Archive for the ‘journalistiek’ Category

Can’t beat humour, asshole

03/06/2014

Naar aanleiding van de kloothommel die het vorige week in zijn hoofd haalde om in grote krijtletters « Negers » te schrijven op de gevel van journalist Peter Verlinden, die met een Afrikaanse vrouw is getrouwd. Behold: de even bijtende als hilarische reactie van onze held Jeroom (zelf verloofd met ex-atlete Elodie Ouédraogo). Can’t beat humour, asshole.

Jeroom - neger

« Wij zijn het vandalisme een stapje voor bij ons thuis hier.  »

Advertenties

Thank you for enlightening us

26/03/2014

Ok, ok, wij beseffen maar al te goed dat er de laatste dagen nogal veel heisa is geweest rond het bezoek van Barack Obama, but if someone deserves this kind of attention, it’s him alright. Hieronder zijn inspirerende toespraak in de Brusselse BOZAR. Liepen er maar meer van dit soort leiders rond: kordaat en gedecideerd, maar altijd menselijk. Wat een charisma!

“Normaal zijn is een kwestie van onderdrukken, veinzen en vakkundig spelen”

24/02/2014

Foto Regine Mosimann Diogenes Verlag

Twee dagen geleden was één van onze favoriete Nederlandstalige schrijvers jarig, te weten Arnon Grunberg. Je bent voor of tegen zijn confronterende stijl, maar feit is dat hij vaak nagels met koppen slaat. Zoals zijn mening over wat het verschil is tussen normaal en gestoord. (Bron: interview in De Standaard der Letteren, 06/12/2013)

Vraag: “Uw personages schakelen snel van normaal naar gestoord. Vindt u uw medemens gevaarlijk?”

“De indeling normaal-gestoord zegt me weinig; het is een betrekkelijk arbitraire tegenstelling. Er zijn mensen die zich beter kunnen aanpassen aan maatschappelijke normen dan anderen. Die mensen worden dikwijls “normaal” genoemd. Normaal is dan het vermogen snel en vakkundig te assimileren. Er bestaan weliswaar psychiatrische ziektes, maar normaliteit is veelal, zij het niet uitsluitend, een kwestie van onderdrukken, veinzen en vakkundig spelen. Wie zich handhaaft in de maatschappij c.q. overleeft, is, uitzonderingen daargelaten, normaal. Anders gezegd: de overlevenden en succesvollen hebben de macht te bepalen wat normaal is. Zo is de vraag naar normaliteit feitelijk een vraag naar macht.”

Of hieronder zijn mening over voelen in tegenstelling tot sentiment, dat vaak voor voelen moet doorgaan. (Bron: Vrij Nederland – 29/11/2013)

“Hoe extremer de situatie, hoe minder je je kunt permitteren te voelen. Soms dwingt een situatie tot hardheid. Voelen is een luxe.’ In één adem: ‘Ik houd niet van sentiment, dat is een suikerlaag over de werkelijkheid heen spuiten en dan denken dat je voelt. Emoties zijn een primaire aangelegenheid, bedoeld om te overleven. Ze met jan en alleman delen heeft snel iets ranzigs, het is een soort eigenliefde. Het is toch helemaal niet erg om je in stilte te verbijten?’
Het is zijn taak, zo vindt hij, om de idealen te ontmaskeren waarmee mensen zichzelf bedriegen: arbeid, geld, seks, liefde en ideologie. In zijn column ‘Voetnoot’ op de voorpagina van de Volkskrant toont hij zijn inktzwarte wereldbeeld. Maar noem hem geen cultuurpessimist. ‘Mijn Voetnoten zijn best misantropisch ja, maar dat vinden mensen al snel als je zegt: we zitten wat ingewikkelder in elkaar dan dat we klaar zijn voor universele liefde. Diep van binnen ben ik een moralist. Op de voorpagina van een krant moet je de mensen om de oren slaan met hun duistere kant. Onze primaire drijfveren zijn nu eenmaal seks en geweld, zoals Freud zegt, hoezeer we die ook onderdrukken. Maar dat heeft het humanisme niet begrepen, het is verworden tot een soort christendom light, en daarom verdient het enige correctie. Als we het van de hypocriete elementen kunnen ontdoen, is het humanisme een goed project om geloofwaardig te verkopen.”

“Dan recht hij zijn schouders. ‘Ik vind het echt onzin wat er over mij gezegd wordt: dat ik niet voel. Hoe langer ik erover nadenk, hoe bozer het me maakt. Ik vind het diep beledigend, als ik heel eerlijk ben. Alsof ik geen empathie heb, alsof ik buiten de sociale orde sta. Alsof je je gevoelens niet meteen kunt omzetten in een denkproces. Denken is ook voelen, schrijven is ook voelen. Het is onzin dat ik niet voel, ik voel juist te veel. Er is een grens aan wat een mens voelen kan, anders kun je niet leven. Daarom scherm ik mijzelf af. Je moet je andermans leed niet toe-eigenen, maar je ook zeker niet met je eigen leed gaan identificeren. Dan kun je je beter met je werk gaan identificeren. Anders ben je je leed en dat heeft iets heel armzaligs: heb medelijden met me.’”

Oorlog & Trauma

04/01/2014

DENZLER Andy - Unknown Soldier - 2005

Andy Denzler – Unknown Soldier

Naar aanleiding van de 100-jarige herdenking van WO I (1914-1918) loopt momenteel de tentoonstelling « Oorlog & Trauma – Soldaten en psychiaters » in het Gentse Museum Dr. Guislain. Denk echter niet dat de expo enkel over de Groote Oorlog gaat, het thema « oorlog & trauma » wordt in zeer ruime zin benaderd. Zo komen ook recentere conflicten aan bod, o.a. in Zuid-Soedan, Irak, Libië en Afghanistan.

De grote vraag die naar voren wordt geschoven is: wat doet een oorlog met alle rechtstreeks betrokkenen? Lees: zowel getroffen burgers, gewonde soldaten als de verslaggevers die hun leven op het spel zetten om ervoor te zorgen dat bloedbaden en machtsmisbruik niet in de vergeetput van de wereldgeschiedenis belanden. De situatie van deze verslaggevers is er in elk geval niet op verbeterd: stierven tijdens WO I nog slechts 2 journalisten, dan waren dat er tijdens WO II al 36, en tegenwoordig sterft bijna elke week een journalist in oorlogsgebied. Uiteenlopend beeldmateriaal (foto’s, documentaires en interviews) geeft inzicht in hoe journalisten omgaan met de onmenselijke gruwel die ze te zien krijgen.

Zoals eerder gezegd is de opzet van de tentoonstelling zeer breed en gevarieerd, zowel thematisch als vormelijk. Hoewel de expo vertrekt vanuit oorlog en bijhorende trauma’s, zoals shellshock en posttraumatisch stresssyndroom, waaiert hij al snel uit naar allerlei perifere thema’s, zoals machtsverhoudingen, -conflicten en -misbruik in het algemeen. Ook vormelijk komen heel uiteenlopende disciplines aan bod: fotografie, schilderkunst, beeldhouwwerk, tekeningen, installaties, film en animatiefilm. Deze brede aanpak is ondertussen zo’n beetje het handelsmerk van Museum Dr. Guislain en zorgt ook nu weer voor een zeer levendige, dynamische tentoonstelling die het puur feitelijke ontstijgt doordat veel aandacht wordt geschonken aan de psychische impact van oorlogsvoering. Een indrukwekkende verzameling beeldmateriaal die een diepe indruk achterlaat.

Enkele opmerkelijke beelden:

Beslan II - Ronald Ophuis

Ronald Ophuis – Beslan II

Koen Broucke, Declaration of War, 2003

Koen Broucke – Declaration of War

robert-capa-01

Robert Capa – La Tondue de Chartres (1944)

sergey-maximishin-photo 2

Sergey Maximishin – Grozny, Chechnya (2000)

09

Sergey Maximishin – Chechnya (2000)

Deze expo maakt deel uit van een dubbeltentoonstelling in samenwerking met het Ieperse museum In Flanders Fields en loopt nog tot 30 juni 2014. Meer info vind je op: Oorlog en Trauma.

Verder is er ook een catalogus beschikbaar via uitgeverij Kannibaal.

Slow journalism – De Correspondent

15/04/2013

Medewerkers-De-Correspondent

De Correspondent is een nieuw digitaal medium opgericht door Rob Wijnberg, voormalig hoofdredacteur van de Nederlandse krant nrc.next. Hij zal samen met o.a. Arnon Grunberg, Joris Luyendijk, Femke Halsema en Ernst-Jan Pfauth bijdrages leveren aan de onafhankelijke onlinekrant, die in september wordt gelanceerd.

“Een weg door het woud van de actualiteit”

Bedoeling is om de niet-aflatende, hysterische stroom van losstaande feitjes die we tegenwoordig “nieuws” noemen, te vervangen door diepgravende stukken over een bepaald onderwerp. Met andere woorden: context scheppen, focussen op achtergrondinformatie en duiding in plaats van hijgerige sensatie en hapklare brokjes informatiefastfood. Onafhankelijke journalistiek die losstaat van commerciële inmenging, want De Correspondent wordt niet gefinancierd door reclames maar rechtstreeks door de lezer.

Het aanvankelijke doel van Rob Wijnberg was om via crowdfunding aan 15.000 abonnees te geraken, die elk 60 euro moesten storten om het journalistieke project te kunnen lanceren. Dit doel werd al na een dikke week behaald. Op 18 april om 19.30 stopt de crowdfundingactie. Daarna kunnen mensen nog steeds lid worden, maar komen ze niet meer in aanmerking voor de extra’s (o.a. e-boeken, lezingen, voorpremière etc.). De website gaat in september on air. Mijn 60 euro is alvast gestort.