Django goes to Candyland

Afbeelding

Filmrecensie – Django Unchained

Django Unchained, de achtste en meest recente film van Quentin Tarantino duurt een whopping 2.45u, maar verveelt desondanks geen seconde. Dat is zowel te danken aan enkele ijzersterke acteerprestaties als aan de royale dosis humor die Tarantino ook nu weer meesterlijk doorheen zijn film weeft.

Dead or alive

Dr. Schultz (Christoph Waltz) is een bounty hunter die in opdracht van de Amerikaanse overheid gezochte misdadigers opspoort en tegen een vette premie inlevert (dood of levend, maar toch vooral dood). Wanneer hij de bloeddorstige Brittle Brothers moet uitschakelen, ziet hij zich genoodzaakt een beroep te doen op de negerslaaf Django (Jamie Foxx), die in tegenstelling tot Schultz weet hoe de Brittle Brothers eruit zien.  Schultz belooft Django vrij te laten als hij helpt om de gangsters op te sporen en af te maken, een opdracht die hij met verve weet te verzilveren. Uiterst tevreden over de bewezen diensten biedt Schultz Django aan om diens verloren vrouw Broomhilda (Kerry Washington) te helpen zoeken, op voorwaarde dat Django hem gedurende de winter assisteert bij verdere klusjes.

Afbeelding

Candyland

Ze komen erachter dat Broomhilda een hele tijd geleden werd gekocht door slavenhandelaar Calvin Candie (Leonardo DiCaprio), die in het zuidelijke Mississippi een enorme plantage bezit met de misleidende naam Candyland. Candie is een medogenloze klootzak die uit liefhebberij en pure verveling “mandingo fighs” organiseert in zijn woonkamer, gruwelijke one-on-one gevechten tussen zwarte slaven waarbij niet zelden één van hen het leven laat. Daar aangekomen bedisselen Schultz en Django een ingenieuze list om Broomhilda uit de klauwen van Monsieur Candie te bevrijden. Wat hen, uiteraard, niet zonder slag of stoot lukt.

Afbeelding

Bloedfonteinen en rondspetterend mensenvlees

Wie vertrouwd is met het werk van Tarantino weet ondertussen dat hij als geen ander het huiveringwekkende aan het hilarische weet te koppelen. Dat geldt ook voor Django Unchained. Zo beviel ons vooral de scène met de voorlopers van de KKK, die Django een lesje willen leren maar daar wegens logistiek gesukkel met hoofddeksels jammerlijk in falen. Zo ook de sporadische verwijzingen naar de hedendaagse hiphopcultuur, die lekker anachronistisch aandoen in een setting van het onderontwikkelde Amerika anno 1858 (lees: hoge hoeden, rokkostuums, krakkemikkige diligences die met hun wielen door de modder van de Mississippidelta ploegen … met een streepje patserige gangstarap eronder). Verder kon ook nu weer de obligate hoeveelheid bloed en rondspetterend mensenvlees niet uitblijven, maar zonder deze slachtscènes zou het geen Tarantino zijn natuurlijk. Deze scènes zijn overigens zodanig over the edge dat ze eerder thuishoren onder de noemer “camp” dan “gore”. And, as always, the story ends with a big bang (and a pile of corpses).     © RC

Advertenties

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: