensen worden dikwijls “normaal” genoemd. Normaal is dan het vermogen snel en vakkundig te assimileren. Er bestaan weliswaar psychiatrische ziektes, maar normaliteit is veelal, zij het niet uitsluitend, een kwestie van onderdrukken, veinzen en vakkundig spelen. Wie zich handhaaft in de maatschappij c.q. overleeft, is, uitzonderingen daargelaten, normaal. Anders gezegd: de overlevenden en succesvollen hebben de macht te bepalen wat normaal is. Zo is de vraag naar normaliteit feitelijk een vraag naar macht.”

Of hieronder zijn mening over voelen in tegenstelling tot sentiment, dat vaak voor voelen moet doorgaan. (Bron: Vrij Nederland – 29/11/2013)

“Hoe extremer de situatie, hoe minder je je kunt permitteren te voelen. Soms dwingt een situatie tot hardheid. Voelen is een luxe.’ In één adem: ‘Ik houd niet van sentiment, dat is een suikerlaag over de werkelijkheid heen spuiten en dan denken dat je voelt. Emoties zijn een primaire aangelegenheid, bedoeld om te overleven. Ze met jan en alleman delen heeft snel iets ranzigs, het is een soort eigenliefde. Het is toch helemaal niet erg om je in stilte te verbijten?’
Het is zijn taak, zo vindt hij, om de idealen te ontmaskeren waarmee mensen zichzelf bedriegen: arbeid, geld, seks, liefde en ideologie. In zijn column ‘Voetnoot’ op de voorpagina van de Volkskrant toont hij zijn inktzwarte wereldbeeld. Maar noem hem geen cultuurpessimist. ‘Mijn Voetnoten zijn best misantropisch ja, maar dat vinden mensen al snel als je zegt: we zitten wat ingewikkelder in elkaar dan dat we klaar zijn voor universele liefde. Diep van binnen ben ik een moralist. Op de voorpagina van een krant moet je de mensen om de oren slaan met hun duistere kant. Onze primaire drijfveren zijn nu eenmaal seks en geweld, zoals Freud zegt, hoezeer we die ook onderdrukken. Maar dat heeft het humanisme niet begrepen, het is verworden tot een soort christendom light, en daarom verdient het enige correctie. Als we het van de hypocriete elementen kunnen ontdoen, is het humanisme een goed project om geloofwaardig te verkopen.”

“Dan recht hij zijn schouders. ‘Ik vind het echt onzin wat er over mij gezegd wordt: dat ik niet voel. Hoe langer ik erover nadenk, hoe bozer het me maakt. Ik vind het diep beledigend, als ik heel eerlijk ben. Alsof ik geen empathie heb, alsof ik buiten de sociale orde sta. Alsof je je gevoelens niet meteen kunt omzetten in een denkproces. Denken is ook voelen, schrijven is ook voelen. Het is onzin dat ik niet voel, ik voel juist te veel. Er is een grens aan wat een mens voelen kan, anders kun je niet leven. Daarom scherm ik mijzelf af. Je moet je andermans leed niet toe-eigenen, maar je ook zeker niet met je eigen leed gaan identificeren. Dan kun je je beter met je werk gaan identificeren. Anders ben je je leed en dat heeft iets heel armzaligs: heb medelijden met me.’”

Advertenties

Slow journalism – De Correspondent

15/04/2013

Medewerkers-De-Correspondent

De Correspondent is een nieuw digitaal medium opgericht door Rob Wijnberg, voormalig hoofdredacteur van de Nederlandse krant nrc.next. Hij zal samen met o.a. Arnon Grunberg, Joris Luyendijk, Femke Halsema en Ernst-Jan Pfauth bijdrages leveren aan de onafhankelijke onlinekrant, die in september wordt gelanceerd.

“Een weg door het woud van de actualiteit”

Bedoeling is om de niet-aflatende, hysterische stroom van losstaande feitjes die we tegenwoordig “nieuws” noemen, te vervangen door diepgravende stukken over een bepaald onderwerp. Met andere woorden: context scheppen, focussen op achtergrondinformatie en duiding in plaats van hijgerige sensatie en hapklare brokjes informatiefastfood. Onafhankelijke journalistiek die losstaat van commerciële inmenging, want De Correspondent wordt niet gefinancierd door reclames maar rechtstreeks door de lezer.

Het aanvankelijke doel van Rob Wijnberg was om via crowdfunding aan 15.000 abonnees te geraken, die elk 60 euro moesten storten om het journalistieke project te kunnen lanceren. Dit doel werd al na een dikke week behaald. Op 18 april om 19.30 stopt de crowdfundingactie. Daarna kunnen mensen nog steeds lid worden, maar komen ze niet meer in aanmerking voor de extra’s (o.a. e-boeken, lezingen, voorpremière etc.). De website gaat in september on air. Mijn 60 euro is alvast gestort.

Geweldspornografie

10/09/2011

Interessant opiniestuk van  Arnon Grunberg over ons (al dan niet bewuste) verlangen naar geweld, naar aanleiding van de tiende verjaardag van 9/11. Een historische gebeurtenis die volgens Grunberg als ‘geweldspornografie’ kan worden beschouwd. Het volledige artikel lees je op De Morgen Online.

“Uiteraard konden we ons nooit verdwenen verlangen naar geweld bevredigen met het symbolische geweld van de horrorfilm, de misdaadserie en de gewelddadige computergame, een stap vooruit in het beschavingsproces, maar van sommigen mocht zelfs dat niet eens.

Wanneer wij in films mensen zien sterven of gemarteld zien worden, weten wij dat wij met acteurs te maken hebben, ze hebben geen werkelijke pijn geleden, misschien voor een enkeling teleurstellend. Tegenwoordig wordt bij de aftiteling van de meeste films melding gemaakt van het feit dat ook de dieren die in de desbetreffende film voorkwamen goed zijn behandeld en niet geleden hebben. Op die manier kunnen we het geweld consumeren met een gevoel van opluchting en een schoon geweten.

Voor alle duidelijkheid, gewelddadige films of games zijn niet per definitie schadelijk en afkeurenswaardig. Integendeel, uit onderzoek is bijvoorbeeld gebleken dat het aantal moorden in Amerika afneemt als een gewelddadige film dat weekend in première gaat. Geweld in kunst, ik denk dat wij ook games als kunst moeten beschouwen, kan een positieve maatschappelijke functie vervullen.

Schadelijk is de veronderstelling dat de mens zijn agressieve en destructieve behoeftes niet alleen heeft onderdrukt maar volledig heeft overwonnen.”

Verliefd op een gebrek

24/02/2011

“Een mens wordt verliefd op een gebrek. Het is het gebrek dat onroert, het zien van de wonde door het masker heen, dat week maakt.”

(Arnon Grunberg  – De Azielzoeker)

Herinnering

08/02/2011

Herinnering
is net een maniak
aan de telefoon
die maar niet ophoudt
met bellen.

(Liefde is business – Arnon Grunberg)