Archive for the ‘citaten’ Category

Uncondition yourself


“I think human beings are entirely creatures of habit. Young children are born with no habit loops. They’re essentially born as blank slates. Then they habituate themselves to things and they learn patterns and they get conditioned and they use that to get through everyday life. Habits are good. Habits can allow you to background process certain things so that your neocortex, your frontal lobe, stays available to solve brand new problems.

We also unconsciously pick up habits in the background and we keep them for decades. We may not realize that they’re bad for us until we’re ready to move on them. To some extent, our attitude in life, our mood, our happiness levels, depression levels, these are also habits. Do we judge people? How often do we eat? What kind of food do we eat? Do we walk or do we sit? Do we move? Do we exercise? Do we read? These are habits as well.

You absolutely need habits to function. You cannot solve every problem in life as if it is the first time it’s thrown at you. What we do is we accumulate all these habits. We put them in the bundle of identity, ego, ourselves, and then we get attached to that. I’m Shane. This is the way I am. I’m Naval. This is the way I am. It’s really important to be able to uncondition yourself, to be able to take your habits apart and say, “Oh, okay, that’s a habit that I probably picked up from when I was a toddler and I was trying to get my parents attention. Now I’ve just reinforced it and reinforced it and reinforced it and I call it a part of my identity. Is it serving me anymore? Is it making me happier? Is it making me healthier? Is it making me accomplish whatever I want to set out to accomplish right now?”

In fact, I would argue, I’m less habitual than most people. I don’t like to structure my day. To the extent that I do have habits, I’m trying to make them more deliberate rather than accidents of history.”

Bovenstaand fragment komt uit een uiterst interessant interview tussen Shane Parrish en Naval Ravikant op Farnam Street Blog. Het volledige transcript van het interview vind je hier en hier kan je het interview beluisteren via podcast.


“You have enemies? Good. That means you’ve stood up for something, sometime in your life.”


winston churchill hell

Op 24 januari was de legendarische Britse staatsman Winston Churchill 50 jaar dood. Een intelligente en belezen man die absoluut niet verlegen zat om een confronterende uitspraak meer of minder. Churchill was eerste minister van het Verenigd Koninkrijk in volle WOII en later opnieuw, tussen 1951 en 1955. Zijn belangrijkste verwezenlijking was echter de grote rol die hij speelde in de ondergang van Hitler en het nazisme. Alsof dit op zich nog niet genoeg was, slaagde hij er in 1953 in om de Nobelprijs Literatuur in de wacht te slepen omwille van “his mastery of historical and biographical description as well as for brilliant oratory in defending exalted human values”. Wie onderstaande quotes erop naleest, zal de uitreikers van de prijs enkel gelijk kunnen geven als ze hem prijzen om zijn briljante retoriek. Een strijdlustig karakter met kloten aan zijn lijf en zijn hart op de juiste plaats. Liepen er maar meer van dat soort politici rond, de politiek zou er ongetwijfeld heel anders uitzien.

  1. “To build may have to be the slow and laborious task of years. To destroy can be the thoughtless act of a single day.”
  2. “I may be drunk, Miss, but in the morning I will be sober and you will still be ugly.”
  3. “In war, resolution; in defeat, defiance; in victory, magnanimity.”
  4. “Success is not final, failure is not fatal: it is the courage to continue that counts.”
  5. “To improve is to change; to be perfect is to change often.”
  6. Lady Astor: “Winston, if I were your wife I’d put poison in your coffee.”  –  Winston Churchill: “Nancy, if I were your husband I’d drink it.”
  1. “Courage is the first of human qualities because it is the quality that guarantees all the others.”
  2. “Success consists of going from failure to failure without loss of enthusiasm.”
  3. “Nothing in life is so exhilarating as to be shot at without result.”
  4. “If you will not fight for right when you can easily win without blood shed; if you will not fight when your victory is sure and not too costly; you may come to the moment when you will have to fight with all the odds against you and only a precarious chance of survival. There may even be a worse case. You may have to fight when there is no hope of victory, because it is better to perish than to live as slaves.”
  5. “This is no time for ease and comfort. It is time to dare and endure.”
  6. “If you have an important point to make, don’t try to be subtle or clever. Use a pile driver. Hit the point once. Then come back and hit it again. Then hit it a third time-a tremendous whack.”
  7. “Character may be manifested in the great moments, but it is made in the small ones.”
  8. “Men occasionally stumble over the truth, but most of them pick themselves up and hurry off as if nothing has happened.”
  9. “An appeaser is one who feeds a crocodile—hoping it will eat him last.”
  10. When the eagles are silent, the parrots begin to jabber.”
  11. “If you are going through hell, keep going.”
  12. “Some see private enterprise as a predatory target to be shot, others as a cow to be milked, but few are those who see it as a sturdy horse pulling the wagon.”
  13. “You have enemies? Good. That means you’ve stood up for something, sometime in your life.”
  14. “I would say to the House, as I said to those who have joined this government: I have nothing to offer but blood, toil, tears and sweat.”
  15. “If you have ten thousand regulations you destroy all respect for the law.”
  16. “We (The British) have not journeyed across the centuries, across the oceans, across the mountains, across the prairies, because we are made of sugar candy.”
  17. “You ask, What is our policy? I will say; ‘It is to wage war, by sea, land and air, with all our might and with all the strength that God can give us: to wage war against a monstrous tyranny, never surpassed in the dark lamentable catalogue of human crime. That is our policy.’ You ask, What is our aim? I can answer with one word: Victory—victory at all costs, victory in spite of all terror, victory however long and hard the road may be; for without victory there is no survival.”
  18. “Hitler knows that he will have to break us in this island or lose the war. If we can stand up to him, all Europe may be free and life of the world may move forward into broad, sunlit uplands. But if we fall, then the whole world, including the United States, including all that we have known and cared for, will sink into the abyss of a new Dark Age made more sinister, and perhaps more protracted, by the lights of perverted science. Let us therefore brace ourselves to our duties, and so bear ourselves that, if the British Empire and its Commonwealth lasts for a thousand years, men will still say, ‘This was their finest hour!’”
  19. “Never give in–never, never, never, never, in nothing great or small, large or petty, never give in except to convictions of honour and good sense. Never yield to force; never yield to the apparently overwhelming might of the enemy.”

The strange doubleness of our brains


In haar boek Are You an Illusion? stelt de Britse filosofe Mary Midgley zich vragen bij de overdreven aandacht die we in het Westen schenken aan exacte wetenschappen en vooral bij de neiging van hedendaagse wetenschappers om de menselijke psychologie steeds meer te beperken tot pure chemie en fysica.

Over het gedweep met fysica als enige “juiste” manier om zaken te verklaren zegt ze het volgende:

“Why does this one kind of thought have this special status? Wolpert writes as if all other organized human thinking – all the arts & crafts, history, poetry, geography, musicology, linguistics, logic and the rest of it – did not exist. These disciplined ways of thinking are, however, what has enabled the human race to deal with the fearful range of problems that has confronted it during countless aeons, problems quite unlike the highly abstract ones that are railed off for physics and certainly no less important.”

Het probleem van innerlijke conflicten en het verschil tussen onze linker- en rechterhersenhelft weet ze ook mooi samen te vatten:

“This is important because these inner conflicts are, of course, a crucial aspect of our lives. They always make it hard to consider the self as, indeed, a single whole. Yet this wholeness – this ‘integration of the personality’ as Jung called it – is essential to all our thinking, including our ordinary personal lives. We do not have the option of really turning into pairs of separate people. Nor, of course, do we have a complete, organized unity, as a simple machine might. But we each have within us an ongoing unifying enterprise, a more-or-less workable inner polity. We are often busy in reconciling its endemic conflicts. And there are various aspects of our lives that do make us feel divided. We should perhaps look here at one more of these oddities : the strange doubleness of our brains.”

Een interessante boekbespreking vind je op de site van de Financial Times.

Into this world we’re thrown. Like a dog without a bone.


Jim Morrison

8 december 1943. De dag waarop James Douglas (Jim) Morrison voor de eerste keer zijn keel wagenwijd openzette. Hij zou het later nog meermaals doen als frontman van The Doors, tot groot genoegen van zijn steeds groter wordende aanhang. Amper 27 jaar liet hij zijn poëtisch licht schijnen over zijn minder begaafde leeftijdsgenoten, maar hij liet daarbij meer memorabels na dan velen die hem in leeftijd ver overtroffen. Naar verluidt verslond hij literatuur en dat merk je aan zijn quotes en songteksten. Hieronder een paar persoonlijke favorieten ter nagedachtenis van één van de meest charismatische zangers ooit.

“People are afraid of themselves, of their own reality; their feelings most of all. People talk about how great love is, but that’s bullshit. Love hurts. Feelings are disturbing. People are taught that pain is evil and dangerous. How can they deal with love if they’re afraid to feel? Pain is meant to wake us up. People try to hide their pain. But they’re wrong. Pain is something to carry, like a radio. You feel your strength in the experience of pain. It’s all in how you carry it. That’s what matters. Pain is a feeling. Your feelings are a part of you. Your own reality. If you feel ashamed of them, and hide them, you’re letting society destroy your reality. You should stand up for your right to feel your pain.”

“Expose yourself to your deepest fear; after that, fear has no power, and the fear of freedom shrinks and vanishes. You are free.”

“A friend is someone who gives you total freedom to be yourself-and especially to feel, or not feel. Whatever you happen to be feeling at any moment is fine with them. That’s what real love amounts to – letting a person be what he really is. Most people love you for who you pretend to be. To keep their love, you keep pretending – performing. You get to love your pretence. It’s true, we’re locked in an image, an act – and the sad thing is, people get so used to their image, they grow attached to their masks. They love their chains. They forget all about who they really are. And if you try to remind them, they hate you for it, they feel like you’re trying to steal their most precious possession.”

“I think of myself as an intelligent, sensitive human being with the soul of a clown which always forces me to blow it at the most important moments.”

“I like people who shake other people up and make them feel uncomfortable.”

“When others demand that we become the people they want us to be, they force us to destroy the person we really are. It’s a subtle kind of murder … the most loving parents and relatives commit this murder with smiles on their faces.”

“I think the highest and lowest points are the important ones. Anything else is just… in between.”

“I’ve noticed that when people are joking they’re usually dead serious, and when they’re serious, they’re usually pretty funny.”

“Listen, real poetry doesn’t say anything; it just ticks off the possibilities. Opens all doors. You can walk through anyone that suits you.”

“There are no laws, there are no rules, just grab your friend and love him.”

“I am troubled, immeasurably
by your eyes.
I am struck by the feather
of your soft reply.
The sound of glass
speaks quick, disdain
and conceals
what your eyes fight
to explain.”

“People fear death even more than pain. It’s strange that they fear death. Life hurts a lot more than death. At the point of death, the pain is over.”

“We fear violence less than our own feelings. Personal, private, solitary pain is more terrifying than what anyone else can inflict.”

“Blake said that the body was the soul’s prison unless the five senses are fully developed and open. He considered the senses the ‘windows of the soul.’ When sex involves all the senses intensely, it can be like a mystical experience.”

“There’s nothing wrong with being a large mammal.”

“Welcome to the Soft Parade
All our lives we sweat and save,
Building for a shallow grave”

“I see myself as a huge fiery comet, a shooting star. Everyone stops, points up and gasps “Oh look at that!” Then- whoosh, and I’m gone… and they’ll never see anything like it ever again… and they won’t be able to forget me- ever.”

En inderdaad, zo snel zal hij niet vergeten worden.

Go to Heaven for the climate, Hell for the company.



Vandaag is het precies 179 jaar geleden dat de Amerikaanse schrijver Mark Twain (1835 – 1910) geboren werd. Enkele quotes van deze schrandere geest:

“Laws control the lesser man… Right conduct controls the greater one.”

“When in doubt tell the truth.”

“A person who won’t read has no advantage over one who can’t read.”

“Everything human is pathetic. The secret source of humor is not joy but sorrow. There is no humor in heaven.”

“A person with a new idea is a crank until the idea succeeds.”

“If you hold a cat by the tail you learn things you cannot learn any other way.”

“Action speaks louder than words but not nearly as often.”

“It is just like man’s vanity and impertinence to call an animal dumb because it is dumb to his dull perceptions.”

“What a wee little part of a person’s life are his acts and his words! His real life is led in his head, and is known to none but himself.”

“Do the thing you fear most and the death of fear is certain.”

“When a person cannot deceive himself the chances are against his being able to deceive other people.”

“Wit is the sudden marriage of ideas which, before their union, were not perceived to have any relation.”

“Anger is an acid that can do more harm to the vessel in which it is stored than to anything on which it is poured.”

“If you tell the truth, you don’t have to remember anything.”

“Don’t go around saying the world owes you a living. The world owes you nothing. It was here first.”

“When we remember we are all mad, the mysteries disappear and life stands explained.”

“Courage is resistance to fear, mastery of fear, not absence of fear.”

“It’s no wonder that truth is stranger than fiction. Fiction has to make sense.”

“Go to Heaven for the climate, Hell for the company.”

“Normaal zijn is een kwestie van onderdrukken, veinzen en vakkundig spelen”


Foto Regine Mosimann Diogenes Verlag

Twee dagen geleden was één van onze favoriete Nederlandstalige schrijvers jarig, te weten Arnon Grunberg. Je bent voor of tegen zijn confronterende stijl, maar feit is dat hij vaak nagels met koppen slaat. Zoals zijn mening over wat het verschil is tussen normaal en gestoord. (Bron: interview in De Standaard der Letteren, 06/12/2013)

Vraag: “Uw personages schakelen snel van normaal naar gestoord. Vindt u uw medemens gevaarlijk?”

“De indeling normaal-gestoord zegt me weinig; het is een betrekkelijk arbitraire tegenstelling. Er zijn mensen die zich beter kunnen aanpassen aan maatschappelijke normen dan anderen. Die mensen worden dikwijls “normaal” genoemd. Normaal is dan het vermogen snel en vakkundig te assimileren. Er bestaan weliswaar psychiatrische ziektes, maar normaliteit is veelal, zij het niet uitsluitend, een kwestie van onderdrukken, veinzen en vakkundig spelen. Wie zich handhaaft in de maatschappij c.q. overleeft, is, uitzonderingen daargelaten, normaal. Anders gezegd: de overlevenden en succesvollen hebben de macht te bepalen wat normaal is. Zo is de vraag naar normaliteit feitelijk een vraag naar macht.”

Of hieronder zijn mening over voelen in tegenstelling tot sentiment, dat vaak voor voelen moet doorgaan. (Bron: Vrij Nederland – 29/11/2013)

“Hoe extremer de situatie, hoe minder je je kunt permitteren te voelen. Soms dwingt een situatie tot hardheid. Voelen is een luxe.’ In één adem: ‘Ik houd niet van sentiment, dat is een suikerlaag over de werkelijkheid heen spuiten en dan denken dat je voelt. Emoties zijn een primaire aangelegenheid, bedoeld om te overleven. Ze met jan en alleman delen heeft snel iets ranzigs, het is een soort eigenliefde. Het is toch helemaal niet erg om je in stilte te verbijten?’
Het is zijn taak, zo vindt hij, om de idealen te ontmaskeren waarmee mensen zichzelf bedriegen: arbeid, geld, seks, liefde en ideologie. In zijn column ‘Voetnoot’ op de voorpagina van de Volkskrant toont hij zijn inktzwarte wereldbeeld. Maar noem hem geen cultuurpessimist. ‘Mijn Voetnoten zijn best misantropisch ja, maar dat vinden mensen al snel als je zegt: we zitten wat ingewikkelder in elkaar dan dat we klaar zijn voor universele liefde. Diep van binnen ben ik een moralist. Op de voorpagina van een krant moet je de mensen om de oren slaan met hun duistere kant. Onze primaire drijfveren zijn nu eenmaal seks en geweld, zoals Freud zegt, hoezeer we die ook onderdrukken. Maar dat heeft het humanisme niet begrepen, het is verworden tot een soort christendom light, en daarom verdient het enige correctie. Als we het van de hypocriete elementen kunnen ontdoen, is het humanisme een goed project om geloofwaardig te verkopen.”

“Dan recht hij zijn schouders. ‘Ik vind het echt onzin wat er over mij gezegd wordt: dat ik niet voel. Hoe langer ik erover nadenk, hoe bozer het me maakt. Ik vind het diep beledigend, als ik heel eerlijk ben. Alsof ik geen empathie heb, alsof ik buiten de sociale orde sta. Alsof je je gevoelens niet meteen kunt omzetten in een denkproces. Denken is ook voelen, schrijven is ook voelen. Het is onzin dat ik niet voel, ik voel juist te veel. Er is een grens aan wat een mens voelen kan, anders kun je niet leven. Daarom scherm ik mijzelf af. Je moet je andermans leed niet toe-eigenen, maar je ook zeker niet met je eigen leed gaan identificeren. Dan kun je je beter met je werk gaan identificeren. Anders ben je je leed en dat heeft iets heel armzaligs: heb medelijden met me.’”

“I’m going to be 60, and I’m almost used to myself”



Fans van Martin Scorsese hebben nog tot aanstaande zondag de tijd om de schitterende en enorm uitgebreide overzichtstentoonstelling van één van Amerika’s grootste regisseurs te bezoeken in het Gentse Caermersklooster.

De expo is eerder thematisch dan chronologisch opgebouwd (al begint hij wel met één van zijn eerste kortfilms, het bloedstollende The Big Shave, waarbij onze maag spontaan in een draaiende wasmachine veranderde) en meandert via thema’s als « muziek », « broers », « geweld » en « religie » doorheen zijn volledige œuvre. Daarbij wordt gebruik gemaakt van een hele reeks filmfragmenten, foto’s, affiches, correspondentie en allerlei – al dan niet ter zake doende – attributen uit zijn privécollectie, waaronder relikwieën à la « de keukentafel waaraan de kleine Marty ooit nog heeft gegeten », die inhoudelijk weliswaar weinig toevoegen maar toch bijdragen tot een zekere sfeerschepping.


Aaahoo! Werewolves of London

Een overzichtstentoonstelling als deze doet je nog maar eens stilstaan bij het indrukwekkende aantal klassiekers dat Scorsese op zijn conto mag schrijven: Taxi Driver, Goodfellas, Raging Bull, Gangs of New York, Cape Fear, Casino en Mean Streets, maar ook minder bekende (maar daarom niet minder beminde) titels als The King of Comedy, Bringing out the Dead en, last but not least, The Color of Money. Uit deze laatste prent zien jullie hieronder de sublieme scène van een piepjonge, maar uiterst zelfingenomen Tom Cruise die zijn tegenstander aan de pooltafel al heupwiegend en gekscherend de grond inspeelt, en dit op de opzwepende tonen van Warren Zevons Werewolves of London. « Hey, what you got in there ? » « In here ? Doom. »

Als deze teaser u niet kan overtuigen, dan weten wij het ook niet meer. Zoals gezegd: de expo loopt nog tot 26 januari, dus draal niet langer en rep je als de bliksem daarheen! Kleine tip: een korte Scorsese-marathon op voorhand kan geen kwaad.

Ondertussen is Marty’s nieuwste wapenfeit The Wolf of Wall Street ook uit in de cinemazalen: het verhaal van de spectaculaire opkomst en ondergang van de even gewetenloze als steenrijke effectenhandelaar Jordan Belfort, met in de hoofdrol Scorseses poulain van de laatste jaren, Mister Leonardo DiCaprio.

Tot slot nog enkele interessante quotes van de grootmeester himself:

>> It seems to me that any sensible person must see that violence does not change the world and if it does, then only temporarily.
>> There’s no such thing as simple. Simple is hard.
>> When I’m making a film, I’m the audience.
>> A lot of what I’m obsessed with is the relationship and the dynamics between people and the family, particularly brothers and their father.
>> And as I’ve gotten older, I’ve had more of a tendency to look for people who live by kindness, tolerance, compassion, a gentler way of looking at things.
>> You make a deal. You figure out how much sin you can live with.
>> I’m going to be 60, and I’m almost used to myself.

What is a friend?


A single soul dwelling in two bodies.  (Aristoteles)


Foto: Shop behind the Fire op Etsy.

Noem mij maar de zingende boer



35 jaar geleden besloten de longen van Jacques Brel om aan een embolie te bezwijken. Ter herinnering aan onze Grote Belgische Trots zet Knack Focus vandaag 30 van zijn strafste uitspraken op een rij. Een greep uit het aanbod :

‘Ik ben bang voor vrouwen. Meer nog: ik ben als de dood ervoor. Als vrouwen beantwoorden aan wat ik mij bij hen voorstel, dan heb ik alle reden om bang te zijn. Het zijn vampieren. Tedere en lieve vampieren, maar vampieren.’

‘Ik ben een rasechte Vlaming, die zich van het Frans bedient.’

‘Prijzen vervormen het werk dat wij doen, prijzen overbelichten een verdienste. Bij mijn weten krijgt een verdienstelijke bankbediende nooit Le Grand Prix de La Banque. De vedettekant aan ons beroep is niet aan mij besteed. (…) Ik vind een lauwerkransje maar lullig staan.’

‘Als Frank Sinatra een nummer van mij brengt, dan denk ik niets. Mijn ijdelheid wordt wel gestreeld omdat de grootste crooner ter wereld een liedje van mij zingt. Maar dat duurt slechts drie minuten. Daarna ga ik weer over naar de orde van de dag. Ik sta ’s nachts niet op om stiekem naar het plaatje te luisteren.’

‘Ik houd niet zo erg van de grootstad. Noem mij maar de zingende boer.’

‘Het verschil tussen een man en een vrouw zit hem hierin: als ze met z’n tweeën voor de toren van Pisa staan, zegt de man: ‘Oh, wat mooi’ en zegt de vrouw: ‘Oh, die gaat vallen!’

‘Ik ga liever dood of houd ermee op terwijl ik fouten maak, dan dat ik dingen niet doe die ik eigenlijk had willen doen. Ik vergis me liever dan dat ik mijn mond houd.’

‘Als ik koning zou zijn, dan stuur ik als een soort militaire dienstplicht alle Vlamingen voor zes maanden naar Wallonië, en omgekeerd. Daar zouden ze bij gezinnen worden ondergebracht en op die manier razend snel onze etnische en taalkundige problemen oplossen. Omdat iedereen op dezelfde manier kiespijn heeft, van zijn moeder houdt en spinazie lekker vindt, of er net van walgt. Dát zijn de dingen die echt tellen.’

Tegen mijn dochters zeg ik: ‘Sla de bal mis, struikel en sukkel, maar onderneem iets. Soms zul je zo met je ziel in de war zijn dat je dood wilt gaan, maar daar ga je niet dood van. Een mens gaat dood van een mes in zijn rug, of van slordig geknoopte veters.’

‘Talent bestaat niet. Talent is enkel zin hebben om iets te doen. Al de rest is inspanning. Ik ken geen artiesten, enkel mensen die hard voor iets werken.’

‘Ik heb zeventien, achttien jaar lang gezongen, en voor iedere voorstelling van angst gekotst. Had ik drie optredens, dan kotste ik drie keer, uit angst. Je voelt je nooit op je gemak voor drieduizend mensen met wie je tevoren geen glas gedronken hebt.’

‘Ik ben een deugdzaam mens, en dat spijt mij.’

Thxthxthx – A daily exercise in gratitude


Leah Dieterich weet als geen ander onze aandacht te vestigen op de schoonheid en poëzie van het alledaagse, zonder een greintje hoogdravendheid. Ze traint zichzelf in dankbaarheid door elke dag een “thank you note” te schrijven.





Haar site: thxthxthx
Haar boek: thxthxthx: Thank Goodness for Everything

Lessen van een luiaard – Oblomov



Boekrecensie – Oblomov

Ik weet niet wat het is met Russische schrijvers, maar ze lijken een voorliefde te hebben voor naïeve hoofdpersonages die te goed zijn voor deze wereld en zich door iedereen in de luren laten leggen, onderwijl hevig heer en weer geslingerd tussen de woeste extremen van ons rijkgeschakeerde emotionele spectrum. De Idioot van Dostojevski is daar het meest schrijnende voorbeeld van en zo ook de tamme goedzak Oblomov, hoofdpersonage uit de gelijknamige roman van Ivan Gontsjarov.

Ook deze Russische klassieker bulkt van de wijze inzichten, al moet je het ervoor over hebben je door een hoop pathetische lyriek te worstelen. Gelukkig weet Gontsjarov als geen ander zwaarmoedige existentiële vraagstukken af te wisselen met subtiele situatiehumor (zoals het eindeloze gekibbel over huiselijke banaliteiten tussen Oblomov en zijn knecht Zachar), waardoor het geheel toch enigszins verteerbaar blijft.

Hieronder 2 typerende fragmenten uit dit meesterwerk:

  • “Hij had echter niet voldoende karakter om openlijk voor deze leer van het goede, van eerbied voor de onschuld uit te komen. In stilte dronk hij het aroma ervan in, maar in het openbaar zong hij vaak mee in het koor der cynici, die al sidderden bij de verdenking alleen, dat zij een eerbaar leven leidden of daar waardering voor hadden, en aan dit ontstuimige koor voegde hij dan nog zijn eigen lichtvaardige woorden toe. Hij had er zich nooit volledig rekenschap van gegeven hoe zwaar een goed, eerlijk en zuiver woord weegt, dat in de stroom van menselijke gesprekken wordt geworpen en hoe diep het er de richting van kan beïnvloeden, hij had er nooit over nagedacht, dat het, wanneer het ferm en luid wordt uitgesproken, moedig en zonder valse schaamte, niet tussen het zinloos gezwets van wereldse spotters verloren gaat, maar als een parel in de diepten van de samenleving zinkt, waar er altijd een schelp voor wordt gevonden. Veel mensen blijven haperend met een kleur van schaamte in hun goede woorden steken en spreken luid en onbevreesd de lichtvaardige woorden uit, niet bedenkend, dat ook deze helaas niet zonder meer verloren gaan, maar een lang spoor van verderf nalaten, dat soms onherstelbaar is.”
  • “Wat was de betekenis van haar tranen, haar verwijten? Was het geraffineerdheid? Maar Olga was niet geraffineerd, dat was duidelijk. Slechts vrouwen met beperkte gaven zijn geraffineerd, bedienen zich van geraffineerde middelen. Door een tekort aan intelligentie houden ze het raderwerk van hun bekrompen, alledaagse bestaan met raffinement op gang, ze weven aan het patroon van hun politiek, zonder te zien, waar de hoofdlijnen van het leven lopen, niet waar ze samenkomen, noch waar ze heengaan. Geraffineerdheid doet aan kleingeld denken, waarvoor men niet veel kopen kan. Zoals kleingeld slechts voor korte tijd toereikend is, zo kan men met geraffineerdheid wel iets verborgen houden, ergens omheen draaien, iemand om de tuin leiden, maar het is onmogelijk er een blik mee te slaan op een verre, wijde horizon, er een grote, belangrijke gebeurtenis van het begin tot het eind mee te overzien. Geraffineerdheid is bijziende. Ze merkt slechts op wat vlakbij is en onderscheidt niets in de verte, daarom loopt ze vaak zelf in de val, die ze voor anderen gezet heeft.”

Ivan Gontsjarov – Oblomov
Uitgeverij: Van Oorschot
Aantal pagina’s: 553
ISBN: 9789028242487

I prefer reading


emma stone-Kurt Iswarienko

People say that life is the thing, but I prefer reading.  (Logan Pearsall Smith, Trivia, 1917)


Erger dan Tsjernobyl



Journalist Joris Luyendijk woont en werkt in Londen, waar hij momenteel het financiële district (beter bekend als “The City”) kritisch onder de loep neemt. Zijn grootste talent: zijn vinger op de etterende wonden van de financiële wereld leggen. En dat zijn er nogal wat, zo blijkt. Hieronder een fragment uit zijn laatste column. Het volledige artikel lees je op De Standaard Online.

“Stel je voor dat we na de Tsjernobyl-ramp niet alleen de centrale gewoon weer hadden nagebouwd en aangezet, maar ook het oude management hadden laten zitten.

Dat is in grote lijnen aan de hand met cruciale delen van de mondiale financiële sector, en soms snap ik wel waarom zo veel insiders hier in Londen met zulke minachting spreken over outsiders zoals u en mij. Verdienen we onze uitbuiting niet gewoon, als we dit allemaal maar laten passeren?

Ik spreek erover met Bill Harrington, een gespannen maar evident intelligente Amerikaan van begin vijftig. Hij werkte vele jaren bij Moody’s en voert nu een eenzame strijd tegen de kredietbeoordelaar. Voor wie niet in de terminologie zit: tot de crisis wisten zakenbanken waardeloze hypotheekportefeuilles om te toveren in superveilige beleggingsinstrumenten doordat kredietbeoordelaars zoals Moody’s er een ‘triple A’ waardering aan gaven. Na de implosie in 2008 stelden de kredietbeoordelaars dat ze enkel ‘meningen’ hadden geuit over die producten. Ze hadden dus geen verantwoordelijkheid, laat staan aansprakelijkheid.

Als je dit leest, word je al boos. Maar houd nog wat woede over voor wat volgt. De kredietbeoordelaars werden destijds betaald door dezelfde zakenbanken wier beleggingsinstrumenten ze moesten beoordelen. Vijf jaar later is dit systeem onverminderd van kracht. Degene die destijds Moody’s leidde is nu nog steeds degene die Moody’s leidt. Hij verdient zo’n zes miljoen dollar per jaar.”

Submicroscopische momenten


“Het echte leven is niet herleidbaar tot woorden die gesproken of geschreven worden, door wie dan ook, ooit. Het echte leven vindt plaats als we alleen zijn, denkend, voelend, verzonken in herinneringen, in dromerige zelfbespiegelingen, de submicroscopische momenten.” (Don Delillo – Het Punt Omega)

Quote van de dag # 2


“We are different with different people, and we like who we are with some people more than who we are with others.” (Sigrid Nunez)

Quote van de dag # 1


“Kijk elk uur nog eenmaal naar al het schone.”

(Walter John de la Mare)

War minus the shooting


Vandaag is het 62 jaar geleden dat de Britse schrijver/journalist George Orwell (1903-1950) overleed. Door velen bestempeld als een eeuwige zwartkijker, maar niemand kan ontkennen dat hij veelal nagels met koppen sloeg. Hieronder enkele van zijn meest opmerkelijke quotes:

“Serious sport has nothing to do with fair play. It is bound up with hatred, jealousy, boastfulness, disregard of all rules and sadistic pleasure in witnessing violence. In other words: it is war minus the shooting.”

“At age 50, every man has the face he deserves.”

“We sleep safe in our beds because rough men stand ready in the night to visit violence on those who would do us harm.”

“Political language is designed to make lies sound truthful and murder respectable, and to give an appearance of solidity to pure wind.”

Wie zich kan vinden in de laatste quote en niet bang is voor een beetje hersengymnastiek kan “Politics and the English Language” lezen. Een essay over de complexe relatie tussen woorden en gedachten dat als uitgangspunt diende voor zijn beroemde werk 1984.

All I got is spit!


Aaah. Weinig zo vermakelijk als het stiekem afluisteren van een gesprek tussen twee onbekenden op restaurant of in de metro. Op de site “Overheard in New York” kan je urenlang grasduinen tussen pareltjes uit dat soort opgevangen conversaties. Hieronder alvast een paar hoogtepunten:

Grocery store employee to boy not letting automatic doors close: Hey kid, keep that door closed alright? There’s AC in here. Those doors are meant to be closed.
Boy’s mother: If doors were meant to be closed they would be walls.

–Flatbush, Brooklyn


12-year-old boy, yelling at friend: No. Humans will die out. We’re weak. Dinosaurs survived on rotten flesh. You got diarrhea last week from a Wendy’s.



McDonald’s employee to hobo on floor: Sir, we’re going to have to ask you to leave.
Hobo: Why?!
Employee: Because you shat on the floor.
Hobo: What?! Why the fuck would I do that? I didn’t do that!
Employee: We saw you do it!



Child: Moooom, I’m thirsty!
Mom: All I got is spit!

–2 Train


Son on the way to school: Why do we celebrate Columbus day?

Father: We celebrate Columbus day because that’s when Columbus discovered America… And the death of Native Americans.

–18th St & 1st Ave


Thugette: That bag is so ghetto!
Thug: No, that bag is not ghetto. Ghetto is a noun, not an adjective. That bag is from the ghetto!

–Metro-North Rail


Receptionist: What’s in the package?
Office worker: It’s a full denim jumpsuit with the back cut out.
Receptionist: What’s it for?
Office worker: A baby shower. I wanted to wear something, you know…
Receptionist: Sophisticated.

–Wall Street Office


Cop: Move it along, bub.
Hobo: What? I don’t wanna move, I’m sleeping here.
Cop: I said move it, buddy.
Hobo: Why? I’m not bothering anyone, can I please stay, please, please?
Cop: OK, fine. Stay.
Hobo: I love you.

–Bay Ridge


Woman with suitcase: Does this train go to Times Square?
Man: This is Times Square.
(woman with suitcase gets on train)
Man: No… This train goes to Brooklyn. Or something. This is Times Square.
(woman with suitcase gets off train)
Woman with suitcase: How do I get to Times Square?
Man: Just walk upstairs. You’re in Times Square.
(woman with suitcase walks upstairs, looks at signs, comes back down)
Woman with suitcase: Does this train go to Grand Central?

–Times Square Station

Harness your demons to the wagon


“Art has to be emotionally coherent. You can’t understand art intellectually, you can only feel it.” (Ingmar Bergman)

“It is fairly obvious that the cinema became my means of expression. I made myself understood in a language that bypassed the words – which I lacked – and music – which I did not master – and painting, which left me indifferent. With cinema, I suddenly had an opportunity to communicate with the world around me in a language that is literally spoken from soul to soul in phrases that escape the control of the intellect in an almost voluptuous way.” (Ingmar Bergman)

Over Waarheid en Leugen is een zeer uitgebreide en gevarieerde overzichtstentoonstelling over leven en werk van de Zweedse regisseur Ingmar Bergman (1918 – 2007). Met allerlei filmfragmenten, foto’s, correspondentie, originele decorstukken en kostumering. Nog te bezichtigen tot 15 januari in het Caermersklooster te Gent.

Black Bettie


“I think that she was a remarkable lady, an iconic figure in pop culture who influenced sexuality, taste in fashion, someone who had a tremendous impact on our society. She was a very dear person.” (Hugh Hefner)

Drie jaar geleden stierf pinupicoon Bettie Mae Page (1923-2008) op 85-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking en een hartinfarct. 60 jaar na haar grote doorbraak blijft ze een bron van inspiratie en een stijlicoon voor tal van ontwerpers, kunstenaars en supersterren.

Jarretellen, netkousen en stiletto’s
Bettie werd in de jaren ’50 bekend als Amerikaans fotomodel en sekssymbool, o.a. door haar verschijning in de Playboy en de vele cheeky striptease- en bondagefoto’s die fotograaf Irving Klaw van haar maakte. Daarin nam ze allerlei uitdagende poses aan in jarretellen, netkousen, torenhoge stiletto’s en doorzichtige niemendalletjes, met de typische korte pinup-pony, felrode lippen en voluptueuze rondingen die later haar voornaamste handelsmerk zouden worden. Nu eens vastgebonden in de rol van hulpeloos slachtoffer, dan weer als dominatrix speels zwaaiend met een zweepje. Kortom: al wat in de kuise jaren ’50 als het werk des duivels werd beschouwd. Zo werd ze zelfs een tijdlang gevolgd door de Amerikaanse overheid in een onderzoek naar “pornografische activiteiten”.

Ondanks de duidelijke aanwezigheid van humor in haar werk had Bettie een zeer moeilijke jeugd, die werd gekenmerkt door armoede, fysiek geweld, misbruik en een compleet gebrek aan affectie. Dit resulteerde in mentale problemen die op latere leeftijd tot uiting kwamen in de vorm van depressies en schizofrenie (waarvoor ze zelfs een tijdlang werd geïnterneerd).

Forbidden fruit and apple pie
Tot op vandaag is ze een rolmodel voor een hele resem supersterren, pinups en rockabilly chicks, die haar nog steeds zien als de belichaming van erotiek, sensualiteit, humor, speelsheid en nieuwsgierigheid. Net die tegenstrijdige combinatie van wulpse stoutheid en bijna kinderlijke onschuld maakten haar zo onweerstaanbaar. Of om het met de woorden van Hugh Hefner te zeggen: “Bettie suggested forbidden fruit as well as apple pie”.

Bezoek de officiële Bettie Page site of bekijk de biografische film uit 2005 “The Notorious Betty Page”.

Crisis? Gewoon betalen!


“Je hebt altijd wel iemand die haat, je hebt altijd wel iemand die praat, iemand die het niet leuk vindt of iemand die zeurt. Met die mensen moet ik niks te maken hebben, daar krijg je alleen maar negativiteit van terug.”

Braboneger roept op om verantwoordelijkheid te nemen voor de problemen die je zelf hebt gecreëerd en er vooral niet over te lopen zagen. Op het eerste gezicht misschien een gratuite ingesteldheid, maar dat is het zeker niet. Moeite doen om positief te zijn is een keuze en vergt soms inspanning. Lang geleden dat ik nog iemand heb gezien met zo’n positieve, pragmatische, no nonsense attitude. Bovendien is hij ronduit hilarisch om bezig te horen, met zijn Brabants accent en zijn Tourette-achtige woordgebruik. Zijn echte naam is Steven Brunswijk en hij is mijn nieuwe held.

Met dank aan Pieter voor de link.

Bezoek hier zijn site en bekijk hier een interview uit De Telegraaf.

Ne faites pas de suppositions


Wijze woorden van Don Miguel Ruiz over onze neiging om over alles en iedereen veronderstellingen te maken en welke schadelijke gevolgen dat heeft.

“Nous avons tendance à faire des suppositions à propos de tout. Le problème est que nous croyons ensuite qu’elles sont vérité. Nous serions prêt à jurer de leur véracité. Nous faisons des suppositions sur ce que les autres font ou pensent, fort de quoi nous en faisons une affaire personnelle, puis nous leur en voulons et nous leur communiquons du « poison émotionnel » par nos propos. Voilà pourquoi chaque fois qu’on fait des suppositions, qu’on prête des intentions à autrui, on crée des problèmes.

Rien qu’en faisant des suppositions et en prenant tout ce qui nous arrive personnellement, nous créons énormément de « poison émotionnel », parce qu’ensuite nous médisons sur la base de celles-ci. Très souvent nous avons peur de demander des explications, on prête des intentions à autrui, on fait des suppositions que l’on croit être vraies ; ensuite, on défend ces suppositions et on donne tort à l’autre. Il est préférable de poser des questions que de faire des suppositions, parce que celles-ci nous programment à souffrir.

Il est très intéressant de voir comment l’esprit humain fonctionne. Nous avons besoin de tout justifier, de tout expliquer, de tout comprendre, afin de nous rassurer. Il y a des millions de questions auxquelles nous cherchons les réponses, car il y a tant de choses que notre esprit rationnel ne peut expliquer. Peu importe que la réponse soit correcte ; le seul fait de trouver une réponse nous rassure. C’est pour cela que nous faisons des suppositions.

Les gens nous disent une chose : nous faisons des suppositions sur ce que sont leurs motivations. Ils ne nous disent rien ? Nous faisons alors d’autres suppositions destinées à combler notre besoin de savoir et à remplacer celui de communiquer. Même lorsqu’on entend quelque chose qu’on ne comprend pas, on fait des suppositions sur ce que cela signifie, puis on les croit. Nous ne cessons de supposer, parce que nous n’avons pas le courage de poser des questions.

On suppose que tout le monde voit la vie comme nous la voyons. On suppose que les autres pensent comme nous pensons, qu’ils ressentent les choses comme nous les ressentons, qu’ils jugent comme nous jugeons. Voilà la supposition la plus importante que font les humains. C’est la raison pour laquelle nous craignons d’être nous-mêmes avec les autres, car nous pensons qu’ils vont nous juger et nous critiquer, comme nous le faisons nous-mêmes. C’est pourquoi, avant même que les autres puissent nous rejeter, nous nous sommes déjà rejetés nous-même. On fait également des suppositions sur soi-même, ce qui provoque beaucoup de conflits intérieurs: « Je pense que je suis capable de faire telle chose. ». Vous supposez cela, puis vous découvrez que ce n’est pas le cas. Vous vous surestimez ou vous vous sous-estimez tout le temps, parce que vous ne prenez pas le temps de vous poser des questions et d’y répondre.

Le meilleur moyen de vous empêcher de faire des suppositions est de poser des questions. Vérifier que vos communications soient claires. Si vous ne comprenez pas, demandez. Ayez le courage de poser des questions jusqu’à ce que tout soit aussi clair que possible. En communiquant clairement, toutes vos relations vont changer. Vous n’aurez plus besoin de faire des suppositions, car tout deviendra clair. « Voici ce que je veux » ; « Voilà ce que vous voulez ».

(Don Miguel Ruiz – Les Quatre Accords toltèques / Engelse titel : The Four Agreements)



Interessant opiniestuk van  Arnon Grunberg over ons (al dan niet bewuste) verlangen naar geweld, naar aanleiding van de tiende verjaardag van 9/11. Een historische gebeurtenis die volgens Grunberg als ‘geweldspornografie’ kan worden beschouwd. Het volledige artikel lees je op De Morgen Online.

“Uiteraard konden we ons nooit verdwenen verlangen naar geweld bevredigen met het symbolische geweld van de horrorfilm, de misdaadserie en de gewelddadige computergame, een stap vooruit in het beschavingsproces, maar van sommigen mocht zelfs dat niet eens.

Wanneer wij in films mensen zien sterven of gemarteld zien worden, weten wij dat wij met acteurs te maken hebben, ze hebben geen werkelijke pijn geleden, misschien voor een enkeling teleurstellend. Tegenwoordig wordt bij de aftiteling van de meeste films melding gemaakt van het feit dat ook de dieren die in de desbetreffende film voorkwamen goed zijn behandeld en niet geleden hebben. Op die manier kunnen we het geweld consumeren met een gevoel van opluchting en een schoon geweten.

Voor alle duidelijkheid, gewelddadige films of games zijn niet per definitie schadelijk en afkeurenswaardig. Integendeel, uit onderzoek is bijvoorbeeld gebleken dat het aantal moorden in Amerika afneemt als een gewelddadige film dat weekend in première gaat. Geweld in kunst, ik denk dat wij ook games als kunst moeten beschouwen, kan een positieve maatschappelijke functie vervullen.

Schadelijk is de veronderstelling dat de mens zijn agressieve en destructieve behoeftes niet alleen heeft onderdrukt maar volledig heeft overwonnen.”

Over schoonheid en horror


Interessant artikel van Serge van Duijnhoven over “de esthetiek van de horror”. Over hoe je soms prachtige beelden kunt maken van gruwelijke toestanden en welke ethische vragen dit oproept. Het volledige artikel lees je op de site van De Brakke Hond.

“De vraag die zich naar aanleiding hiervan laat stellen, is of het niet verwerpelijk is wanneer we een artistieke uitstalling maken van menselijk lijden? Of is de esthetisering van het gruwelijke ook maar een middel, een vehikel, om een boodschap op een indringender manier onder de aandacht te brengen?
Professor Fred Ritchin, directeur van het experimentele nieuwe-media bedrijf Pixelpress in New York, verkondigde vorig jaar in een reportage van het VPRO-programma Bonanza (april 2002): ‘Sommige mensen beweren dat foto’s van nare dingen niet mooi kunnen zijn. Susan Meiselas maakte bv. in de jaren ’70 in Nicaragua kleurenfoto’s. Critici beweerden toen dat dat niet kon, omdat kleuren oorlog mooi maken. In zekere zin is dat een kunstmatige grens die we creëren. Als je oorlog begint te zien als enkel iets afschuwelijks, dan zul je je er ook nooit mee identificeren, en ben je geneigd je er voor af te sluiten. Want jouw leven is kleur en hun leven is in zwart-wit. Toen Sebastiao Salgado in Afrika werkte, begin en midden jaren tachtig, stierven de mensen in de gebieden die hij bezocht bij massa’s van de honger. Toch hadden de meeste uitgehongerde en uitgemergelde mensen die Salgado fotografeerde in Ethiopië, Soedan en de Sahel, altijd nog een grote waardigheid over zich weten te behouden. En het publiek dat die foto’s zag, zei: ‘dat kun je niet maken! Jouw foto’s zijn te mooi. Deze mensen zijn stervende en moeten er lelijk uit zien.’ En Salgado zei: ‘Waarom? Het zijn mooie mensen. Moeten ze er lelijk uitzien omdat ze lijden?’
De interviewster van het tv-programma, vraagt vervolgens: ‘Maar vindt u ook niet dat sommige fotografen de werkelijkheid misbruiken om schoonheid te creëren?’
Professor Ritchin van Pixelpress neemt even de tijd om na te denken, en antwoordt in bedachtzame bewoordingen: ‘Er loopt altijd een dunne lijn tussen de schoonheid van een beeld (zelfs als dat verwoesting laat zien), en het besef dat iets echt afschuwelijk is.
Een klassiek voorbeeld is George Rodger aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Hij legde de invasie en opmars der Amerikanen vast op film, als fotograaf in dienst van de geallieerden, en werd de eerste chroniqueur van de gruwelen die plaats hadden gevonden in kamp Bergen-Belsen. Zijn foto’s van lijken en gevangenen brachten een schok teweeg aan het thuisfront, dat zulke verschrikkingen nooit voor mogelijk had gehouden. Na het uitvoeren van die opdracht in kamp Bergen-Belsen, wilde hij resoluut stoppen met oorlogsfotografie, omdat hij niet langer ‘mooie beelden van gruwelijkheden’ wilde maken. Maar ook Rodger kon het niet ontkennen, ondanks zijn walging: soms ziet het gruwelijke er prachtig uit. Schoonheid en horror sluiten elkaar beslist niet altijd uit.

Sail through life


“As we sail through life, don’t avoid rough waters. Sail on because calm waters won’t make a skillful sailor.”

Sailor dress, te koop via AlixQ op Etsy.

Ode aan een muzieknerd


“Find people who think like you and stick with them. Make only music you are passionate about. Work only with people you like and trust. Don’t sign anything.” (Steve Albini)

Hij kleedt zich als een IT-leraar uit de jaren ’90 en zijn buitensporige beroepsernst grenst aan het autistische. Vandaag is Steve Albini jarig (49), bandlid van Shellac en het ter ziele gegane Big Black, onafhankelijk muziekproducer en fel tegenstander van de onethische praktijken van grote platenmaatschappijen. Daarover schreef hij begin jaren ’90 een niets ontziend artikel getiteld “The Problem With Music”, waarin hij de opbrengstverdeling van een plaat eens boekhoudkundig onder de loep nam. Het resultaat was ontluisterend: een whopping 710.000 dollar voor het platenlabel tegenover een miezerige 4031 dollar voor de bandleden zelf.

  • The Balance Sheet: This is how much each player got paid at the end of the game:
    Record company: $ 710,000
    Producer: $ 90,000
    Manager: $ 51,000
    Studio: $ 52,500
    Previous label: $ 50,000
    Agent: $ 7,500
    Lawyer: $ 12,000
    Band member net income each: $ 4,031.25

Naast de financiële uitbuiting van muzikanten trekt Albini ook van leer tegen de gangbare opvatting in de muziekindustrie dat de producer bepaalt hoe een band moet klinken, niet de band zelf. Deze betuttelende manier van werken is niet aan hem besteed; hij zoekt liever samen met de muzikanten naar oplossingen om hun typerende geluid zo goed mogelijk op plaat weer te geven. In die intuïtieve zoektocht naar de juiste sound is hij overigens even verbeten als inventief, getuige zijn obscure en stokoude analoge opnamemateriaal en zijn beruchte verzameling distortionpedaaltjes, waarover hij urenlang tot in de meest technische details kan uitweiden.

Deze DIY-ingesteldheid heeft hem, terecht, een ijzersterke reputatie opgeleverd in de muziekwereld. De lijst van meer dan 1500 bands waarmee hij heeft samengewerkt liegt er niet om: onder meer Nirvana, The Breeders, The Ex, Slint, Helmet, Godspeed You! Black Emperor en PJ Harvey maakten al dankbaar gebruik van zijn diensten. En de lijst van hunkerende kandidaten is zo mogelijk nog langer.

Laten wij het obligate Lang zal hij leven dit keer maar omruilen voor het meer toepasselijke Kerosene van Big Black.

Hij heeft een punt


“Jan Smit heeft toch wel een paar goede nummers gemaakt in zijn genre maar ja, Auschwitz was ook goed in zijn genre.”
(Herman Brusselmans)

Laying language aside


“While I could not be more delighted that we live in a verbal world, I do understand the pleasure in occasionally laying language aside and letting some other non-verbal part of our brains take over. For you cannot explain a work of art in words. A painter makes a painting out of paint – paint is its language. If you can define it, nail it, comprehend it in words then something is rather wrong. A work of art is precisely that which remains when you have run out of words to describe it.” (Stephen Fry)

De televisie sneeuwt, de kraan lekt en de stoelen kraken


Alleen is een kamer

Alleen is een kamer
zonder raam
dat uitziet op een stad vol fantastische mensen
in twee categorieën:
zij die jou niet kennen
en zij die niet van je houden.

Het is de kamer waar de deur wijd openstaat
omdat een oude vriend ze niet heeft dichtgedaan,
toen hij drie maanden geleden langskwam
om te vragen waar je ex tegenwoordig woont.
En om je boormachine te lenen.

Alleen is de kamer waar de telefoon nog
in de verpakking zit, waar de post bestaat uit
ongeadresseerd drukwerk en heel soms
een brief, gericht aan de vorige huurder.

Het is de kamer waar de klok op te laat staat,
de televisie sneeuwt, de kraan lekt en de stoelen
kraken. Waar planten zich bukken als je ertegen
praat, waar de hond wegvlucht als je hem roept
en waar de vissen altijd
aan de áchterkant van de bokaal zwemmen.

Alleen is de kamer waar ’s avonds,
wanneer de stilte geeuwt,
en je maar weer ravioli uit blik eet,
plots het licht uitvalt.

En dan, op straat iemand naar je roept (…)

Of nee,
toch niet.

(uit Vlees mij! – gedichten van Stijn Vranken)

Go spend some time in another place


Fragment uit een interview met auteur Jonathan Franzen:

“I think novelists nowadays have a responsibility—whether or not my contemporaries are actually living up to it—to make books really, really compelling. To make you want to turn off your phone and walk away from your Internet connection and go spend some time in another place. I’m trying to fashion something that will actually pull you away, so I’m certainly conscious of the tension between the solitary world of reading and writing, and the noisy crowded world of electronic communications.
I continue to believe it’s a phony palliative, most of the noise. You have the sense of “Oh yeah, I’m writing in my angry response to your post, and now I’m flaming back the person who flamed me back for my angry response.” All of that stuff, you have the sense, “Yeah, I’m really engaged in something. I’m not alone. I’m not alone. I’m not alone.” And yet, I don’t think—maybe it’s just me—but when I connect with a good book, often by somebody dead, and they are telling me a story that seems true, and they are telling me things about myself that I know to be true, but I hadn’t been able to put together before—I feel so much less alone than I ever can sending e-mails or receiving texts. I think there’s a kind of—I don’t want to say shallow, because then I start sounding like an elitist. It’s kind of like a person who keeps smoking more and more cigarettes. You keep giving yourself more and more jolts of stimulus, because deep inside, you’re incredibly lonely and isolated. The engine of technological consumerism is very good at exploiting the short-term need for that little jolt, and is very, very bad at addressing the real solitude and isolation, which I think is increasing. That’s how I perceive my mission as a writer—and particularly as a novelist—is to try to provide a bridge from the inside of me to the inside of somebody else.”

Via Madame Librarian.

Lees het volledige interview hier.