Archive for the ‘kunst’ Category

Berlinde De Bruyckere II

14/01/2015

Een tweede reeks foto’s van de tentoonstelling van Berlinde De Bruyckere in het SMAK.

Berlinde-De-Bruyckere-35

Berlinde-De-Bruyckere-8

Berlinde-De-Bruyckere-9

Berlinde-De-Bruyckere-11

Berlinde-De-Bruyckere-14

Berlinde-De-Bruyckere-16

Berlinde-De-Bruyckere-34

Berlinde-De-Bruyckere-27

Berlinde-De-Bruyckere-31

Berlinde-De-Bruyckere-30

Berlinde-De-Bruyckere-29

Berlinde-De-Bruyckere-36

Berlinde-De-Bruyckere-32

Berlinde-De-Bruyckere-33

Berlinde-De-Bruyckere-37

Photos © RC

Berlinde De Bruyckere I

10/01/2015

Berlinde-De-Bruyckere-1jpg

Dat de werken van Berlinde De Bruyckere zeer lijfelijk en tactiel zijn merk je meteen als je foto’s van haar werk ziet. Maar niets kan een “live-ervaring” evenaren, dat wordt duidelijk als je een tentoonstelling van haar bezoekt. Berlinde werkt met verschillende materialen zoals hout, was en wol, wat een enorme rijkdom aan kleurschakeringen, geuren en texturen geeft. Daardoor moet je als bezoeker constant de neiging onderdrukken om de werken aan te raken, een neiging die snel en vakkundig de kop wordt ingedrukt door de aanwezigheid van enkele sehr gründliche suppoosten die in de verschillende zalen de wacht houden. En terecht natuurlijk, want mocht iedereen zijn gang gaan bleef er na enkele maanden niets meer over van de sculpturen.

De werken die momenteel in het SMAK te bewonderen zijn, zijn bijna allemaal vervormde, verwrongen en verwonde lichamen die zowel menselijk, dierlijk als plantaardig zijn. De bloedende en gekneusde handen, voeten en rompen maar ook takken, geweien, tentakels en paardenlijven zouden een zeer grimmige indruk geven, ware het niet dat deze broze wezens en ledematen op verschillende plaatsen teder zijn ingepakt en gestut met kussens, dekens en stukjes uitgerafeld textiel. Kwetsbaarheid en lijden maar ook verzorging en troost vormen de kern van haar werk. Daarnaast hangt er ook een selectie schetsen, tekeningen en aquarellen die allemaal in dezelfde sfeer baden. De sculpturen laten echter de grootste indruk achter. Lang geleden dat wij zo’n indrukwekkende tentoonstelling hebben gezien. Nog tot 15 februari in het SMAK in Gent.

Hieronder alvast een eerste reeks foto’s.

Berlinde-De-Bruyckere-6

Berlinde-De-Bruyckere-2

Berlinde-De-Bruyckere-3

Berlinde-De-Bruyckere-4

Berlinde-De-Bruyckere-5

Berlinde-De-Bruyckere-7

Berlinde-De-Bruyckere-15

Berlinde-De-Bruyckere-19

Berlinde-De-Bruyckere-10

Berlinde-De-Bruyckere-20

Berlinde-De-Bruyckere-21

Berlinde-De-Bruyckere-22

Berlinde-De-Bruyckere-23

Berlinde-De-Bruyckere-24

Photos © RC.

As sweet as it gets

23/07/2014

borremans-the-ear

borremans-the-load

borremans-the-hare

borremans-the-devils-dress

borremans-the-whistler

Weinig mensen die een toefje fijne nekhaartjes, de kromming van een oorschelp of de satijnachtige glans op het gespannen vel rond een schouder met zoveel aandacht en tederheid kunnen schilderen. We gaan er geen artistiek verantwoord gezwets rond draaien, ga gewoon kijken naar de adembenemende overzichtstentoonstelling As sweet as it gets van Michaël Borremans, nog tot 03/08/2014 in de Brusselse BOZAR. Wees voorbereid op ontroering.

Roger Ballen: het duistere no man’s land tussen droom en werkelijkheid

27/04/2014

Roger Ballen-2

Momenteel loopt in het Museum Dr. Guislain een fototentoonstelling van Roger Ballen, een Amerikaanse fotograaf die leeft en werkt in Johannesburg (Zuid-Afrika). Hieronder zijn “Asylum of the Birds”, dat ook op de expo te zien is. Een korte film over een rauwe, verontrustende en groteske maar ook intrigerende omgeving waarvan je je afvraagt wat echt is en wat in scène gezet. Dat gevoel illustreert meteen ook de sfeer van de volledige tentoonstelling.

“When I arrive at the asylum and pass the doors, I enter another universe. A world haunting and complex bordering on dreams and reality.”

“This place is untamable. It has its own rules and functions according to its own laws.”

Enkele beelden uit de tentoonstelling:

Roger Ballen, Woman, man and dog, 1995  Roger Ballen-3 roger-ballen-23 Roger-Ballen-Take-Off

Roger Ballen – Reiziger in de Psyche. Nog tot 09/09/2014 in het Museum Dr. Guislain te Gent.

Tiger don’t be blue

16/04/2014

Lara Gasparotto

Lara Gasparotto heet ze, de nieuwe ster aan ons firmament. Amper 25 jaar, but boy what a talent. Geboren in Luik, waar ze ook afstudeerde aan de École Supérieure des Arts SaintLuc, en vertegenwoordigd door de Antwerpse galerie Stieglitz 19. Frivoliteit en levensvreugde, maar ook onschuld en melancholie maken deel uit van de sfeer van haar foto’s. Ik ga er niet te veel woorden aan vuilmaken, oordeel vooral zelf.

Lara Gasparotto 1

Lara Gasparotto 2

Lara Gasparotto 3

Lara Gasparotto 5

Lara Gasparotto 6

Lara Gasparotto 7

Lara Gasparotto 8

Lara Gasparotto 10

Ondertussen heeft Lara ook twee boeken op haar naam staan: Rivages en Sleepwalk.
Meer van dit fraais kan je bewonderen op haar Tumblr.

“I’m going to be 60, and I’m almost used to myself”

20/01/2014

taxi_driver_17

Fans van Martin Scorsese hebben nog tot aanstaande zondag de tijd om de schitterende en enorm uitgebreide overzichtstentoonstelling van één van Amerika’s grootste regisseurs te bezoeken in het Gentse Caermersklooster.

De expo is eerder thematisch dan chronologisch opgebouwd (al begint hij wel met één van zijn eerste kortfilms, het bloedstollende The Big Shave, waarbij onze maag spontaan in een draaiende wasmachine veranderde) en meandert via thema’s als « muziek », « broers », « geweld » en « religie » doorheen zijn volledige œuvre. Daarbij wordt gebruik gemaakt van een hele reeks filmfragmenten, foto’s, affiches, correspondentie en allerlei – al dan niet ter zake doende – attributen uit zijn privécollectie, waaronder relikwieën à la « de keukentafel waaraan de kleine Marty ooit nog heeft gegeten », die inhoudelijk weliswaar weinig toevoegen maar toch bijdragen tot een zekere sfeerschepping.

taxi-driver

Aaahoo! Werewolves of London

Een overzichtstentoonstelling als deze doet je nog maar eens stilstaan bij het indrukwekkende aantal klassiekers dat Scorsese op zijn conto mag schrijven: Taxi Driver, Goodfellas, Raging Bull, Gangs of New York, Cape Fear, Casino en Mean Streets, maar ook minder bekende (maar daarom niet minder beminde) titels als The King of Comedy, Bringing out the Dead en, last but not least, The Color of Money. Uit deze laatste prent zien jullie hieronder de sublieme scène van een piepjonge, maar uiterst zelfingenomen Tom Cruise die zijn tegenstander aan de pooltafel al heupwiegend en gekscherend de grond inspeelt, en dit op de opzwepende tonen van Warren Zevons Werewolves of London. « Hey, what you got in there ? » « In here ? Doom. »

Als deze teaser u niet kan overtuigen, dan weten wij het ook niet meer. Zoals gezegd: de expo loopt nog tot 26 januari, dus draal niet langer en rep je als de bliksem daarheen! Kleine tip: een korte Scorsese-marathon op voorhand kan geen kwaad.

Ondertussen is Marty’s nieuwste wapenfeit The Wolf of Wall Street ook uit in de cinemazalen: het verhaal van de spectaculaire opkomst en ondergang van de even gewetenloze als steenrijke effectenhandelaar Jordan Belfort, met in de hoofdrol Scorseses poulain van de laatste jaren, Mister Leonardo DiCaprio.

Tot slot nog enkele interessante quotes van de grootmeester himself:

>> It seems to me that any sensible person must see that violence does not change the world and if it does, then only temporarily.
>> There’s no such thing as simple. Simple is hard.
>> When I’m making a film, I’m the audience.
>> A lot of what I’m obsessed with is the relationship and the dynamics between people and the family, particularly brothers and their father.
>> And as I’ve gotten older, I’ve had more of a tendency to look for people who live by kindness, tolerance, compassion, a gentler way of looking at things.
>> You make a deal. You figure out how much sin you can live with.
>> I’m going to be 60, and I’m almost used to myself.

Oorlog & Trauma

04/01/2014

DENZLER Andy - Unknown Soldier - 2005

Andy Denzler – Unknown Soldier

Naar aanleiding van de 100-jarige herdenking van WO I (1914-1918) loopt momenteel de tentoonstelling « Oorlog & Trauma – Soldaten en psychiaters » in het Gentse Museum Dr. Guislain. Denk echter niet dat de expo enkel over de Groote Oorlog gaat, het thema « oorlog & trauma » wordt in zeer ruime zin benaderd. Zo komen ook recentere conflicten aan bod, o.a. in Zuid-Soedan, Irak, Libië en Afghanistan.

De grote vraag die naar voren wordt geschoven is: wat doet een oorlog met alle rechtstreeks betrokkenen? Lees: zowel getroffen burgers, gewonde soldaten als de verslaggevers die hun leven op het spel zetten om ervoor te zorgen dat bloedbaden en machtsmisbruik niet in de vergeetput van de wereldgeschiedenis belanden. De situatie van deze verslaggevers is er in elk geval niet op verbeterd: stierven tijdens WO I nog slechts 2 journalisten, dan waren dat er tijdens WO II al 36, en tegenwoordig sterft bijna elke week een journalist in oorlogsgebied. Uiteenlopend beeldmateriaal (foto’s, documentaires en interviews) geeft inzicht in hoe journalisten omgaan met de onmenselijke gruwel die ze te zien krijgen.

Zoals eerder gezegd is de opzet van de tentoonstelling zeer breed en gevarieerd, zowel thematisch als vormelijk. Hoewel de expo vertrekt vanuit oorlog en bijhorende trauma’s, zoals shellshock en posttraumatisch stresssyndroom, waaiert hij al snel uit naar allerlei perifere thema’s, zoals machtsverhoudingen, -conflicten en -misbruik in het algemeen. Ook vormelijk komen heel uiteenlopende disciplines aan bod: fotografie, schilderkunst, beeldhouwwerk, tekeningen, installaties, film en animatiefilm. Deze brede aanpak is ondertussen zo’n beetje het handelsmerk van Museum Dr. Guislain en zorgt ook nu weer voor een zeer levendige, dynamische tentoonstelling die het puur feitelijke ontstijgt doordat veel aandacht wordt geschonken aan de psychische impact van oorlogsvoering. Een indrukwekkende verzameling beeldmateriaal die een diepe indruk achterlaat.

Enkele opmerkelijke beelden:

Beslan II - Ronald Ophuis

Ronald Ophuis – Beslan II

Koen Broucke, Declaration of War, 2003

Koen Broucke – Declaration of War

robert-capa-01

Robert Capa – La Tondue de Chartres (1944)

sergey-maximishin-photo 2

Sergey Maximishin – Grozny, Chechnya (2000)

09

Sergey Maximishin – Chechnya (2000)

Deze expo maakt deel uit van een dubbeltentoonstelling in samenwerking met het Ieperse museum In Flanders Fields en loopt nog tot 30 juni 2014. Meer info vind je op: Oorlog en Trauma.

Verder is er ook een catalogus beschikbaar via uitgeverij Kannibaal.

The people from the future are not to be trusted

22/09/2013

the angel borremans

the angel - detail

In galerie Zeno X, een prachtig gerenoveerd fabriekspand in Borgerhout, worden momenteel 10 werken van Michaël Borremans tentoongesteld onder de titel “The people from the future are not to be trusted”, naar een uitspraak van zijn dochter.

Het werk van Borremans is mysterieus, donker en desolaat maar ook mooi, kwetsbaar en ontroerend (voor wie het wil zien). Er zit zowel kalmte als angst in, waardoor het meestal gepaard gaat met een dubbelzinnig, ongemakkelijk gevoel. Een dode kip, een verpieterde kamerplant, een bleek meisje dat een vreemdsoortige raket in de armen klemt, een man met een baard die bij nader inzicht niet uit woeste haren, maar uit stront bestaat (of dat doet de titel “Shitbeard” toch vermoeden). Vrolijk word je er niet van, maar dat doet weinig echte kunst.

Als je al niet uit je sokken geblazen wordt door de monumentale afmetingen van sommige werken, dan zal je het wel zijn door de adembenemende echtheid van de geschilderde figuren. Sta je er een tijdje naar te kijken, dan zou je bijna zweren dat de afgebeelde figuren of voorwerpen fysiek aanwezig zijn in de ruimte. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de schilder van opleiding fotograaf is. Misschien heeft hij van daaruit dat onvoorstelbare talent ontwikkeld om het spel van licht en schaduw zo hyperrealistisch weer te geven.

Dit talent komt (naar onze bescheiden en niet artistiek onderbouwde mening) het beste tot zijn recht wanneer hij vochtige oppervlakken schildert, zoals het bruingesmeerde gezicht van de figuur op bovenstaand doek. Meteen ook onze favoriet uit deze tentoonstelling. Het werk heet “The Angel” en toont een androgyne gedaante in een ouderwetse roze jurk (aanvankelijk dachten wij dat het om een man ging, maar nader speurwerk leert ons dat Hannelore Knuts model zou hebben gestaan) op een magistraal doek van 2 op 3 meter.

Geen enkele foto doet recht aan dit schilderij, maar misschien kunnen bovenstaande teasers toch enkelen ertoe bewegen om de engel met een bezoek in levende lijve te vereren.

Nog tot 12 oktober in galerij Zeno X in Borgerhout. Een overzicht van de tentoongestelde werken vind je op de site van Zeno X.

Play me, I’m yours

21/08/2013

Afbeelding

Groot was onze verbazing toen wij begin deze week nietsvermoedend ons broodje zaten te verorberen op het plein voor station Gent St-Pieters. Tussen het geroekoe van de Gentse stadsduiven en het gelach van pubers in vakantie, kwamen ons zowaar enkele flarden pianomuziek toegewaaid. Aanvankelijk aarzelend, maar na enkele minuten trefzeker en vol overgave. Bij nadere inspectie bleek er een piano voor de ingang van het station neergepoot waarop een jonge kerel naarstig zat te tokkelen, zijn rugzak naast het houten krukje neergeploft alsof hij, in afwachting van zijn trein, nog snel achteloos een paar frivole noten uit zijn vingers liet glijden. Sindsdien installeren wij ons elke middag op een bankje voor het station. Want zo’n gratis privéconcerto, daar zeggen wij geen nee tegen.

Het project heet 123-Piano en werd gelanceerd door Frederik Sioen en Chris Taerwe van Quatre Mains Piano’s. 7 piano’s staan op evenveel locaties verspreid in Gent, en dit nog tot 28 september. Iedereen die dat wil, mag plaatsnemen aan de piano om zijn ding te doen. Inspiratie voor het project haalden de organisatoren ongetwijfeld bij de performance Play me, I’m yours. Korte filmfragmenten zijn te zien op Instagram.

Liza op schaatsen

13/02/2013

Afbeelding

“Liza op schaatsen” (Behrend Katharina, 1922, Leiden)

Foto: Beeldbank Fotomuseum Nederland

Pure pleasure seeker

14/11/2012

 

“She was the most seductive, sexual image of woman ever committed to celluloid. She was the really unrepentant hedonist, the only pure pleasure-seeker I think I’ve ever known”.

Aan het woord is regisseur Richard Leacock in de documentaire Lulu in Berlin. Het voorwerp van zijn bewondering: Louise Brooks, die vandaag 107 geworden zou zijn (1906 – 1985). Dochter van een advocaat en een artistieke moeder, icoon van de stille film, rolmodel voor de “flapper girls” die typerend waren voor de jaren ’20 en ’30: onafhankelijke, vrijgevochten vrouwen die hun haar kort knipten, uitdagende kledij droegen, rookten, dronken en naar jazz luisterden. Een echte mannenmagneet ook, zo bezweek o.a. Charlie Chaplin voor haar charmes. Haar voornaamste handelsmerk? Een korte bob cut en zwaar aangezette, priemende ogen.

Ze begon haar carrière als danseres, maar werd pas echt beroemd als actrice in stille films. Eind jaren ’20 verliet ze Hollywood voor Berlijn, waar ze in 1929 potten brak als Lulu in de stille film “Die Büchse der Pandora” (Pandora’s Box) van de Duitse regisseur G. W. Pabst.

Meubels moeten hinderen

27/09/2012

Net ontdekt dat enkele meubels uit de cartoons van Gummbah een paar jaar geleden door het ontwerpduo Jeroen Wesselink en Peter Verschuuren werden nagemaakt. Het project kreeg de naam “Meubels moeten hinderen” en werd voorgesteld op de Dutch Design Week in 2009.

De ontwerpers hadden in elk geval hun handen vol aan het namaken van de huiselijke objecten: “Gummbah schetst in tien seconden, maar voor ons was het een ander verhaal. Als je naar dat kastje kijkt, is het aan alle kanten scheef, maar je moet er natuurlijk wel een glas water op kunnen zetten. Elke plank is onder een andere hoek afgezaagd, en later weer op de rest aangesloten. We hebben er een heel ingewikkeld zaagschema voor moeten maken.”

Het babyroze kastje met de vier verschillende hoeken is alvast mijn favoriet. Eeuwige roem voor wie mij kan vertellen waar en hoe je de meubels kan kopen, want een zoektocht van een half uur op het internet leverde niks op. Waarschijnlijk zijn ze al lang de deur uit, getver.

Man on fire

26/08/2012

Eenmaal per jaar, op de laatste maandag van augustus, komen tienduizenden mensen samen in de Black Rock Desert van Nevada voor het Burning Man Festival. Een festival in het teken van kunst, muziek, zelfexpressie en vrijheid. Iedereen is er verkleed, wat tegen het decor van de onmetelijke woestijnvlakte vaak surrealistische taferelen geeft. Het feest duurt 5 dagen en op de laatste avond wordt een 30m hoge sculptuur van een man in brand gestoken. Bedoeling van de festivalgangers is om achteraf geen enkel spoor na te laten.

Duistere ballerina

15/08/2012

Hieronder een kortfilm van David Lynch, een man die een volledig eigen esthetiek heeft ontwikkeld waarin mysterie en duisternis nooit ver weg zijn. Beeldmateriaal uit deze kortfilm werd later gebruikt voor de langspeelfilm Inland Empire.

>> UPDATE: Zo te zien had één of andere klojo weer bezwaar tegen het gebruik van dit filmpje op Youtube, waarna het werd verwijderd. Via deze link kan je het nog steeds op Daily Motion bekijken.

Vlijmscherpe bijters

22/07/2012

De Amerikaan Seth Casteel maakt onderwaterbeelden van honden die achter een balletje aan duiken. En wat blijkt? Eens kopje onder, verandert brave Bobbie in een afschrikwekkend watermonster.

Meer foto’s vind je hier.

Pittige pinups en Hollywood glamour

27/04/2012

Vandaag viert Zoe Mozert haar verjaardag. Althans, dat zou het geval zijn mocht ze niet al 19 jaar onder de zoden liggen (1907-1993).

Zoe Mozert, geboren in Colorado Springs als dochter van een Amerikaanse moeder en een Duitse vader, werd tussen 1930 en 1940 bekend als  illustrator van verschillende tijdschriften, filmposters en reclames. Haar specialiteit: portretten van pittige pinups en glamoureuze Hollywood-sterren. We like.

City by Night

20/04/2012

When shadows beckon on dim-lit avenues
Night people hear the call
From hidden alleys, secret rendez-vous
They come out one and all

Then I’m intrigued by the sight
Of the city by night
The city by night I’m wide awake
It never sleeps make no mistake

(City by Night – Elvis)

Schilderij: Léon Spilliaert – Nuit (1908)

Kunst als overlevingsmiddel

12/03/2012

Shamsia Hassani uit Kabul gebruikt graffiti om zich te kunnen uiten. Niet evident voor een vrouw in Afghanistan.

“When I paint, I often paint fish covered with bubbles over their bodies. It’s a conceptual idea I have created about not being free to express your self.

I mean, if a fish opens its mouth, bubbles come out, right? And if its mouth is closed, there are no bubbles. So the bubbles I paint are the bubbles of things it wants to say but can’t. All the bubbles get stuck in its body like artistic ideas with no avenue for expression.

I haven’t been to many places to graffiti. One was the workshop and the other was at the Goethe Institute which is a secure and means I don’t get hassle on the streets, which as a girl, happens almost daily. Sadly It means I don’t get to practice that much so people are like, ‘How can you call yourself a graffiti artist if you can’t graffiti on buildings?’ But it’s just too dangerous to walk around on the streets. Once I went to the Russian Cultural Centre to graffiti and was so scared. It was dark and damp and I was afraid of stepping on a landmine or something.”

Bron: graffiti-artist-pages

Who am I? How the hell did I get here?

26/02/2012

Een nieuwsgierige non verkent de grenzen van haar geloof en waagt zich even in de duisternis. Animatiefilm “Lapsus”, door de Argentijn Juan Pablo Zaramella.

Harness your demons to the wagon

09/01/2012

“Art has to be emotionally coherent. You can’t understand art intellectually, you can only feel it.” (Ingmar Bergman)

“It is fairly obvious that the cinema became my means of expression. I made myself understood in a language that bypassed the words – which I lacked – and music – which I did not master – and painting, which left me indifferent. With cinema, I suddenly had an opportunity to communicate with the world around me in a language that is literally spoken from soul to soul in phrases that escape the control of the intellect in an almost voluptuous way.” (Ingmar Bergman)

Over Waarheid en Leugen is een zeer uitgebreide en gevarieerde overzichtstentoonstelling over leven en werk van de Zweedse regisseur Ingmar Bergman (1918 – 2007). Met allerlei filmfragmenten, foto’s, correspondentie, originele decorstukken en kostumering. Nog te bezichtigen tot 15 januari in het Caermersklooster te Gent.

Tentakeljurk

03/11/2011

Deze theatrale octopus-met-zeewierjurk is een creatie van de Oostenrijkse sterrenchef Roland Trettl, ter ere van de Fashion Food modeshow in Berlijn. Foto © epa via De Standaard.

Pony Swim

16/10/2011

Pony Swim – grafiettekening
Artiest: Marissa Textor

Akelig mooi – Ray Caesar

31/08/2011

“It’s funny to me, the first thing people pick out. Art is truly like a mirror. If I put humour in there, a funny person will laugh. A person a little fearful will find their fear, whatever it is. That’s one of the great things art does.”

Sprookjesachtig, surrealistisch, suggestief, erotisch, vreemd, mooi, kil, macaber. Het werk van kunstenaar Ray Caesar trekt aan en stoot af. Je houdt ervan of je hebt er een hekel aan, in elk geval laat het weinigen onberoerd.

Caesar is geboren in Engeland, maar verhuisde op jonge leeftijd met zijn ouders naar Canada. Hij gaat gebukt onder een dissociatieve identiteitsstoornis, heeft last van agorafobie en angstaanvallen en is er stellig van overtuigd dat hij als hond ter wereld kwam. Zijn alter ego heet “Harry” en Harry moet constant in toom gehouden worden. Hij volgt al jaren therapie, maar kunst is zijn echte redding: niet zomaar een uitlaatklep, maar van levensbelang.

Ray Caesar werkte lange tijd in een kinderziekenhuis, waar hij als fotograaf de ziektes en verwondingen moest documenteren van alle binnenkomende patiënten. Na 18 jaar lang geconfronteerd te worden met allerlei soorten gruwel, hield hij deze emotioneel loodzware job voor bekeken. Hij gooide het roer volledig om en ging aan de slag bij een bedrijf dat special effects maakte voor films en games, waar hij zijn tekentechnieken met 3D- software verfijnde.

De akelige indrukken die hij in het kinderziekenhuis had opgedaan bleven hem echter achtervolgen in zijn dromen en gedachten. De piepjonge patiënten die hij jarenlang voor zijn lens had gekregen, kwamen te voorschijn in zijn digitale, overgedetailleerde “schilderijen” als bleke, bijna transparante meisjes in barokke jurken. Ze dragen hoge witte pruiken, maskers, strikjes en korsetten en hebben felrode lippen, bijtgrage tandjes en glibberige tentakels. Ze zijn leeftijdsloos: klein en fragiel als een kind, maar met de dreigende uitstraling van een femme fatale. Ze zoeken onbevreesd het gezelschap op van gigantische krekels, spinnen en ander kruipend ongedierte.

Ray Caesar is één van die zeldzame artiesten die een volledige eigen, surrealistische wereld weten te creëren. Een vreemd rariteitenkabinet dat op niets lijkt wat je kent, maar waarin je volledig wordt meegezogen. Een beetje zoals het werk van David Lynch. Caesars quote over kunst vat het perfect samen: “You’re feeling the emotion of the artist. You’re in their world. It’s kind of like the way graveyards should be. It’s a communication from the past. It’s communicating to you their fashions, and they can make you cry. They can touch you.

Twee van zijn kunstwerken zijn momenteel te bezichtigen in kunstgalerie Frans Vanhove (Leuven): Arabesque (2009) en Returns Of The Day (2009). Mocht ik over een iets comfortabeler budget beschikken, heel mijn huis hing ermee vol.    © RC

http://www.raycaesar.com/

Klik op de foto’s voor een groter formaat.

In de marge

30/07/2011

Nog tot 4 september 2011 kan je in het Museum Dr. Guislain terecht voor de tentoonstelling In de Marge.

Het Gentse museum pakt uit met werk van 22 Belgische documentairefotografen die er, elk op hun manier, voor hebben gekozen om mensen in beeld te brengen die in de marge leven. Ze zijn geïsoleerd van de rest van de maatschappij, zij het omwille van een mentale stoornis, politieke of sociale overtuigingen, geweldpleging, armoede, huidskleur of ouderdom. Blikvanger is de fotoreeks Zona (Russisch slang voor “gevangenis”) van Carl De Keyzer op het binnenplein van het museum, met prachtige en soms aangrijpende beelden van mensen in Siberische strafkampen (zie foto’s boven en onder). Een must voor elke fotoliefhebber.

Foto’s © Carl De Keyzer

Het fotoboek van de tentoonstelling In de Marge koop je hier.
Het fotoboek Zona koop je hier. Lucky bastards met een iPad kunnen het ook hier downloaden voor een fractie van de prijs.

Praktische info

Museum Dr. Guislain
Jozef Guislainstraat 43
9000 Gent
tel: +32(0)9/216.35.95
e-mail: info@museumdrguislain.be

Openingsuren
di tot vrij: 9u-17u
za/zo: 13u-17u
Gesloten op maandag

Ik lach, jij kijkt

12/07/2011

Vandaag is het 2 jaar geleden dat de Nederlandse dichter, filosoof en nationaal figuur Simon Vinkenoog (1928-2009) is gestorven. Hieronder één van zijn gedichten, getiteld “Photomaton”.

Bron foto: Le Méchant Loup

PHOTOMATON

Zo’n foto is nooit weg,
en ze kosten maar vier voor een gulden.
Kijk, het lijkt (na drie minuten)
en we staan er nog op, ook.

Omgekeerd natuurlijk, ik zat links
en op de foto’s zit ik rechts.

We zijn bruiner
dan in werkelijkheid,
en de schaafwond op mijn neus
blitst overdreven.

Links voorop, dat ben jij.
Ik kan nog niet zo goed wijs uit wat ik zie,
o.a. een blikkerbril met donker glas
en een baard met een snor boven regenjas.
We kijken voorop, jij bovendien opzij-
jij hebt de twee andere.

Ik lach, jij kijkt.
Zo’n foto is nooit weg, tenslotte
en wat is de moeilijkheid? Kleingeld,
ooghoogte, de keuze uit witte achtergrond
of donker gordijn. Kijken of het lijkt.

(Simon Vinkenoog)

Fancy a smoke?

01/07/2011

Is het rookverbod goed om mensen van een absurde verslaving af te helpen of worden rokers als kinderen behandeld? Deze vraag stelt fotografe Frieke Janssens naar aanleiding van het rookverbod dat vanaf vandaag van kracht is. Het resultaat is de fotoreeks “Smoking kids”. Nog tot 30/07 te bezichtigen in de Antwerpse Galerij Ingrid Deuss.

Delicate yet sharp, like broken porcelain

30/06/2011

Pale white face,
anxious little eyes.
My pretty porcelain doll
knows she will break
when I drop her.

Vintage doll heads via Regina’s Studio op Etsy.

Laying language aside

19/06/2011

“While I could not be more delighted that we live in a verbal world, I do understand the pleasure in occasionally laying language aside and letting some other non-verbal part of our brains take over. For you cannot explain a work of art in words. A painter makes a painting out of paint – paint is its language. If you can define it, nail it, comprehend it in words then something is rather wrong. A work of art is precisely that which remains when you have run out of words to describe it.” (Stephen Fry)

Duister, ondeugend en onweerstaanbaar

16/06/2011

Dat zijn de Lolita’s van de Franse graffitikunstenares Miss Van.

Mehmet Ali knijpt hem

24/05/2011

De grasmat in het Luikse Parc de Chaudfontaine wordt sinds eind vorig jaar meedogenloos samengeknepen door een reusachtige wasknijper van maar liefst 6 meter hoog. Het werk heet “Skin 2” en is van de Turkse kunstenaar Mehmet Ali Uysal.